Radioinmunoensaio
Un radioinmunoensaio ou radioinmunoanálise (ou abreviado RIA, do inglés radioimmunoassay) é un tipo de inmunoensaio ou método radioinmunométrico que se basea na formación específica dos complexos antíxeno-anticorpo (Ax-Ac) o que o dota dunha grande especificidade, ademais da gran sensibilidade dos métodos radiolóxicos (isótopos radioactivos). A técnica foi moi utilizada, pero hoxe en día foi practicamente substituída polo método ELISA, o cal mide a unión Ax-Ac por medio de colorimetrías en lugar de radiometrías e evita ter que usar produtos radioactivos. Case todas as moléculas poden ser antixénicas e isto úsase para que os anticorpos poidan unirse a esa molécula e marcala radioactivamente. Unha boa maneira de provocar que unha molécula sexa antixénica é utilizar un hapteno combinado cun coadxuvante da resposta inmune. Un coadxuvante moi usado é a seroalbumina bovina ou BSA, polo que ao conxugar un hapteno con BSA e introducilo noutra especie aparecerán anticorpos contra o hapteno.[1]
É unha técnica que naceu nas décadas de 1960-70 e supuxo en grande avance en endocrinoloxía. É unha técnica moi sensible, que só necesita pequenas cantidades de sangue.
Historia
editarEste método foi desenvolvido por Rosalyn Sussman Yalow, Roger Guillemin e Andrew Schally no Veterans Administration Hospital do Bronx, Nova York. A doutora Yalow gañou o Premio Nobel de Medicina de 1977 por este desenvolvemento.[2]
Radioinmunoensaios (RIA)
editarClasicamente, para realizar un radioinmunoensaio, hai que converter un antíxeno en radioactivo, frecuentemente etiquetándoo con isótopos do iodo que emiten radiación gamma, como o 125-I, unido unha tirosina. Este antíxeno mestúrase cunha cantidade coñecida de anticorpo para ese antíxeno e como resultado únense un a outro especificamente. Despois, engádese a mostra de soro dun paciente que contén unha cantidade descoñecida dese mesmo antíxeno. Isto causa que o antixeno non etiquetado (denominado "frío") do soro compita co antíxeno radioetiquetado (denominado "quente") polos sitios de unión do anticorpo. A medida que se incrementa a concentración do antíxeno "frío", máis cantidade del se une ao anticorpo, desprazando a variante radioetiquetada e reducindo a proporción de antixeno radioetiquetado unido ao anticorpo respecto ao antíxeno libre radioetiquetado. Os antíxenos unidos son despois separados e mídese a radioactividade do antíxeno libre(non unido) que queda no sobrenadante usando un contador gamma.
Este é o procedemento clásico, pero os radioinmunoensaios poden clasificarse d seguinte maneira:[1]
RIA directo
editarO RIA baséase na competencia que se produce entre o anticorpo (Ac), un antíxeno non marcado (Ax) e unha cantidade coñecida do antíxeno marcado (Ax*) para formar os complexos AxAc ou Ax*Ac. Con estes tres compoñentes (Ax, Ax* e Ac) pode realizarse o ensaio no que, mantendo constante a cantidade de Ax* e Ac, obsérvase que a maior cantidade de Ax queda unido menos Ax* á cantidade fixa de Ac (e, por tanto, menos radioactividade), o que permitirá relacionar a radioactividade coa concentración de Ax. Hai que seguir estes pasos:
- Obtéñense primeiro anticorpos específicos, para o cal se inxectan nun animal pequenas cantidades en varias doses do antíxeno moi purificado. O animal xerará anticorpos que poderán ser recollidos do plasma sanguíneo.
- Márcase o antíxeno radioactivamente. O antíxeno marcado debe seguir sendo recoñecible polo anticorpo.
- Engádense Ac a unha placa de titulación e quedan unidos ao soporte sólido, tras o que se agrega o Ax* en cantidade coñecida e o Ax da mostra problema.
- Elimínase o antíxeno non unido por decantación e lavado, e determínase a cantidade de marcaxe unida.
- Incorpórase o valor obtido na recta de calibración que debe realizarse con anterioridade.
Antisoro | Ax* | Ax | Soro normal | |
---|---|---|---|---|
Tubo 1 | 1mL | 1mL | 0mL | 1mL |
Tubo 2 | 1mL | 1mL | 0,1mL | 0,9mL |
Tubo 3 | 1mL | 1mL | 0,2mL | 0,8mL |
Tubo 4 | 1mL | 1mL | 0,3mL | 0,7mL |
Tubo 5 | 1mL | 1mL | 0,4mL | 0,6mL |
Tubo 6 | 1mL | 1mL | 0,5mL | 0,5mL |
… | … | … | … | … |
Para a realización do calibrado disponse de varios tubos nos que se engade unha cantidade fixa de Ac e de Ax* e unha cantidade variable de Ax á que se engade soro normal para que quede ao mesmo volume. Así obteriamos unha táboa como a mostrada.
No tubo 1 o Ac non se une o Ax. No tubo 2 a maioría únese ao Ax*, a competencia vaise desprazando pouco a pouco ao Ax, polo que a radioactividade da mostra vai diminuíndo (diminúen os complexos Ac-Ax*). Créase unha recta R fronte a [Ax].
RIA de inhibición
editarUsado cando non se pode marcar o antíxeno.
- Inmobilizase unha cantidade constante de antíxeno nun soporte sólido. Adoita saturarse con BSA, leite en po ou caseína para que non se una nada máis ao soporte.
- Engádese unha cantidade constante de anticorpo marcado e o antíxeno frío que se vai medir (ou de calibrado). Neste paso establécese unha competencia na que o Ac se une ao Ax fixo ao soporte ou ao problema.
- Elimínanse o anticorpo non inmobilizado e o antíxeno soluble e determínase a cantidade de anticorpo marcado que se inmobilizou.
- Constrúese unha curva de calibrado representando a cantidade de anticorpo marcado inmobilizado fronte á concentración de antíxeno soluble engadida ou ben interpólase a radioactividade medida nesta curva de calibrado.
RIA de sándwich (IRMA)
editarTamén chamado ensaio inmunorradiométrico (IRMA, do inglés immunoradiometric assay).
- Inmobilízase unha concentración fixa do Ac1 (non marcado) nun soporte sólido. Despois, satúrase o soporte.
- Engádese a mostra problema (ou de calibrado) de Ax.
- Engádese un Ac*2 (marcado) que se una a outro epítopo do Ax.
- Eliminación do Ac*2 non unido.
- Determínase a cantidade de anticorpo marcado unido.
- A partir dunha recta padrón interpólase o valor obtido para saber a concentración de Ax presente ou ben realízase a recta de calibrado.
Unión non específica
editarNormalmente adoitan obterse valores de radioactividade por encima de 0 cando [Ax]=0, isto débese á unión non específica. Adoitan usarse algúns pozos do dispositivo para calcular a unión non específica que existe (facendo un branco de calibrado). Para iso engádese a un dos pozos 1mL de soro+1mL de Ax*+XmL de Ax+(1-X)mL de soro e ao non engadir Ac realízase o mesmo proceso e ao lavar mídese a unión non específica.
Notas
editar- ↑ 1,0 1,1 García-Segura, J. M. y col. (2002). "1.17 Métodos Radioinmunométricos". En Madrid: Síntesis. Técnicas instrumentales de análisis en Bioquímica. 84-7738-429-0.
- ↑ Vare, Ethlie Ann; Ptacek, Greg (2002). Patently female : from AZT to TV dinners : stories of women inventors and their breakthrough ideas. New York: Wiley. p. 99. ISBN 0471023345.
Véxase tamén
editarLigazóns externas
editar- Radioimmunoassay Medical Subject Headings (MeSH) na Biblioteca Nacional de Medicina dos EUA.
- Radioimmunoassay (RIA)