Edward Materski
Edward Henryk Materski (ur. 6 stycznia 1923 w Wilnie, zm. 24 marca 2012 w Radomiu[1]) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy kielecki w latach 1968–1981, biskup diecezjalny sandomierski w latach 1981–1992, biskup diecezjalny radomski w latach 1992–1999, od 1999 biskup senior diecezji radomskiej.
![]() Edward Materski (2012) | ||
| ||
Kraj działania | ||
---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
6 stycznia 1923 | |
Data i miejsce śmierci |
24 marca 2012 | |
Miejsce pochówku | ||
Biskup diecezjalny radomski | ||
Okres sprawowania |
1992–1999 | |
Biskup diecezjalny sandomierski | ||
Okres sprawowania |
1981–1992 | |
Wyznanie | ||
Kościół | ||
Prezbiterat |
20 kwietnia 1947 | |
Nominacja biskupia |
29 października 1968 | |
Sakra biskupia |
22 grudnia 1968 | |
Odznaczenia | ||
![]() ![]() |
Data konsekracji |
22 grudnia 1968 | ||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość |
Kielce | ||||||||||||||||||
Miejsce | |||||||||||||||||||
Konsekrator | |||||||||||||||||||
Współkonsekratorzy | |||||||||||||||||||
|
Życiorys
edytujSyn Ignacego i Marii z Filutowskich, urodził się w polskiej rodzinie inteligenckiej. Po śmierci ojca w 1932 wraz z matką i dwiema siostrami przeniósł się do Warszawy, gdzie uczęszczał do Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, które ukończył w 1940. Ostatnie dwa semestry – w czasie okupacji – odbył na kompletach tajnego nauczania. Brał udział w powstaniu warszawskim[2].
Święcenia kapłańskie przyjął w 1947 w Kielcach. W latach 1951–1953 studiował na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał magisterium. Doktorat otrzymał w 1955 na Akademii Teologii Katolickiej. W czasie pobytu w Warszawie pełnił rolę niemianowanego sekretarza biskupa kieleckiego Czesława Kaczmarka. Odwiedzał go w więzieniu, wiele razy w miejscu internowania, pośredniczył w kontakcie biskupa z prawnikami, a także uczestniczył w rozprowadzeniu tajnej korespondencji. W grudniu 1956, po październikowej odwilży, powrócił do Kielc, gdzie został wizytatorem diecezjalnym katechizacji i wykładowcą katechetyki w seminarium duchownym. Pierwszym jego zadaniem było zorganizowanie katechizacji we wszystkich szkołach na terenie diecezji. W czerwcu 1957 we wszystkich szkołach odbywały się lekcje religii.
Już od września tego roku rozpoczęto na nowo usuwanie katechizacji z poszczególnych szkół i pojawiło się nowe zadanie – organizowania katechezy pozaszkolnej. W 1957 zainicjował wakacyjne Kursy Katechetyczne oraz współdziałał w powstawaniu licznych pomocy dla katechetów i dla uczniów, jak np.: Mój katechizm, Czekamy na Zbawiciela, Pan Jezus pośród nas, Chrystus Prawdą. Począwszy od roku 1964 do roku 1988 wykładał katechetykę formalną i prowadził ćwiczenia katechetyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
W październiku 1968 papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym diecezji kieleckiej ze stolicą tytularną Aquae Sirenses. Sakrę biskupią otrzymał w katedrze kieleckiej 22 grudnia 1968 z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego, któremu asystowali biskup diecezjalny kielecki Jan Jaroszewicz i osobisty przyjaciel nominata biskup Wacław Skomorucha. 28 marca 1981 został mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem diecezjalnym diecezji sandomierskiej.
Diecezja sandomierska decyzją Stolicy Apostolskiej z roku 1981 została przemianowana na diecezję sandomiersko-radomską. 25 marca 1992 papież Jan Paweł II utworzył diecezję radomską, której pierwszym biskupem został biskup Materski. W czasie sprawowania pasterskiej posługi erygował 135 nowych parafii, z których 116 znajduje się w diecezji radomskiej, a 19 w obecnej diecezji sandomierskiej.
Jest inicjatorem budowy Wyższego Seminarium Duchownego w Radomiu. Przez 6 lat nie mógł otrzymać pozwolenia na budowę. Pozwolenie otrzymał w grudniu 1987. Budowa została natychmiast rozpoczęta. 4 czerwca gościł w Radomiu Jana Pawła II. W tym dniu papież poświęcił nowo zbudowane seminarium duchowne. W 1991 stworzył diecezjalne Radio AVE, od 1992 wydawał „AVE. Pismo Diecezji Radomskiej”. Założył także drukarnię diecezjalną. Polecił przygotowanie materiałów potrzebnych do beatyfikacji pięciu kapłanów męczenników czasu okupacji: ks. Kazimierza Grelewskiego, ks. Stefana Grelewskiego, ks. Franciszka Rosłańca, ks. Bolesława Strzeleckiego, ks. Kazimierza Sykulskiego. Beatyfikacji dokonał Jan Paweł II w 1999.
6 stycznia 1998 ukończył 75 lat życia, powiadamiając Stolicę Apostolską o gotowości przejścia na emeryturę. 21 sierpnia 1999 przekazał kanoniczne pasterzowanie diecezją radomską biskupowi Janowi Chrapkowi.
29 lipca 2007 prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3].
19 lutego 2012 przeszedł poważną operację chirurgiczną. Po kilku tygodniach stan jego zdrowia pogorszył się gwałtownie. Zmarł 24 marca w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w Radomiu[1]. 29 marca 2012 odbyła się w radomskiej katedrze msza pogrzebowa, po której został pochowany na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego w grobowcu biskupów radomskich[4].
Przypisy
edytuj- ↑ a b Zmarł Biskup Edward Materski. diecezja.radom.pl (arch.). [dostęp 2018-02-20].
- ↑ Wolna Polska jest najwyższą wartością. prezydent.pl, 2007-07-29. [dostęp 2015-09-05].
- ↑ M.P. z 2007 r. nr 77, poz. 825
- ↑ Uroczystości pogrzebowe bpa Materskiego. radom.gazeta.pl (arch.), 2012-03-29. [dostęp 2016-02-09].
Bibliografia
edytuj- Śrutwa J., Biskupi „rodem” z KUL-u, [w:] M. Rusecki (red.), Księga pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Redakcja Wydawnictwa KUL, Lublin 1994.
Linki zewnętrzne
edytuj- Nota biograficzna Edwarda Materskiego na stronie diecezji radomskiej. [dostęp 2018-02-20].
- Nota biograficzna Edwarda Materskiego na stronie diecezji sandomierskiej (arch.). [dostęp 2015-05-31].
- Edward Materski (arch.) na stronie Konferencji Episkopatu Polski [dostęp 2016-11-04].
- Edward Materski [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2010-10-22] (ang.).