Kitara
Kitara (stgr. κιθάρα kithára lub κίθαρις kítharis, łac. cithara) – instrument muzyczny używany przez starożytnych Greków, stanowiła odmianę liry[1].
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/Boscoreale_fresco_woman_kithara.jpg/220px-Boscoreale_fresco_woman_kithara.jpg)
Budowa
edytujPosiadała drewniane pudło rezonansowe o bocznych ściankach, zakończone dwoma wygiętymi, płaskimi ramionami połączonymi poprzeczką zwaną jarzmem. Struny z włókna roślinnego w liczbie od 3 do 12 nawinięte były z jednej strony na jarzmo, z drugiej umocowane u dołu pudła rezonansowego. Szarpano je płytką (plektronem).
Historia
edytujKitara była instrumentem kultu Apollina. Symbolizowała umiar, harmonię i równowagę. Wynalezienie jej przypisywano Erato. Kitara służyła do akompaniamentu w śpiewie, a także do gry solowej. Śpiew przy jej wtórze zwano kitarodią. Była jednym z najpopularniejszych instrumentów starożytnej Grecji i poza tym krajem nie odegrała w Europie większej roli.
Odmianą kitary była posiadająca więcej strun forminga (φόρμιγξ phórminks, dopełniacz φόρμιγγος phórmingos), używana przez Homera.
Przypisy
edytuj- ↑ Liliana Zganiacz-Mazur , Słowniczek muzyczny, Warszawa: Wydawnictwo Muzyczne Contra, 2004, ISBN 83-7215-333-7, OCLC 69293488 [dostęp 2020-02-27] .