Orest Lenczyk
Orest Lenczyk (ur. 28 grudnia 1942 w Sanoku, zm. 11 czerwca 2024 w Krakowie[1]) – polski piłkarz, trener i działacz piłkarski.
![]() Orest Lenczyk jako szkoleniowiec Śląska Wrocław (2012) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia |
28 grudnia 1942 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci |
11 czerwca 2024 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Obywatelstwo |
polskie | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Życiorys
edytujMłodość i wykształcenie
edytujPochodził z rodziny nauczycielskiej[2]. Jego rodzice, Nestor (1901–1969[3]) i Zofia (1914–1994) Lenczykowie, pochodzili ze Lwowa, gdzie studiowali matematykę na Uniwersytecie Lwowskim[4]. Po przeprowadzce do Sanoka oboje byli nauczycielami; Nestor uczył matematyki, fizyki i astronomii w tamtejszym Prywatnym Gimnazjum Żeńskim im. Emilii Plater. Ponadto ukończył konserwatorium muzyczne w klasie skrzypiec i grał koncerty w Filharmonii Rzeszowskiej[5]. Siostra oraz brat Oresta kształcili się w zawodach medycznych[6]. W 1961 Orest Lenczyk ukończył Liceum Ogólnokształcące Męskie w Sanoku[7].
Ukończył przygotowanie pedagogiczne w Studium Nauczycielskim Wychowania Fizycznego w Gdańsku-Oliwie, a w latach 1964–1968 studiował na Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego we Wrocławiu[8], uzyskując tytuł magistra za pracę pt. Wydolność 8–18 letniej młodzieży podczas obozu harcerskiego (promotorem był Bolesław Buła)[2].
Kariera piłkarska
edytujKarierę sportową rozpoczął w Sanoczance Sanok, pod koniec 1960 przekształconej w Stal Sanok[9]. Był w składzie drużyny, która w 1966 uwieczniła jubileusz 20-lecia istnienia klubu awansem do ówczesnej ligi okręgowej[10]. Grając w Sanoku został powołany do kadry województwa[11], w tym w rozgrywkach o Puchar Michałowicza[8]. Następnie reprezentował barwy Stomilu Poznań, Ślęzy Wrocław i Moto Jelcza Oława. Grał głównie na pozycji lewego pomocnika[2]. Grając w drużynie Ślęzy równocześnie studiował. Karierę piłkarską zakończył z powodu kontuzji kolana[2][8][11][a].
Kariera trenerska
edytujNastępnie od początku lat 70. rozpoczął pracę szkoleniową. W pierwszym sezonie pracy 1970/1971 awansował z Karpatami Krosno z klasy okręgowej do klasy międzywojewódzkiej tj. na trzeci poziom rozgrywkowy[12]. Od stycznia do czerwca 1972 był asystentem Nándora Hidegkutiego w Stali Rzeszów. W tym okresie zespół spadł do II ligi, zaś Lenczyk przeszedł do Siarki Tarnobrzeg, z którą w sezonie 1973/1974 zajął pierwsze miejsce w lidze międzywojewódzkiej i awansował do II ligi[13]. Po uzyskaniu tego sukcesu odszedł z Tarnobrzega i od 1 sierpnia 1974 był drugim trenerem I-ligowej Stali Mielec u boku głównego szkoleniowca, Zenona Książka[14], zdobywając z drużyną w sezonie 1974/1975 srebrny medal mistrzostw Polski[15]. W 1975 z polecenia Jerzego Talagi został zatrudniony jako II trener w Wiśle Kraków[2][16]. Dwa lata później zastąpił na stanowisku pierwszego trenera Aleksandra Brożyniaka i w sezonie 1977/1978 doprowadził Wisłę do pierwszego od 1950 tytułu mistrza kraju oraz do 1/4 finału Pucharu Mistrzów w sezonie następnym. W międzyczasie prowadził działalność gospodarczą w postaci firmy transportowej, a na początku lat 80. przebywał w Stanach Zjednoczonych (w tym w czasie stanu wojennego), gdzie pracował fizycznie w fabryce[4][17]. Po powrocie do Polski w 1982 został trenerem Ruchu Chorzów i z drużyną zdobył brązowy medal mistrzostw Polski w sezonie 1982/1983. W kolejnych latach kariery jeszcze trzykrotnie pracował w Wiśle Kraków (w latach 1984–1985, 1994, 2000–2001), zaś w ostatnim przypadku po wygraniu emocjonującego dwumeczu z Realem Saragossa (1:4, 4:1, k. 4:3) awansował z nią do drugiej rundy Pucharu UEFA. Latem 1985 został zaangażowany przez macierzystą Stal Sanok (wówczas w IV lidze międzyokręgowej) na stanowisku trenera-koordynatora, jednak wkrótce przyjął propozycję pracy z drużyną Igloopolu Dębica[18]. Od 1987 do 1988 był trenerem Widzewa Łódź[19].
Ponadto był trenerem głównie drużyn śląskich, m.in. trzykrotnie Ruchu Chorzów, dwukrotnie Katowic (runda wiosenna sezonu 1989/1990 i sezon 1990/1991, w którym został zwolniony w kwietniu 1991, następnie runda jesienna sezonu 1995/1996 – odszedł po 13 kolejkach) i Śląska Wrocław. W październiku 2005 w wieku 63 lat powrócił po trzyletniej przerwie do pracy trenerskiej, do Bełchatowa[2]. W pierwszym sezonie utrzymał go w ekstraklasie, a w kolejnym z zespołem, w którym grali m.in. Piotr Lech, Radosław Matusiak, Paweł Strąk, Łukasz Garguła i Dawid Nowak, zdobył wicemistrzostwo Polski 2006/2007. Został zwolniony w marcu 2008 po pięciu porażkach ligowych z rzędu[20].
16 kwietnia 2009 został trenerem pierwszoligowego Zagłębia Lubin, z którym wywalczył awans do Ekstraklasy. 17 czerwca 2009 oficjalnie poinformowano, że jego kontrakt, wygasający 30 czerwca, nie zostanie przedłużony. Jego następcą został Andrzej Lesiak. Od 12 sierpnia 2009[21] do 24 maja 2010 był trenerem Cracovii[22].
29 sierpnia 2009 roku po raz 480 poprowadził pierwszoligową drużynę stając się nowym rekordzistą Ekstraklasy (mecz Cracovia-Korona Kielce)[23]. 24 kwietnia 2010 poprowadził zespół ekstraklasowy po raz 500. w meczu kierowanej przez niego Cracovii z Polonią Bytom w Bytomiu[24]. 24 maja 2010 szkoleniowiec został zwolniony przez władze Cracovii z funkcji trenera[25]. Po zakończeniu sezonu 2009/2010 Lenczyk miał na swoim koncie 505 meczów, a jego bilans wynosił: 194 zwycięstwa, 155 remisów, 160 porażek, bramki 604-524.
27 września 2010 po raz drugi w karierze został trenerem Śląska Wrocław. Zastąpił na tym stanowisku Ryszarda Tarasiewicza. Z klubem podpisał kontrakt do czerwca 2012[26]. Przejął drużynę po początkowych siedmiu meczach sezonu 2010/2011 (w tym pięciu porażkach) i doprowadził ją do pierwszego od dwudziestu dziewięciu lat wicemistrzostwa kraju (do końca sezonu ponosząc jedynie dwie porażki). Rok później zanotował jeszcze lepszy wynik: zdobył ze Śląskiem drugie w swojej karierze i pierwsze od 35 lat (1977) w historii klubu mistrzostwo Polski. 31 sierpnia 2012, po dwóch kolejkach ligowych sezonu 2012/2013, jego umowa z klubem została rozwiązana za porozumieniem stron[27].
We wrześniu 2013 potwierdził, że przebywa na emeryturze[28]. 27 września 2013 roku (przed 10. kolejką sezonu) ponownie objął funkcję trenera drużyny Zagłębia Lubin podpisując umowę do końca sezonu 2013/2014[29]. 12 maja 2014, po 33 kolejce sezonu, został zwolniony z funkcji trenera Zagłębia Lubin[30].
Przed podjęciem pracy w Lubinie (połowa 2013) legitymował się bilansem 557 meczów w roli trenera klubów polskiej ekstraklasy[31][b]. Jest to wynik rekordowy spośród szkoleniowców prowadzących zespoły w historii najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce.
W czasie kariery trenerskiej od 1982 współpracował z dr. Jerzym Wielkoszyńskim, lekarzem fizjologiem i specjalistą fizjoterapii[4][8][17][32]. Prowadzone drużyny przygotowywał do sezonu w ośrodku w Spale[33].
Kariera działacza i praca szkoleniowa
edytujPrzez około 15 lat współpracował z Polskim Związkiem Piłki Nożnej; w jego ramach był przez pięć lat członkiem zarządu, ponad 10 lat członkiem Wydziału Szkolenia, w tym wiceprzewodniczącym, członkiem Rady Trenerów[8][34], członkiem komisji licencyjnej, wykładowcą i członkiem rady programowej Szkoły Trenerów w Warszawie[11].
Życie prywatne
edytujŻonaty z Alicją, z którą miał troje dzieci: Joannę, Adriana i Aleksandrę[4][11]. Na stałe mieszkał w Krakowie[4]. Jego pasją była muzyka poważna, w tym filharmoniczna[35][36].
Zmarł 11 czerwca 2024 w wieku 81 lat[1]. Został pochowany 15 czerwca na cmentarzu Bielany w Krakowie[37].
Sukcesy szkoleniowe
edytuj
|
|
Wyróżnienia
edytuj- Trener roku w Plebiscycie tygodnika „Piłka Nożna”: 1990, 2006
- Trener sezonu według Ekstraklasy: 2011
Uwagi
edytuj- ↑ Orest Lenczyk w różnych wywiad podał inny wiek zakończenia kariery: w jednym przypadku 28 lat, w innym 24-25 lat.
- ↑ Biorąc pod uwagę powyższe doniesienia medialne dotyczące rekordów meczów nr 480 i 500 oraz dodając do nich spotkania w kolejnych sezonach, aktualna liczba meczów (stan październik 2014) wynosi 584: Od 24 kwietnia 2010 pozostałe 5 meczów w sezonie 2009/2010, 23 mecze w sezonie 2010/2011, 30 meczów w sezonie 2011/2012, 2 mecze w sezonie 2012/2013, 24 meczów w sezonie 2013/2014.
Przypisy
edytuj- ↑ a b Zmarł Orest Lenczyk [online], Śląsk Wrocław, 12 czerwca 2024 [dostęp 2024-06-12] (pol.).
- ↑ a b c d e f Orest Lenczyk. awf.wroc.pl. [dostęp 2013-08-22]. (pol.).
- ↑ Według Wojciecha Sołtysa Nestor Lenczyk był pochodzenia ukraińskiego. Wojciech Sołtys: Polska Szkoła Handlowa / Polnische Öffentliche Handelsschule (1941–1944). W: Księga pamiątkowa szkół ekonomicznych w Sanoku 1925–1995. Sanok: 1995, s. 47. ISBN 83-903469-0-7.
- ↑ a b c d e Orest Lenczyk: Pierwsze skrzypce. reprezentacja.com.pl, 2006-12-23. [dostęp 2013-11-09]. (pol.).
- ↑ Księga pamiątkowa 1928-2008 II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Sanoku wydana z okazji jubileuszu 80-lecia szkoły, Sanok 2008 s. 137.
- ↑ Bartosz Janiszewski: Orest Lenczyk. Człowiek, który mógłby zastąpić Franciszka Smudę. newsweek.pl, 10 czerwca 2011. [dostęp 2014-10-08].
- ↑ Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2012-01-01]. (pol.).
- ↑ a b c d e Orest Lenczyk... zaprosił Weszło na rozmowę. weszlo.com, 26 lipca 2011. [dostęp 2014-08-26].
- ↑ W okresie przygotowawczym do rundy wiosennej 1960/1961 klasy A, grając w barwach Stali Sanok zdobył gola w wygranym 2:0 meczu sparingowym z Krośnianką Krosno (w rundzie jesiennej tego sezonu sanocka drużyna występowała jeszcze pod nazwą Sanoczanki). Towarzyskie mecze. „Nowiny-Stadion”. Nr 12, s. 2, 20 marca 1961.
- ↑ Grzegorz Michalewski, Stal Sanok - sekcja piłki nożnej, Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej, Rocznik nr 9, Sanocki sport, Sanok 2009, s. 52.
- ↑ a b c d Piłka to nie bumerang, Tygodnik Sanocki, nr 51/52 (789/790) z 22-29 grudnia 2006, s. 19.
- ↑ St. Pacławski. Karpaty wróciły do klasy M. „Nowiny Rzeszowskie-Stadion”. Nr 28, s. 1, 12 lipca 1971.
- ↑ Sport. Na pięć minut przed startem piłkarzy II ligi. „Nowiny Rzeszowskie”. Nr 223, s. 2, 16 sierpnia 1974.
- ↑ Sport. Orest Lenczyk II trenerem Stali Mielec. „Nowiny Rzeszowskie”. Nr 215, s. 5, 8 sierpnia 1974. Sport. Mecz we Wrocławiu nie będzie łatwy. „Nowiny Rzeszowskie”. Nr 223, s. 2, 16 sierpnia 1974.
- ↑ Sport. Stal Mielec. „Nowiny Rzeszowskie”. Nr 130, s. 7, 9 czerwca 1975.
- ↑ Jubileusz Lenczyka na ławce trenerskiej. przegladsportowy.pl, 2011-01-24. [dostęp 2013-08-22]. (pol.).
- ↑ a b Wielkoszyński: Z Orestem zaczęło się od milczenia. przegladsportowy.pl, 2010-01-19. [dostęp 2013-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-09)]. (pol.).
- ↑ Marian Struś. Orest Lenczyk – kołem ratunkowym sanockiego piłkarstwa?. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 23 (350), s. 7, 10-20 sierpnia 1985. Marian Struś. Sprawić prezent na 40-lecie klubu. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 24 (351), s. 7, Nr 24 (351) z 20-31 sierpnia 1985. Orest Lenczyk: Nie przyszedłem tu zamiatać. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 25 (352) z 1-10 września 1985. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz: 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946–2001. Sanok: Miejski Klub Sportowy „Stal” Sanok, 2001, s. 110. ISBN 83-915504-0-0.
- ↑ Sport. Obiecująca inauguracja wiosny w Mielcu. „Nowiny Rzeszowskie-Stadion”. Nr 10, s. 1, 9 marca 1987.
- ↑ Bełchatów bez Lenczyka. sport.pl. [dostęp 2010-01-03]. (pol.).
- ↑ Orest Lenczyk trenerem Cracovii. 90minut.pl. [dostęp 2010-01-03]. (pol.).
- ↑ Komunikat Zarządu MKS Cracovia SSA. Cracovia.pl. [dostęp 2010-05-24]. (pol.).
- ↑ Orest "Nestor" Lenczyk - 480 spotkań na ławce trenerskiej w Ekstraklasie!. pilkanozna.pl, 2009-08-30. [dostęp 2013-12-03]. (pol.).
- ↑ 500 spotkań na ławce treneskiej w ekstraklasie! - niedościgniony Orest Lenczyk. sportowefakty.wp.pl, 2010-04-26. [dostęp 2013-12-03]. (pol.).
- ↑ Ekstraklasa. Orest Lenczyk zwolniony z Cracovii. sport.pl. [dostęp 2011-05-29]. (pol.).
- ↑ Orest Lenczyk trenerem Śląska Wrocław. liga.com.pl. [dostęp 2011-05-30]. (pol.).
- ↑ Trener Orest Lenczyk odchodzi ze Śląska. slaskwroclaw.pl. [dostęp 2012-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 października 2013)]. (pol.).
- ↑ Orest Lenczyk: Stawowy i Smuda muszą spuścić z piłkarzy powietrze. dziennikpolski24.pl, 2013-09-20. [dostęp 2013-09-28]. (pol.).
- ↑ zaglebie.com. zaglebie.com, 2013-09-27. [dostęp 2013-09-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-30)]. (pol.).
- ↑ Piotr Stokowiec nowym trenerem Zagłębia. zaglebie.com, 8 maja 2014. [dostęp 2014-05-13].
- ↑ Encyklopedia Piłkarska FUJI, tom 42 podaje 557 meczów przed objęciem posady w Zagłębiu.
- ↑ Zmarł Jerzy Wielkoszyńsk. belsport.pl, 2010-06-09. [dostęp 2013-11-09]. (pol.).
- ↑ Wywiad z trenerem Zagłębia Lubin Panem Orestem Lenczykiem. spala.cos.pl. [dostęp 2014-10-08].
- ↑ Orest Lenczyk specjalnie dla nas!. radioszczecin.pl, 24 stycznia 2012. [dostęp 2014-10-08].
- ↑ T-Mobile Ekstraklasa: trenerzy ekstraklasy i ich hobby. przegladsportowy.pl, 27 grudnia 2011. [dostęp 2014-10-08].
- ↑ Stefan Szczepłek: Ktoś nie dotrzymał słowa. rp.pl, 25 września 2012. [dostęp 2014-10-08].
- ↑ Pogrzeb Oresta Lenczyka. Wybitny trener spoczął na krakowskich Bielanach [online], LoveKraków, 15 czerwca 2024 [dostęp 2024-06-16] .