Tadeusz Stoklasa
Tadeusz Stoklasa (ur. 24 czerwca 1896 w Zaleszczykach, zm. 25 maja 1968 w Salisbury) – komandor dyplomowany Polskiej Marynarki Wojennej, działacz społeczny[1].
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
24 czerwca 1896[1] |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
Dywizjon Torpedowców |
Stanowiska |
oficer flagowy dywizjonu |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Życiorys
edytujW 1906 rozpoczął naukę w gimnazjum klasycznym OO. Jezuitów[1]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika marynarki ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 13. lokatą w korpusie rzeczno-brzegowym. W 1923 roku był oficerem flagowym Dywizjonu Torpedowców[2]. W 1924 roku pełnił funkcję oficera flagowego Dowództwa Floty[3]. 3 maja 1926 roku został mianowany kapitanem marynarki ze starszeństwem z 1 lipca 1925 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów morskich[4]. W 1928 roku pełnił służbę w Kierownictwie Marynarki Wojennej w Warszawie[5]. 12 marca 1933 został mianowany komandorem podporucznikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 4. lokatą w korpusie oficerów morskich[6]. W latach 1934–1935 kierownik II Kursu Oficerów Sygnałowych[1]. Od 16 listopada 1935 roku był komendantem Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty. 10 października 1937 roku został komendantem Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu, a września następnego roku w Bydgoszczy. Jednocześnie, od 7 stycznia 1938 roku do 31 marca 1939 roku był kierownikiem Wyższego Kursu Taktycznego[1]. 1 sierpnia 1939 roku został attaché morskim przy Ambasadzie RP w Londynie.
Od 1944 członek wojskowej Komisji Studiów nad Zagadnieniem Rozejmu i Pokoju przy Sztabie Naczelnego Wodza[1]. 28 czerwca 1946 uzyskał dyplom kapitana żeglugi wielkiej[1]. W latach 1954–1968 prezes Stowarzyszenia Polaków w Federacji Rodezji i Niasy (Południowej Rodezji)[1], a także był prezesem założonego przez siebie Stowarzyszenia Polskich Kombatantów[1]. Zmarł 25 maja 1968 i po śmierci został pochowany w Salisbury[1].
Ordery i odznaczenia
edytuj- Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[7][1]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[1]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[1]
- Srebrny Medal za Długoletnią Służbę[1]
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę[1]
- Odznaka pamiątkowa „Orlęta”[1]
- Krzyż Oficerski Orderu Miecza (Szwecja)[1]
- Krzyż Oficerski Orderu Imperium (Wielka Brytania)[1]
- Krzyż Kawalerski Orderu Korony Włoch (Włochy)[5]
- Medal Wojny 1939-45 (Wielka Brytania)[1]
- Medal Obrony (Wielka Brytania)[1]
- Srebrny Medal Waleczności (Austro-Węgry)[1]
- Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry)[1]
Zobacz też
edytujPrzypisy
edytuj- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y Tadeusz Jan Maria Stoklasa. IPSB. [dostęp 2020-12-31].
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1437, 1445.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1305, 1313.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 134.
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 849.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 14 marca 1933 roku, s. 47.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
Bibliografia
edytuj- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.