เวสต์เจ็ต
เวสต์เจ็ต (อังกฤษ: WestJet) เป็นสายการบินราคาประหยัดสัญชาติแคนาดา โดยมีฐานการบินและสำนักงานใหญ่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติแคลกะรีในแคลกะรี รัฐแอลเบอร์ตา เวสต์เจ็ตเป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดอันดับที่สองของประเทศรองจากแอร์แคนาดา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 และเริ่มดำเนินงานใน ค.ศ. 1996 สายการบินเริ่มดำเนินการในรูปแบบสายการบินต้นทุนต่ำแทนสายการบินรายใหญ่ของประเทศ[4][5] เวสต��เจ็ตให้บริการเที่ยวบินตามกำหนดเวลาและเช่าเหมาลำไปยังจุดหมายปลายทาง 104 แห่งในทวีปอเมริกาเหนือ ยุโรป เอเชีย และอเมริกากลาง[6]
![]() | |||||||
| |||||||
ก่อตั้ง | 27 มิถุนายน ค.ศ. 1994 (30 ปี) | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
เริ่มดำเนินงาน | 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 (28 ปี) | ||||||
AOC # | แคนาดา 8993,[1] สหรัฐ WJ0F768F[2] | ||||||
ท่าหลัก | แคลกะรี[3] | ||||||
เมืองสำคัญ | เอดมันตัน โทรอนโต - เพียร์สัน แวนคูเวอร์ วินนิเพก | ||||||
สะสมไมล์ | เวสต์เจ็ตรีวาร์ด | ||||||
บริษัทลูก | ซันวิงแอร์ไลน์ เวสต์เจ็ตคาร์โก้ เวสต์เจ็ตเอนคอร์ เวสต์เจ็ตลิงค์ | ||||||
ขนาดฝูงบิน | 128 | ||||||
จุดหมาย | 104 | ||||||
บริษัทแม่ | โอเน็กซ์คอร์ปอเรชั่น | ||||||
สำนักงานใหญ่ | ![]() | ||||||
ผู้ก่อตั้ง | Alexis von Hoensbroech (ประธานและซีอีโอ) | ||||||
พนักงาน | 12,000 คน (มกราาคม ค.ศ. 2024) | ||||||
เว็บไซต์ | www |
ประวัติ
แก้เวสต์เจ็ตถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1994[7] โดยไคลฟ์ เบดโด, เดวิด นีลแมน, มาร์ค ฮิลล์, ทิม มอร์แกน และโดนัลด์ เบลล์ โดยเวสต์เจ็ตมีฐานธุรกิจเป็นสายการบินต้นทุนต่ำ ชื่อของสายการบิน "เวสต์เจ็ต" มาจากเส้นทางบินแรกเริ่มของสายการบินในทางฝั่งตะวันตกของแคนาดา
ในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 เวสต์เจ็ตให้บริการเที่ยวบินแรกของสายการบิน จากแวนคูเวอร์สู่แคลกะรี[8] โดยใช้เครื่องบินโบอิง 737-200
จากการปรับโครงสร้างในอุตสาหกรรมการบินในแคนาดาอันเป็นผลมาจากการเข้าซื้อแคเนเดียนแอร์ไลน์ของแอร์แคนาดาในปีค.ศ. 2000 เวสต์เจ็ตได้ขยายเที่ยวบินไปยังแคนาดาตะวันออก โดยเริ่มให้บริการไปยังเมืองแฮมิลตัน, ออตตาวา, ออนแทรีโอ, แฮลิแฟกซ์ และมอนทรีออล เป็นต้น สายการบินได้เลือกท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น ซี. มันโร แฮมิลตันให้ฐานหลักของการดำเนินงานในฝั่งตะวันออก
ในปีค.ศ. 2004 เวสต์เจ็ตเริ่มบริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ โดยเริ่มให้บริการเที่ยวบินไปยังหลายเมืองในสหรัฐ เช่น ลอสแอนเจลิส, ซานฟรานซิสโก, ฟอร์ตลอเดอร์เดล, นิวยอร์กซิตี้ เป็นต้น[9] จุดหมายปลายทางระหว่างประเทศแรกของเวสต์เจ็ตที่ตั้งอยู่นอกแคนาดาและสหรัฐ คือ แนสซอ, บาฮามาส
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 เวสต์เจ็ตประกาศในให้บริการไปยังซานตาคลารา คิวบา, นิวออร์ลีนส์และแกรนด์เคย์แมน เป็นการเพิ่มจำนวนจุดหมายปลายทางทั้งหมดไป 71 แห่ง
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2017 เวสต์เจ็ตได้ประกาศแผนการที่จะเปิดตัวสายการบินต้นทุนต่ำใหม่ในปลายปีเดียวกัน[10] สายการบินใหม่จะดำเนินการโดยใช้เครื่องบินโบอิ้ง 737-800[11] โดยการเปิดตัวสายการบินใหม่ในชื่อ สวูป จะถูกเลื่อนออกไปเป็นเดือนมิถุนายน 2018[12]
กิจการองค์กร
แก้บริษัทลูก
แก้เวสต์เจ็ตเอนคอร์
แก้เวสต์เจ็ตเอนคอร์เป็นสายการบินระดับภูมิภาคในเครือของเวสต์เจ็ต สายการบินเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2013 ด้วยเครื่องบินบอมบาร์ดิเอร์ คิว400[13]
เวสต์เจ็ตลิงค์
แก้เวสต์เจ็ตลิงค์เป็นสายการบินลูกของเวสต์เจ็ตที่เปิดตัวในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018[14] ดำเนินการโดยแปซิฟิกโคสตัลแอร์ไลน์ , เวสต์เจ็ตลิงค์ให้บริการจากฐานการบินหลักที่แคลกะรีและแวนคูเวอร์ ไปยังชุมชนขนาดเล็กในแคนาดา
สวูป
แก้สวูปเป็นสายการบินต้นทุนต่ำพิเศษ (ULCC) ที่เวสต์เจ็ตเป็นเจ้าของ สวูปเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ปัจจุบันสวูปได้ควบรวมกิจการเข้ากับเวสต์เจ็ต สายการบินแม่
ผลประกอบการ
แก้ผลประกอบการของเวสต์เจ็ต (รวมเวสต์เจ็ตเอนคอร์) ในช่วงปี 2011-2018 มีดังนี้:
2012 | 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | |
---|---|---|---|---|---|---|---|
รายได้ (ล้านดอลลาร์แคนาดา) | 3,427 | 3,662 | 3,977 | 4,029 | 4,123 | 4,507 | 4,733 |
กำไรสุทธิ (ล้านดอลลาร์แคนาดา) | 242 | 269 | 317 | 368 | 295 | 279 | 91 |
จำนวนพนักงาน (FTE ณ สิ้นปี) | 7,742 | 8,000 | 8,698 | 9,211 | 9,988 | 11,089 | 11,624 |
ผู้โดยสาร (ล้านคน) | 17.4 | 18.5 | 19.7 | 20.3 | 22.0 | 24.1 | 25.5 |
อัตราเปลี่ยนแปลงของผู้โดยสาร | 82.8% | 81.7% | 81.4% | 80.0% | 81.8% | 83.6% | 83.8 |
จำนวนอากาศยาน (ณ สิ้นปี) | 100 | 113 | 122 | 140 | 153 | 168 | 177 |
อ้างอิง | [15] | [15] | [15] | [15] | [15] | [16] | [17] |
ตั้งแต่ปี 2019 เวสต์เจ็ตไม่ได้ประกาศผลประกอบการต่อสาธารณะ คาดว่าเกิดจากการเปลี่ยนเป็นบริษัทเอกชนของสายการบิน
จุดหมายปลายทาง
แก้เวสต์เจ็ตให้บริการเที่ยวบินไปยัง 109 จุดหมายปลายทาใน 24 ประเทศ[18]
ข้อตกลงการบินร่วม
แก้ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 เวสต์เจ็ตได้ทำข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:[19]
- อาเอโรเมฆิโก
- แอร์ฟรานซ์
- แอร์ทรานแซท[20]
- อะโซร์สแอร์ไลน์
- คาเธ่ย์แปซิฟิก
- ไชนาแอร์ไลน์
- ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
- ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์
- เดลตาแอร์ไลน์
- เอมิเรตส์
- ไห่หนานแอร์ไลน์
- ฮ่องกงแอร์ไลน์
- เจแปนแอร์ไลน์
- เคแอลเอ็ม
- โคเรียนแอร์
- ลาตัม บราซิล
- ลาตัม เปรู
- ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์
- ควอนตัส
- เวอร์จิน แอตแลนติก[21]
- เซียะเหมินแอร์
ข้อตกลงระหว่างสายการบิน
แก้ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 เวสต์เจ็ตได้มีข้อตกลงการบินกับสายการบินดังต่อไปนี้:[19]
- แอร์ลิงกัส
- แอร์ไชนา
- แอร์นิวซีแลนด์
- แอร์ตาฮีตี นูอี
- อะแลสกาแอร์ไลน์
- อเมริกันแอร์ไลน์
- บริติชแอร์เวย์
- แคเนเดียนนอร์ท
- เซนทรัลเมาท์เทนแอร์
- ค็อนดอร์
- เอ็ลอัล
- สายการบินเอทิฮัด
- อีวีเอแอร์
- ฟิจิแอร์เวย์
- ฟินน์แอร์
- ไอซ์แลนด์แอร์
- อิตาแอร์เวย์[22]
- ลอตโปลิชแอร์ไลน์
- แปซิฟิกโคสตอลแอร์ไลน์
- ปากีสถานอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์[23]
- พีเอแอลแอร์ไลน์
- กาตาร์แอร์เวย์
- รัวยาแลร์มาร็อก
- ตัปปูร์ตูกัล
- ตูนิสแอร์
- ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
- เวอร์จินออสเตรเลีย
ฝูงบิน
แก้ฝูงบินปัจจุบัน
แก้ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 เวสต์เจ็ตมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:[24][25][26]
เครื่องบิน | ประจำการ | คำสั่งซื้อ | ผู้โดยสาร | หมายเหตุ | |||
---|---|---|---|---|---|---|---|
J | W | Y | รวม | ||||
โบอิง 737-700 | 39 | — | — | 12 | 122 | 134 | |
โบอิง 737-800 | 36 | — | — | 12 | 162 | 174 | |
10 | — | 189 | 189 | เครื่องบินของสวูปในอดีต | |||
โบอิง 737 แมกซ์ 7 | — | 32 | รอประกาศ | [27] | |||
โบอิง 737 แมกซ์ 8 | 26 | 21 | — | 12 | 162 | 174 | |
6 | — | — | 189 | 189 | เครื่องบินของสวูปในอดีต[27] | ||
โบอิง 737 แมกซ์ 10 | — | 54 | — | 12 | 200 | 212 | คำสั่งซื้อพร้อม 22 ตัวเลือก[28] |
โบอิง 787-9 | 7 | — | 16 | 28 | 276 | 320 | |
ฝูงบินของเวสต์เจ็ตคาร์โก | |||||||
โบอิง 737-800CF | 3 | — | สินค้า | [29] | |||
ทั้งหมด | 128 | 107 |
เวสต์เจ็ตมีอายุฝูงบินเฉลี่ย 11.1ปี
ฝูงบินในอดีต
แก้เวสต์เจ็ตเคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
เครื่องบิน | จำนวน | เริ่มประจำการ | ปลดประจำการ | หมายเหตุ |
---|---|---|---|---|
โบอิง 737-200 | 25 | 1996 | 2006 | |
โบอิง 737-600 | 13 | 2006 | 2021 | |
โบอิง 757-200 | 1 | 2011 | 2011 | เช่าจากนอร์ทอเมริกันแอร์ไลน์ |
7 | 2011 | 2015 | เช่าจากทอมมัสคุกแอร์ไลน์ | |
โบอิง 767-300อีอาร์ | 4 | 2015 | 2020 |
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ
แก้- 5 มิถุนายน ค.ศ. 2015: เที่ยวบินที่ 588 โบอิง 737-300 ได้ไถลออกนอกทางวิ่งขณะลงจอดในสภาพอากาศฝนตกหนักที่ท่าอากาศยานนานาชาติมอนทรีอัล ปิแอร์ อิลเลียต ทรูโด เครื่องบินไม่ได้รับความเสียหาย
- 5 มกราคม ค.ศ. 2018: เที่ยวบินที่ 2425 โบอิง 737-800 ได้ถูกชนเข้ากับโบอิง 737-800 อีกลำของซันวิงส์แอร์ไลน์ ขณะจอดที่หลุมจอดภายในท่าอากาศยานนานาชาติโทรอนโตเพียร์สัน หลังจากการเดินทางมาจากกังกุน การชนดังกล่าวได้ทำให้เกิดเพลิงไหม้บริเวณด้านท้ายโบอิง 737 ของซันวิงส์ ผู้โดยสารทุกคนบนเครื่องบินของเวสต์เจ็ตได้อพยพออกมาอย่างปลอดภัย ไม่มีผู้เสียชีวิต[30][31]
- 5 มกราคม ค.ศ. 2020: เที่ยวบินที่ 248 โบอิง 737-800 ได้ไถลออกนอกทางวิ่งขณะลงจอดในสภาพอากาศหิมะตกหนักที่ท่าอากาศยานนานาชาติแฮลิแฟกซ์สแตนฟิลด์ เครื่องบินไม่ได้รับความเสียหาย[32]
อ้างอิง
แก้- ↑ Transport Canada (2019-08-28), Civil Aviation Services (CAS) AOC. wwwapps.tc.gc.ca.
- ↑ "Federal Aviation Administration - Airline Certificate Information - Detail View". av-info.faa.gov. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2020-03-29. สืบค้นเมื่อ 2019-06-27.
- ↑ Sherif, Omar. "Westjet says it will make Calgary its global hub in announcing pact with province". cbc.ca. cbc. สืบค้นเมื่อ 8 January 2023.
- ↑ "[1]." CAPA. Retrieved on October 3, 2017. "WestJet Airline Profile."
- ↑ "Canadian Low-Cost Carrier Departs From No-Frills Model". Wall Street Journal. 2015-07-28. สืบค้นเมื่อ 2015-11-17.
- ↑ "2017 WestJet Annual Report" (PDF).
- ↑ "WestJet Airlines Ltd. Profile". www.sedar.com.
- ↑ WestJet, "Our first flight!" Facebook, 2021-03-3
- ↑ "WestJet to begin flying to U.S cities in October". web.archive.org. 2009-03-22. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-03-22. สืบค้นเมื่อ 2022-02-15.
{{cite web}}
: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์) - ↑ http://www.macleans.ca/economy/business/westjet-plans-to-launch-new-discount-airline/
- ↑ http://www.cbc.ca/news/canada/calgary/west-jet-westjet-ultra-low-cost-carrier-airline-calgary-lower-fares-1.4077103
- ↑ http://www.cbc.ca/news/business/westjet-discount-airline-1.4230251
- ↑ Deveau, Scott (2012-11-07). "WestJet's new regional carrier Encore aims for mid-June takeoff". Financial Post (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-02-15.
- ↑ WestJet. "WestJet Link launch delayed". www.newswire.ca (ภาษาอังกฤษ).
- ↑ 15.0 15.1 15.2 15.3 15.4 "2016 Annual Report" (PDF). February 6, 2017. สืบค้นเมื่อ September 26, 2017.
- ↑ "Management's Discussion and Analysis of Financial Condition and Operating Results for the years ended December 31, 2017 and 2016" (PDF). www.westjet.com. สืบค้นเมื่อ 2018-03-22.
- ↑ "WestJet 2018 Annual Report" (PDF). สืบค้นเมื่อ 11 February 2019.
- ↑ List of WestJet destinations. (2022, 3 กุมภาพันธ์). ใน Wikipedia The free encyclopedia. สืบค้นเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ 2022, จาก https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_WestJet_destinations&action (อังกฤษ)
- ↑ 19.0 19.1 "Our airline partners | WestJet official site". www.westjet.com (ภาษาอังกฤษ).
- ↑ "Air Transat To Codeshare With WestJet On Transatlantic Flights". Simple Flying. April 29, 2022.
- ↑ "WestJet Secures Virgin Atlantic Codeshare Agreement". Simple Flying. November 19, 2019.
- ↑ "Our airline partners". www.westjet.com (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 14 February 2024.
- ↑ "INTERLINE AND CODESHARE TRAVEL". Pakistan International Airlines. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-03-08. สืบค้นเมื่อ 2022-02-15.
- ↑ System, Government of Canada; Transport Canada; Civil Aviation; General Aviation; Aircraft Registration and Leasing; Canadian Civil Aircraft Register; General Aviation System; Civil Aviation (2013-08-28). "Canadian Civil Aircraft Register". wwwapps.tc.gc.ca.
- ↑ "Boeing Commercial Airplanes – Orders and Deliveries – 737 Model Summary". boeing.com. Boeing. June 30, 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 21, 2018. สืบค้นเมื่อ August 4, 2016.
- ↑ "WestJet Fleet Details and History". www.planespotters.net.
- ↑ 27.0 27.1 "Boeing, WestJet Announce Order for 65 737 MAX Airplanes". MediaRoom.
- ↑ "WestJet Group inks deal with Boeing for an additional 42 737-10 aircraft plus 22 options". www.westjet.com (ภาษาอังกฤษ).
- ↑ Atkins, Eric (2022-01-03). "Canadian airlines seize new opportunity amid global supply chain delays". The Globe and Mail.
- ↑ Arnone, Annie (2018-01-05). "WestJet passengers evacuated after plane clips jet on Pearson tarmac". The Toronto Star (ภาษาอังกฤษแบบแคนาดา). ISSN 0319-0781. สืบค้นเมื่อ 2022-02-15.
- ↑ Government of Canada, Transportation Safety Board of Canada (2018-07-11). "Air transportation safety investigation A18O0002 - Transportation Safety Board of Canada". www.tsb.gc.ca.
- ↑ "Air safety incidents for aircraft registration C-FUJR". www.aeroinside.com (ภาษาอังกฤษ).