Prinses Leopoldina
Prinses Leopoldina (Leopoldina Teresa Francisca Carolina Miguela Gabriela Rafaela Gonzaga; 13 Julie 1847 – 7 Februarie 1871) was die dogter van keiser Pedro II en keiserin Teresa Cristina. Sy het die voornaam van haar ouma, keiserin Maria Leopoldina van Brasilië, gedeel. Leopoldina, 'n prinses van Brasilië vanaf geboorte, het afstand gedoen van haar titels na haar huwelik met prins Ludwig August van Sakse-Coburg en Gotha, en die titel van prinses van Sakse-Coburg en Gotha en hertogin van Sakse aangeneem .
Die Leopoldina was ook tweede in die opvolging van die Brasiliaanse troon, selfs ná die huwelik van haar ouer suster, Isabel, Prinses Imperial van Brasilië, weens laasgenoemde se probleme om erfgename te produseer.
Biografie
[wysig | wysig bron]Familie en vroeë jare
[wysig | wysig bron]Prinses Leopoldina is gebore om 06:45 op 13 Julie 1847 in die Keiserlike Paleis van São Cristóvão, die tweede dogter van Pedro II en Teresa Cristina van die Twee Sicilië . Haar grootouers aan vaderskant was die keiser Pedro I en keiserin Maria Leopoldina, en haar grootouers aan moederskant was koning Francis I van die Twee Sicilië en Maria Isabella . [1]
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/Princess_leopoldina_1853_%28cropped%29.jpg/180px-Princess_leopoldina_1853_%28cropped%29.jpg)
Sy is op 7 September 1847 in die Katedraal en Keiserskapel gedoop deur die biskophoofkapelaan en bisdomgeskenk Manuel do Monte Rodrigues de Araújo, graaf van Irajá, en haar naam is ter ere van haar ouma aan vaderskant gegee. Haar peetouers was haar oom en tante, die Prins en Prinses van Joinville - waarvoor C. His de Buthenval, die gevolmagtigde minister van Louis Philippe I van Frankryk, gevolmagtig was - en Mariana Carlota de Verna Magalhães Coutinho, gravin van Belmonte en hoofkamerheer van die Keiserin. [1] Van kleins af het Pedro II probeer om 'n leermeester vir sy dogters te kry.[2]
Die prinsesse het ses dae per week klasse bygewoon, van 07:00 tot 9:30 nm Hulle kon slegs Sondae, by partytjies of by enige ander geleentheid deur die Keiser bepaal besoek ontvang. Die vakke wat hulle bestudeer het, was uiteenlopend: Portugees en sy letterkunde, Frans, Engels, Italiaans, Duits, Latyn, Grieks, Algebra, Meetkunde, Chemie, Fisika, Plantkunde, Geskiedenis (wie se vakke volgens land en tydperk verdeel is), Kosmografie, Teken en Skilderkuns, Klavier, Filosofie, Geografie, Politieke ekonomie, Retoriek, Dierkunde, Mineralogie en Geologie . [3]
Huwelik
[wysig | wysig bron]![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a5/Dona_Leopoldina_de_Bragan%C3%A7a_e_Lu%C3%ADs_Augusto_de_Saxe-Coburgo-Gotha.jpg/180px-Dona_Leopoldina_de_Bragan%C3%A7a_e_Lu%C3%ADs_Augusto_de_Saxe-Coburgo-Gotha.jpg)
Die keiser Pedro II het prinses Francisca opdrag gegee om in Europa twee jong prinse te vind wat as konsorte vir sy dogters kon dien. In die Toespraak van die Troon van Mei 1864 het die soewerein die huwelik van die prinsesse aangekondig sonder om egter name van vryers te noem. [4] Die twee kandidate wat deur die keiser gekies is—sy broerskind, Pierre, Hertog van Penthièvre, en Philippe, graaf van Vlaandere (seun van Leopold I van België )—het egter die voorgestelde konsortium geweier, wat daartoe gelei het dat die monarg vir die Prinse Ludwig August van gekies het. Saxe-Coburg en Gotha, die tweede seun van August van Saxe-Coburg-Gota en prinses Clémentine van Orléans, en Gaston van Orléans, graaf van Eu . [5] [6]
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/02/Duques_de_Saxe.jpg/180px-Duques_de_Saxe.jpg)
Daar is eers gedink dat Ludwig August aan die Prinses Imperial verloof sou word en Gaston aan Leopoldina, maar Pedro II het geweier om met die onderhandelinge voort te gaan voordat hy die mening van sy dogters oor die vryers gehoor het. [7]
Die unie van Leopoldina en Ludwig August is besleg deur 'n huweliksooreenkoms tussen die keiser van Brasilië en die hertog van Sakse-Coburg en Gotha[8]
Uiteindelik, op 15 Desember 1864, trou Leopoldina met Ludwig August. Die egpaar het 'n toelae van 300:000$000 ontvang vir die verkryging van 'n woning in Rio de Janeiro, waaruit hulle en hul nageslag die vruggebruik sou hê, maar wat as nasionale erfenis sou bly. [9]. [10]
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b0/Filhos_da_princesa_Leopoldina.jpg/180px-Filhos_da_princesa_Leopoldina.jpg)
Tien maande nadat hy 'n miskraam gehad het, het Leopoldina op 19 Maart 1866 geboorte geskenk aan die een wat Dom Pedro II se gunsteling kleinseun, prins Pedro Augusto, sou word. [11] [12]
Dood
[wysig | wysig bron]Aan die begin van 1871 het Leopoldina die eerste simptome van die siekte getoon wat haar sou doodmaak. Die gastro-intestinale probleme en die koors het egter nie verband gehou met die inname van besmette water wat Wene geteister het nie. [13] In die tweede week was die prinses egter in 'n toestand van kommerwekkende uitputting. [14]
Nalatenskap
[wysig | wysig bron]Die onvrugbaarheid van prinses Isabel, vermoedelik erfgenaam van die kroon - wat eers na meer as tien jaar van huwelik en byna vier jaar na haar suster se dood aan 'n seun geboorte sou skenk - het Leopoldina se twee oudste seuns op die 2de en 3de posisies in die lyn ingesluit van opvolging van die Brasiliaanse troon.[15] [16] [17]
Titels, style en eerbewyse
[wysig | wysig bron]Titels en style
[wysig | wysig bron]- 13 Julie 1847 – 15 Desember 1864: Haar Hoogheid Prinses Leopoldina van Brasilië [18]
- 15 Desember 1864 – 7 Februarie 1871: Haar Koninklike Hoogheid Prinses Ludwig August van Sakse-Coburg en Gotha, Hertogin van Sakse [19]
Verwysings
[wysig | wysig bron]- ↑ 1,0 1,1 Bragança (1959), 77-78
- ↑ Bragança (1959), 73
- ↑ Filgueiras (2004)
- ↑ Del Priore, 21
- ↑ Defrance, 204-205
- ↑ Barman (2002), 56-57
- ↑ Del Priore, 20
- ↑ Bragança (1959), 78-81
- ↑ Bragança (2008), 282
- ↑ Bragança (2008), 283-284
- ↑ Del Priore, 32
- ↑ Bragança (1959), 75
- ↑ Bragança (2004), 107-108
- ↑ Del Priore, 51-52
- ↑ Bragança (1959), 75-76
- ↑ Del Priore, 205
- ↑ Lessa, 123
- ↑ Bragança (1959), 87
- ↑ Bragança (1959), 90