estro
Galego
Etimoloxía: do latín oestrus, 'tabán', 'loucura', 'inspiración poética', e este do grego antigo οἶστρος oîstros, cos mesmos significados.
Pronuncia: /ˈes.tro̝/ (AFI)
estro (sg: celo; pl: celos)
- (Figurado) Inspiración, especialmente a dos poetas.
- {{exemplo|O prolífico estro de Garcilaso de la Vega. SINÓNIMO nume.
- (Zooloxía) Época de celo.
- Exemplo: Na montaña varios cervos loitaban para conseguir unha femia en estro.
- Exemplo: Na montaña varios cervos loitaban para conseguir unha femia en estro.