Paulus Tarsensis
+
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/24/Paulus_St_Gallen.jpg/220px-Paulus_St_Gallen.jpg)
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/02/Rublev_Paul.jpg/180px-Rublev_Paul.jpg)
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3e/Saint_Paul_in_Holy_Stavronikita_Monastery.jpg/180px-Saint_Paul_in_Holy_Stavronikita_Monastery.jpg)
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/16/Albrecht_D%C3%BCrer_027.jpg/180px-Albrecht_D%C3%BCrer_027.jpg)
Paulus (Graece Παῦλος; Coptice ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ), etiam Saulus (Aramaice ܫܐܘܠ Šāʾūl; Hebraice שָׁאוּל; Graece Σαῦλος) Tarsensis, vulgo Paulus Apostolus[1] et Sanctus Paulus,[2] appellatus, fuit apostolus Christianus(en) qui inter annos 50 et 64/65 fere doctrinas(en) Iesu in mundo saeculi primi(en) amplificavit.[3]
Civis Romanus fuit, conditor ecclesiarum Christianarum in Asia Minore et Europa, auctor epistularum quae in Novo Testamento comprehenduntur. Sanctus in ecclesiis tam Occidentalibus quam orientalibus rite habetur.
Vita
[recensere | fontem recensere]Paulus in Actus Apostolorum citatur qui se Iudaeus "a Tarso Ciliciae" oriundus, "non ignotae civitatis municeps"[t 1][4] et qui de se inter Iudaeos: "Viri fratres, ego Pharisaeus sum, filius Pharisaeorum" proclamat.[t 2][5] Haud aliter se "circumcisus octava die, ex genere Israel, de tribu Beniamin, Hebraeus ex Hebraeis, secundum legem Pharisaeus" in epistula ad Philippenses confitetur.[t 3][6] Aliter matrem suam Romae fuisse adseverat;[7] sed auctor Actuum filium sororis Pauli refert. In eodem fonte Paulus bis se civem Romanum praetendisse dicitur.[8]
Nomen Saul ei impositum est; instructus est a Gamaliele, viro docto lege Iudaeorum. Cum his omnibus, tamen, non erat notus, sed actiones eius circa personam Iesu Christi convertit eum in hominem notum et amatum inter omnes Christianos. Nescimus an Saulus Christum ante eius crucifixionem vidisset, sed clare post eius resurrectionem cognovit et odivit corpus Christianorum. Notatur in libro Actuum Apostolorum quomodo Saulus ecclesiam persequebatur, cum legimus: "Saulus vero devastabat ecclesiam per domos intrans et trahens viros ac mulieres tradebat in custodiam."[t 4][9]
Postea legimus quomodo Saulus se ad iter Damascum parabat ut contra Christianos pugnaret:
- Saulus autem adhuc inspirans minarum et caedis in discipulos Domini accessit ad principem sacerdotum et petiit ab eo epistulas in Damascum ad synagogas ut si quos invenisset huius viae viros ac mulieres vinctos perduceret in Hierusalem et cum iter faceret contigit ut adpropinquaret Damasco et subito circumfulsit eum lux de caelo et cadens in terram audivit vocem dicentem sibi 'Saule, Saule, quid me persequeris' qui dixit 'Quis es Domine?' et ille 'Ego sum Iesus quem tu persequeris, sed surge et ingredere civitatem et dicetur tibi quid te oporteat facere.' Viri autem illi qui comitabantur cum eo stabant stupefacti audientes quidem vocem neminem autem videntes."[t 5][10]
Tunc, totaliter ad Christum conversus, vitam pro Christo impendit. In deserto se ad ministerium paravit, apostolos Hierosolymis visitavit, sed eo praesertim notus est, quod multum fecit ad evangelium ad gentes nuntiandum. Paulus,cum Iudeus esset, scivit se ad evangelium gentibus praedicandum vocatum, et per totum mundum hellenicum Christum praedicavit. In itineribus suis plurimas epistolas scripsit, quae partem praecipuam habent inter libros Novi Testamenti Bibliorum Christianorum.
Extrema vita, ductus est Romam, ubi post aliquod tempus in circo Neronis mortuus est securi percussus. Cum Petro, patronus et apostolus est urbis Romae.
Nexus interni
Notae
[recensere | fontem recensere]- ↑ Brown 1997: 442.
- ↑ Sanders 2019.
- ↑ Powell 2009.
- ↑ Actus Apostolorum 21.39, cf. 9.11.
- ↑ Actus Apostolorum 23.6
- ↑ Epistula ad Philippenses 3.5
- ↑ Epistula ad Romanos 16.13.
- ↑ Actus Apostolorum 23.16, 16.37-39, 22.27-29.
- ↑ Actus Apostolorum 8.3.
- ↑ Actus Apostolorum 9.1-7.
- Textus originales
- ↑ Ἐγὼ ἄνθρωπος μέν εἰμι Ἰουδαῖος Ταρσεὺς τῆς Κιλικίας οὐκ ἀσήμου πόλεως πολίτης
- ↑ Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ Φαρισαῖός εἰμι, υἱὸς Φαρισαίου
- ↑ περιτομῇ ὀκταήμερος, ἐκ γένους Ἰσραήλ, φυλῆς Βενιαμίν, Ἑβραῖος ἐξ Ἑβραίων, κατὰ νόμον Φαρισαῖος.
- ↑ Σαῦλος δὲ ἐλυμαίνετο τὴν ἐκκλησίαν κατὰ τοὺς οἴκους εἰσπορευόμενος, σύρων τε ἄνδρας καὶ γυναῖκας παρεδίδου εἰς φυλακήν
- ↑ Ὁ δὲ Σαῦλος ἔτι ἐμπνέων ἀπειλῆς καὶ φόνου εἰς τοὺς μαθητὰς τοῦ Κυρίου, προσελθὼν τῷ ἀρχιερεῖ 2 ᾐτήσατο παρ' αὐτοῦ ἐπιστολὰς εἰς Δαμασκὸν πρὸς τὰς συναγωγάς, ὅπως ἐάν τινας εὕρῃ τῆς ὁδοῦ ὄντας, ἄνδρας τε καὶ γυναῖκας, δεδεμένους ἀγάγῃ εἰς Ἱερουσαλήμ. 3 ἐν δὲ τῷ πορεύεσθαι ἐγένετο αὐτὸν ἐγγίζειν τῇ Δαμασκῷ, καὶ ἐξαίφνης περιήστραψεν αὐτὸν φῶς ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, 4 καὶ πεσὼν ἐπὶ τὴν γῆν ἤκουσε φωνὴν λέγουσαν αὐτῷ· Σαοὺλ Σαούλ, τί με διώκεις; 5 εἶπε δέ· Τίς εἶ, κύριε; ὁ δέ Κύριος εἶπεν· Ἐγώ εἰμι Ἰησοῦς ὃν σὺ διώκεις· 6 ἀλλὰ ἀνάστηθι καὶ εἴσελθε εἰς τὴν πόλιν, καὶ λαληθήσεταί σοι τί σε δεῖ ποιεῖν. 7 οἱ δὲ ἄνδρες οἱ συνοδεύοντες αὐτῷ εἱστήκεισαν ἐνεοί, ἀκούοντες μὲν τῆς φωνῆς, μηδένα δὲ θεωροῦντες.
Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Encyclopaedica
- Gerald F. Hawthorne et al., Dictionary of Paul and His Letters. Downers Grove Illinoesiae: InterVarsity Press, 1993
- Oda Wischmeyer, ed., Paulus: Leben, Umwelt, Werk, Briefe. Tubingae: Francke, 2006. ISBN 978-3-8252-2767-8
- Biographica
- Schalom Ben-Chorin, Paulus. Der Völkerapostel in jüdischer Sicht. Gütersloh: Gütersloher VA, 2006. ISBN 3-579-05345-0
- Klaus Berger, Paulus. Monaci: C. H. Beck, 2008. ISBN 978-3-406-47997-7
- Günther Bornkamm, Paulus. Kohlhammer, 1993. 7a ed. ISBN 3-17-012467-6
- Joachim Gnilka, Paulus. Apostel und Zeuge. Freiburg im Breisgau: Herder, 1996. ISBN 3-451-26377-7
- Eduard Lohse, Paulus. Eine Biographie. Monaci: C. H. Beck, 2003. ISBN 3-406-49439-0
- Gerd Lüdemann, Paulus, der Gründer des Christentums. Springe: zu Klampen Verlag, 2001. ISBN 3-934920-07-1.
- Jerome Murphy-O'Connor, Paul: A Critical Life. Oxonii: Clarendon Press, 1996. ISBN 0-19-826749-5
- Alois Prinz, Der erste Christ. Die Lebensgeschichte des Apostels Paulus. Weinheim: Beltz & Gelberg, 2007. ISBN 978-3-407-81020-5
- Udo Schnelle, Paulus. Berolini: Walther de Gruyter, 2003. ISBN 3-11-015164-2
- Alan F. Segal, Paul, the Convert. Portu Novo: Yale University Press, 1990. ISBN 0-300-04527-1
- Étienne Trocmé, Saint Paul. Lutetiae: PUF, 2003
- Specialia
- Bruce, F. F. 'Is the Paul of Acts the Real Paul?' Bulletin John Rylands Library 58 (1976) 283–305
- Alain Decaux, L'avorton de dieu, une vie de saint paul, Perrin/Desclée de Brouwer, 2003.
- Michael Hesemann: Paulus von Tarsus. Archäologen auf den Spuren des Völkerapostels. Sankt Ulrich Verlag, Augsburg 2008, ISBN 3-86744-024-7
- Horn, Friedrich W.: Das Ende des Paulus. Historische, theologische und literaturgeschichtliche Aspekte. Walther de Gruyter, Berlin 2001, ISBN 3-11-017001-9
- Nau, François, Version syriaque des martyres de saint Pierre, saint Paul et saint Luc, Revue de l'Orient chrétien, 1898, p. 39-57.
- Rainer Riesner: Die Frühzeit des Apostels Paulus. Studien zur Chronologie, Missionsstrategie und Theologie. Mohr, Tübingen 1994, ISBN 3-16-145828-1
- Paul Trebilco: The early Christians in Ephesus from Paul to Ignatius. Mohr Siebeck, Tübingen 2004, ISBN 3-16-148271-9.
- Critica et theologica
- Badiou, Alain. Saint Paul : La Fondation de l'universalisme, Presses universitaires de France, coll. « Essais du Collège international de philosophie », 1998. (Réédité en mars 2002 - ISBN 2-13-048847-1.
- Πέτρος Βασιλειάδης, Παύλος:τομές στη θεολογία του,εκδ.Π.Πουρναράς, Θεσσαλονίκη, 2004.
- Davies, W. D. Paul and Rabbinic Judaism: Some Rabbinic Elements in Pauline Theology. S.P.C.K., 3rd ed., 1970. ISBN 0-281-02449-9.
- Eichholz, Georg. 1991.: Die Theologie des Paulus im Umriss. Neukirchener Verlag, Neukirchen-Vluyn. ISBN 3-7887-0527-2.
- Hübner, Hans: Die Theologie des Paulus und ihre neutestamentliche Wirkungsgeschichte. In: Biblische Theologie des Neuen Testaments Band 2, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1993, ISBN 3-525-53587-2.
- Janssen, Claudia. et al. 2001. Paulus: Umstrittene Tradition, lebendige Theologie; eine feministische Lektüre. Gütersloh: Christian Kaiser. ISBN 3-579-05318-3.
- Schweitzer, Albert. 1981. Die Mystik des Apostels Paulus. Tubingae: Mohr. ISBN 3-16-143591-5.
- Alfred Suhl: Paulus und seine Briefe Beiträge zur paulinischen Theologie. Katholisches Bibelwerk, Stuttgart 2005, ISBN 3-460-03054-2.
- Taubes Jacob: Die politische Theologie des Paulus. Vorträge. Fink, München 2003, ISBN 3-7705-2844-1.
- Gerd Theißen: Psychologische Aspekte paulinischer Theologie. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1993, ISBN 3-525-53566-X.
- Aliae encyclopaediae
- St. Paul in The Catholic Encyclopedia: an international work of reference (Novi Eboraci: Appleton, 1907–1914) (Anglice)
- "Paul" in Encyclopaedia Britannica. 11a ed. (Sicagi, 1911) html djvu
- "Saul of Tarsus" in Jewish Encyclopedia (Novi Eboraci: Funk & Wagnalls, 1901-1906) textus
Nexus externi
[recensere | fontem recensere]![]() |
Vicimedia Communia plura habent quae ad Paulum spectant. |
![]() |
Vide Paulus Tarsensis apud Vicifontem. |
![]() |
Vicicitatio habet citationes quae ad Paulus Tarsensis spectant. |
![]() |
Lexica biographica: Gran Enciclopèdia Catalana • Den store danske • Deutsche Biographie • Store norske leksikon • Большая российская энциклопедия • |
- Decretum quo facultas peculiaris de celebratione Conversionis Sancti Pauli apostoli
- Lectio papae Benedicti XVI de Paulo inter audientiam generalem die 2 Iulii 2008 (Italiane) et aliis sermonibus