Jan Koelichen
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
14 października 1871 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
26 października 1952 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1918– |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
Szpital Okręgowy Nr I |
Stanowiska |
ordynator |
Późniejsza praca |
ordynator w Szpitalu Ewangelickim w Warszawie |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Jan Edward Koelichen (ur. 14 października 1871 w Warszawie, zm. 26 października 1952 tamże) – polski lekarz neurolog, pułkownik lekarz Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Karola Emila (1826–1902) i Heleny z Krzyczewskich (1839–1927)[1]. Miał pięcioro rodzeństwa, w tym dwóch starszych braci: Edwarda Cezarego (1863–1944), adwokata, Karola Andrzeja (1870–1929), inżyniera chemika[2]. W 1892 roku ukończył ośmioklasowe V Rządowe Męskie Gimnazjum Filologiczne w Warszawie. W 1899 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie przez dwa lata pracował na oddziale chorób wewnętrznych Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie, kierowanym przez Władysława Janowskiego. W tym czasie zaczyna się interesować neurologią i chorobami nerwowymi i rozpoczyna studia naukowe w prywatnej pracowni Edwarda Flatau w Warszawie. W 1901 roku wyjechał do Berlina, gdzie przez dwa lata pracował w poliklinice Oppenheima i Mendla. Studiował u Kraepelina w klinice umysłowo chorych w Heidelbergu i w klinice Erba, prowadzonej przez Hoffmanna. Od 1903 do 1906 pracował na oddziale neurologicznym Edwarda Flataua w szpitalu starozakonnych na Czystem, gdzie publikował szereg prac nad schorzeniami rdzenia. Od roku 1906 do 1914 prowadził przychodnię dla nerwowo chorych w Szpitalu Ewangelickim. W czasie wojny od 1914 roku pracował w Lazarecie Miejskim dla rannych od chwili wejścia Niemców. Od 1915 roku do 1918 prowadził badania laboratoryjne nad drogami chłonnymi w układzie nerwowym w pracowni neurologicznej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, prowadzonej przez Flataua na Śniadeckich (Kalista) 8[3].
Z dniem 13 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego w charakterze lekarza wojskowego, w stopniu kapitana[4]. W latach 1918–1928 był ordynatorem Oddziału Chorób Nerwowych w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, a następnie w Szpitalu Okręgowym Nr I w Warszawie. Jednocześnie, od początku 1920, był redaktorem naczelnym czasopisma „Lekarz Wojskowy”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 45. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. Pełniąc służbę w szpitalu pozostawał na ewidencji Kompanii Zapasowej Sanitarnej Nr I, a od 1921 - 1 Batalionu Sanitarnego[5][6][7]. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa-Miasto. Jako oficer stanu spoczynku posiadał przydział mobilizacyjny do Kadry Zapasowej Szpitala Okręgowego Nr I[8].
Był jednym z założycieli Warszawskiego Towarzystwa Neurologicznego i pisma Neurologia Polska. W latach 30. był ordynatorem w Szpitalu Ewangelickim Zboru Ewangelicko-Augsburskiego w Warszawie przy ulicy Karmelickiej 10. Mieszkał wówczas przy Alei Frascati 2[9].
Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja F, grób 76)[10].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1928)
- Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 10 listopada 1928[11], 22 sierpnia 1939[12])
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jan Edward Koelichen [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2021-12-10] .
- ↑ Wirtualne Muzeum Konstancina - Koelichenowie [online], www.muzeumkonstancina.pl [dostęp 2021-12-10] .
- ↑ Stefan K. Pieńkowski: Jan Koelichen. Warszawa: Nakładem „Lekarza Wojskowego”, 1929.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 2 z 12 stycznia 1919 r., s. 53.
- ↑ Rocznik oficerski 1923, s. 1113, 1123, 1197.
- ↑ Rocznik oficerski 1924, s. 1003, 1017, 1078.
- ↑ Rocznik oficerski 1928, s. 709, 724.
- ↑ Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 375, 740.
- ↑ Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski..., s. 1187, 1290.
- ↑ śp. JAN EDWARD KOELICHEN
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
- ↑ M.P. z 1939 r. nr 197, poz. 479 „za zasługi na polu pracy społecznej”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
- Rocznik oficerski rezerw 1934.
- Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
- Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski Rzeczypospolitej Polskiej na 1936 rok, Biuro Propagandy Polskiej Medycyny przy Naczelnej Izbie Lekarskiej, Warszawa 1936.
- Herman EJ., Historia neurologii polskiej. Polska Akademia Nauk, Monografie z dziejów nauki i techniki, Tom XCVII, Wrocław 1975.
- Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego
- Ludzie urodzeni w Warszawie
- Neurolodzy Szpitala Starozakonnych w Warszawie
- Odznaczeni dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
- Pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie
- Polscy neurolodzy
- Pułkownicy lekarze II Rzeczypospolitej
- Urodzeni w 1871
- Współpracownicy i uczniowie Edwarda Flataua
- Zmarli w 1952