Urlop w Wenecji
![]() Katharine Hepburn w głównej roli żeńskiej | |
Gatunek | |
---|---|
Rok produkcji | |
Data premiery |
29 maja 1955 |
Kraj produkcji | |
Język |
angielski |
Czas trwania |
100 min |
Reżyseria | |
Scenariusz |
David Lean |
Główne role | |
Muzyka |
Alessandro Cicognini |
Zdjęcia | |
Scenografia |
Vincent Korda |
Montaż |
Peter Taylor |
Produkcja |
Ilya Lopert |
Wytwórnia |
Lopert Pictures Corporation |
Dystrybucja |
Independent Film Distributors (kina) |
Urlop w Wenecji (ang. Summertime) – brytyjsko-amerykański melodramat z 1955 roku w reżyserii Davida Leana. Adaptacja sztuki Arthura Laurentsa pt. The Time of the Cuckoo (1952).
Opis fabuły
[edytuj | edytuj kod]Jane Hudson, nigdy niezamężna Amerykanka w średnim wieku, przyjeżdża do Wenecji na swój wymarzony urlop w Europie. W jednej z przytulnych kawiarenek "wpada w oko" przystojnemu Włochowi imieniem Renato. Obydwoje ulegają wzajemnej fascynacji, która szybko przeradza się w płomienne uczucie. Jednak odkrycie przez Jane faktu, że ma do czynienia z żonatym mężczyzną (nie do końca szczerym), w połączeniu z jej purytańską mentalnością oraz świadomością, że wraz z końcem urlopu obydwoje będą musieli powrócić do swoich "ról", wbrew autentycznym uczuciom doprowadza do rozstania. Jego symbolem jest ostatnia scena filmu – kiedy spóźniony na odjazd pociągu Jane, Renato bezskutecznie biegnie po peronie usiłując wręczyć jej drobny upominek – symboliczny biały kwiat gardenii.
Obsada aktorska
[edytuj | edytuj kod]- Katharine Hepburn – Jane Hudson
- Rossano Brazzi – Renato de Rossi
- Isa Miranda – pani Fiorini
- Darren McGavin – Eddie Yaeger
- Mari Aldon – Phyl Yaeger
- Jane Rose – pani McIlhenny
- MacDonald Parke – pan McIlhenny
- Gaetano Autiero – Mauro
- Jeremy Spenser – Vito de Rossi
- Virginia Simion – Giovanna
- André Morell – angielski pasażer w przedziale
- Gino Cavalieri – konduktor na stacji
i inni.
O filmie
[edytuj | edytuj kod]Urlop w Wenecji był kolejnym filmem utalentowanego brytyjskiego reżysera Davida Leana, stworzonym u progu jego światowej kariery, jaką zapewniły mu kolejne dzieła takie jak: Most na rzece Kwai (1957), Lawrence z Arabii (1962), Doktor Żywago (1965). Po latach Lean uważał obraz za swój ulubiony film[1].
Film był adaptacją udanej sztuki Arthura Laurentsa z 1952 roku. Jednak jak pisali krytycy, uproszczoną i pozbawioną większości indywidualnych odcieni i psychologicznych subtelności teatralnego pierwowzoru[2].
Odbiór
[edytuj | edytuj kod]Obraz spodobał się zarówno widzom, jak i krytykom. Tylko z rozpowszechniania w kinach USA i Kanady przyniósł 2 mln. dolarów wpływów[3]. Krytycy chwalili zwłaszcza kreację Katharine Hepburn jako "bezsporny" i "główny walor filmu"[4][5][2].
Urlop w Wenecji stanowi idealny przykład tradycyjnego melodramatu z ambicjami psychologicznymi, opowieści o miłości pięknej i niemożliwej, namiętnej i przepojonej melancholią.
Ze względu na fabułę, film miał również problem z PCA, której szef – Geoffrey Shurlock – w liście skierowanym do kierownictwa United Artists (dystrybutora filmu w USA) odmówił certyfikacji filmu ze względu na przedstawione w nim "cudzołóstwo". Ostatecznie organizacja, stanowiąca ówcześnie w Stanach Zjednoczonych rodzaj nieformalnej cenzury, wydała zgodę na dystrybucję po usunięciu kilku "niemoralnych" scen z filmu[1].
Obecnie (2021), ponad 60 lat po premierze, w rankingu popularnego filmowego serwisu internetowego Rotten Tomatoes obraz posiada wysoką, 89-procentową, pozytywną ocenę "czerwonych pomidorów"[6].
Plenery
[edytuj | edytuj kod]Plenery filmu były jak najbardziej autentyczne. Obraz powstawał m.in. w Wenecji, gdzie nakręcono 90 procent scen (pozostałe lokalizacje to Burano i Rzym). Uważny widz dostrzeże w nim charakterystyczne dla tego miasta miejsca z placem św. Marka włącznie. Według krytyków autentyczność plenerów była – ze względu na romantyczno-miłosną fabułę filmu – jego dodatkowym atutem[7]. Amerykański krytyk filmowy Bosley Crowther w swojej recenzji filmu zamieszczonej w The New York Times uznał nawet miasto za odtwórcę głównej roli ("principal performer"). Początkowo lokalizacja zdjęć stanowiła problem dla władz miasta, które obawiały się, że pobyt amerykańskiej ekipy filmowej w wielu miejscach stanowiących atrakcję turystyczna miasta oraz zaangażowanie do filmu gondolierów (w pewnym momencie zagrozili oni nawet strajkiem o ile władze miasta wydadzą pozwolenie na zdjęcia) w szczycie sezonu turystycznego, może stanowić stanowić zagrożenie dla dochodów tej branży. Problem został rozwiązany, gdy przekazało hojną darowiznę na fundusz utworzony w celu sfinansowania renowacji bazyliki św. Marka. Sam Lean miał również obiecać kardynałowi, że w świętych miejscach miasta i wokół nich nie będzie widać krótkich sukienek ani nagich ramion kobiet[1].
Źródła podają, że w kolejnych latach po premierze turystyka w mieście wzrosła, a miejsce gdzie w jednej ze scen filmu Hepburn wpada do kanału było jednym z najchętniej odwiedzanych[8].
Nagrody i nominacje[9]
[edytuj | edytuj kod]Rok | Nazwa/Wydarzenie | Nagroda/Kategoria | Nominowany | Rezultat |
---|---|---|---|---|
1956 | Oscar | Najlepsza reżyseria | David Lean | nominacja |
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa | Katharine Hepburn | nominacja | ||
1956 | BAFTA | Najlepszy film | nominacja | |
Najlepsza aktorka zagraniczna | Katharine Hepburn | nominacja | ||
1955 | National Board of Review | Top Ten Films | 5. miejsce | |
1955 | Nagroda Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych | Najlepszy reżyser | David Lean | nagroda |
Najlepsza aktorka | Katharine Hepburn | nominacja |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Summertime. [w:] 1337X [on-line]. [dostęp 2021-12-25]. (ang.).
- ↑ a b Screen: Venice Stars in "Summertime". Film From "Time of the Cuckoo" Opens. [w:] The New York Times [on-line]. 1955.06.22. [dostęp 2021-12-25]. (ang.).
- ↑ Variety. [w:] Internet Archive [on-line]. 1956-01-25. [dostęp 2021-12-20]. (ang.).
- ↑ a b Kornatowska..., s. 76
- ↑ Michalik...
- ↑ Summertime. [w:] Rotten Tomatoes [on-line]. [dostęp 2021-12-25]. (ang.).
- ↑ Kornatowska..., s. 74
- ↑ Summertime. [w:] AFI [on-line]. [dostęp 2021-12-25]. (ang.).
- ↑ Summertime (1955). Awards. [w:] IMDb [on-line]. [dostęp 2021-12-25]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Marian B. Michalik (oprac.): Kronika filmu. Warszawa: Wydawnictwo KRONIKA – Marian B. Michalik, 1995, s. 280. ISBN 83-86079-03-7.
- Maria Kornatowska: Mały leksykon filmowy. Filmy o miłości. Warszawa: WAiF, 1975, s. 73-76.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Plakat do filmu
- Urlop w Wenecji w bazie IMDb (ang.)
- Urlop w Wenecji w bazie Filmweb