Hans-Christoph Seebohm
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
4 sierpnia 1903 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
17 września 1967 |
Minister transportu RFN | |
Okres |
od 20 września 1949 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik |
brak |
Następca | |
Wicekanclerz RFN | |
Okres |
od 8 listopada 1966 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca |
Hans-Christoph Seebohm (ur. 4 sierpnia 1903 w Murckach, wówczas: Emanuelssegen, zm. 17 września 1967 w Bonn) – niemiecki polityk, działacz Deutsche Partei (DP), a następnie Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), poseł do Bundestagu, minister transportu w latach 1949–1966 i wicekanclerz RFN w roku 1966.
Był najdłużej nieprzerwanie urzędującym ministrem federalnym w historii RFN.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się na Górnym Śląsku, w dzielnicy Katowic, Murckach, jako syn Kurta Seebohma i jego żony Idy. Uczęszczał do König-Georg-Gymnasium w Dreźnie. Następnie ukończył górnictwo na Uniwersytecie w Monachium, na Uniwersytecie Technicznym w Berlinie obronił doktorat. Pracował w branży górniczej będąc w latach 1933–1938 m.in. dyrektorem górnośląskich kopalń węgla kamiennego w Gliwicach-Sośnicy i Miechowicach. W 1939 pełnił funkcję dyrektora w Zakładach Hohenlohego[1]. W latach 1940-1945, w trakcie niemieckiej okupacji Czechosłowacji, był dyrektorem spółki akcyjnej "Egerländer Bergbau" w Chebie (jego syn, również Hans Christoph, był wówczas prezesem rady nadzorczej tego przedsiębiorstwa, którego interesy obejmowały wiele zakładów w północnych i zachodnich Czechach)[2]. Został wiceprezesem Izby Przemysłowo-Handlowa w Brunszwiku, a w 1947 roku prezesem. Od 1946 do 1951 był deputowanym do Landtagu Dolnej Saksonii. W 1949 roku został wybrany również do Bundestagu, pełniąc mandat przez kolejne kadencje do śmierci w 1967 roku. Pełnił funkcję ministra transportu w rządach Konrada Adenauera i Ludwiga Erharda[1].
Był silnie zaangażowany w działania Ziomkostwa Sudeckoniemieckiego, którego od 1959 roku był rzecznikiem[1]. Na zjazdach ziomkowskich domagał się "wyzwolenia Europy wschodniej" oraz oddania Niemcom sudeckim "zrabowanych obszarów ojczystych". W 1964 na zjeździe w Norymberdze oświadczył, że "tereny ojczyste Niemców sudeckich, dopóki się z nich nie zrezygnuje, pozostają z mocy prawa obszarem niemieckim"[2].
Był żonaty z Elisabeth Triebel. Miał dwójkę dzieci[1].
Zmarł nagle w wieku 64 lat w wyniku komplikacji po operacji pęcherzyka żółciowego w szpitalu w Bonn. Pochowany na cmentarzu w Bad Pyrmont[1].