Organizacja Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku
![]() | |
![]() Państwa członkowskie OACPS | |
Język roboczy |
angielski, francuski |
---|---|
Siedziba | |
Członkowie |
79 państw (lista w sekcji Członkowie) |
Sekretarz generalny | |
Utworzenie |
6 czerwca 1975 |
Strona internetowa |
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/26/ACP_EPA_Groups.svg/220px-ACP_EPA_Groups.svg.png)
Karaiby
Afryka Południowo-Wschodnia
Pacyfik
Afryka Zachodnia
Afryka Południowa
Afryka Centralna
Afryka Wschodnia
Organizacja Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, OACPS, dawniej AKP, ang. ACP – grupa państw Afryki, Karaibów oraz regionu Pacyfiku, głównie byłych kolonii krajów EWG, stworzona w celu koordynacji polityki względem EWG (obecnie Unii Europejskiej). Pierwotnie grupa składała się z 46, a obecnie z 79 krajów członkowskich.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Początki bliższej współpracy państw EWG ze swoimi koloniami zaczęły się już w 1957, po podpisaniu traktatów rzymskich[1]. Znalazły się w nich zapisy, mówiące o stowarzyszeniu ze Wspólnotą kolonii państw członkowskich, a także o ochronie specjalnych więzi łączących je[2]. Było to efektem żądania Francji, która zagroziła, że w razie ich niespełnienia nie dołączy do EWG[3]. W 1964 część byłych kolonii państw EWG (18 państw) podpisało konwencję z Jaunde (obowiązującą początkowo do 1969, później do 1974) – pierwszą uchwałę ściśle regulującą współpracę między państwami EWG i Afryką. W czasie jej obowiązywania, w 1973, do EWG dołączyła Wielka Brytania, co spowodowało rozszerzenie współpracy również na kraje Pacyfiku i Karaibów. Ostatecznie prawno-międzynarodowe ramy współpracy państw grupy ustaliło porozumienie z Georgetown, podpisane 6 czerwca 1975[2]. Jego sygnatariuszami było początkowo 46 państw, obecnie jest to 79 państw[3]. Porozumienie to uważa się za początek AKP[2]. Stosunki handlowe pomiędzy państwami AKP a Unią Europejską zostały ustalone równie w konwencjach z Lome (stolica Togo, 1975, 1979, 1984, 1989) i Kotonu (miasto w Beninie, 2000, zawarta na 20 lat)[4]. W grudniu 2019 Rada Ministrów AKP–UE zatwierdziła zmianę nazwy organizacji z AKP na OACPS (pierwsza nazwa jest wciąż stosowana)[5]. Po kilku latach negocjacji, 15 kwietnia 2021[6], negocjatorzy reprezentujący UE i OACPS parafowali tekst nowej umowy, która po podpisaniu zastąpi umowę z Kotonu[7].
Członkowie
[edytuj | edytuj kod]Do OACPS należy 79 państw Afryki, Karaibów i regionu Pacyfiku[7][8]:
Angola
Antigua i Barbuda
Bahamy
Barbados
Belize
Benin
Botswana
Burkina Faso
Burundi
Czad
Demokratyczna Republika Konga
Dominika
Dominikana
Dżibuti
Erytrea
Eswatini
Etiopia
Fidżi
Gabon
Gambia
Ghana
Grenada
Gwinea
Gwinea Bissau
Gwinea Równikowa
Haiti
Jamajka
Kamerun
Kenia
Kiribati
Komory
Kongo
Kuba
Lesotho
Liberia
Madagaskar
Malawi
Mali
Mauretania
Mauritius
Mikronezja
Mozambik
Namibia
Nauru
Niger
Nigeria
Niue
Palau
Papua-Nowa Gwinea
Południowa Afryka
Republika Środkowoafrykańska
Republika Zielonego Przylądka
Rwanda
Saint Kitts i Nevis
Saint Lucia
Saint Vincent i Grenadyny
Samoa
Senegal
Seszele
Sierra Leone
Somalia
Sudan
Sudan Południowy
Surinam
Tanzania
Timor Wschodni
Togo
Tonga
Trynidad i Tobago
Tuvalu
Uganda
Vanuatu
Wybrzeże Kości Słoniowej
Wyspy Cooka
Wyspy Marshalla
Wyspy Salomona
Wyspy Świętego Tomasza i Książęca
Zambia
Zimbabwe
Instytucje
[edytuj | edytuj kod]W ramach OACPS działają:
- Rada Ministrów AKP–UE (najwyższa instytucja, zbierająca się raz do roku w Brukseli lub w państwie członkowskim grupy; w jej skład wchodzą członkowie Rady UE, członek Komisji Europejskiej oraz po jednym członku rządu z każdego państwa AKP),
- Komitet Ambasadorów AKP–UE (monitorowanie wykonywania umowy z Kotonu),
- Komitet Współpracy AKP–UE na rzecz Finansowania Rozwoju (badanie postępów i monitorowanie realizacji współpracy na rzecz finansowania rozwoju),
- Wspólny Ministerialny Komitet ds. Handlu AKP–UE (kwestie handlowe grupy),
- Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP–UE (organ konsultacyjny, działa na rzecz procesów demokratycznych oraz rozwoju i partnerstwa AKP–UE).
Najważniejszą osobą w organizacji jest sekretarz generalny[7].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Relacje UE z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku [online], www.consilium.europa.eu [dostęp 2021-05-17] (pol.).
- ↑ a b c Eric Ambukita, WSPÓŁPRACA UNII EUROPEJSKIEJ Z KRAJAMI GRUPY AFRYKI, KARAIBÓW I PACYFIKU Z UWZGLĘDNIENIEM AFRYKI SUBSAHARYJSKIEJ
- ↑ a b Łukasz Bartkowiak , Relacje Unii Europejskiej z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku, „Rocznik Integracji Europejskiej” (1), 2007, s. 95–124, DOI: 10.14746/rie.2007.1.5, ISSN 1899-6256 [dostęp 2021-05-17] (pol.).
- ↑ Relacje UE z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku [online], www.consilium.europa.eu [dostęp 2021-05-18] (pol.).
- ↑ Access2Markets African, Caribbean and Pacific countries [online], trade.ec.europa.eu [dostęp 2021-05-18] .
- ↑ Prace nad kształtem partnerstwa UE–AKP po 2020 r. (kalendarium) [online], www.consilium.europa.eu [dostęp 2021-05-18] (pol.).
- ↑ a b c Umowa z Kotonu [online], www.consilium.europa.eu [dostęp 2021-05-17] (pol.).
- ↑ FAQ - ACP [online], www.acp.int [dostęp 2021-05-17] .