Marko Kropywnycki
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/02/%D0%9A%D1%80%D0%BE%D0%BF%D0%B8%D0%B2%D0%BD%D0%B8%D1%86%D1%8C%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D0%9C%D0%B0%D1%80%D0%BA%D0%BE_%D0%9B%D1%83%D0%BA%D0%B8%D1%87%2C_90-%D1%82%D1%96_%D1%80%D0%BE%D0%BA%D0%B8_%D0%A5%D0%86%D0%A5%D1%81%D1%82.jpg/220px-%D0%9A%D1%80%D0%BE%D0%BF%D0%B8%D0%B2%D0%BD%D0%B8%D1%86%D1%8C%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D0%9C%D0%B0%D1%80%D0%BA%D0%BE_%D0%9B%D1%83%D0%BA%D0%B8%D1%87%2C_90-%D1%82%D1%96_%D1%80%D0%BE%D0%BA%D0%B8_%D0%A5%D0%86%D0%A5%D1%81%D1%82.jpg)
Marko Łukycz Kropywnycki herbu Sas[1] ukr. Марко Лукич Кропивницький (ur. 7 maja 1840 w Beżbajrakach k. Bobryńca, zm. 21 kwietnia 1910) – ukraiński dramatopisarz, reżyser, aktor i kompozytor.
Biografia
[edytuj | edytuj kod]W okresie szkolnym pobierał lekcje muzyki u swojej matki, był również członkiem amatorskiego teatru. Po zakończeniu edukacji pracował jako urzędnik w sądzie okręgowym. W 1862 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Kijowskim. Będąc pod wrażeniem przedstawienia teatralnego w miejscowym teatrze napisał swoją pierwszą sztukę Mykyta Starostenko, którą sam potem skrytykował jako dzieło niedoświadczonego autora. Po przerwaniu studiów przeprowadził się do Jelizawetgradu, gdzie w miejscowej bibliotece zapoznał się z literaturą zachodnioeuropejską. W 1871 dołączył do grupy profesjonalnych aktorów, z którą występował przez następne dziesięć lat. Podczas tournée w Galicji występował już jako profesjonalny aktor i reżyser. W 1882 zorganizował własną grupę teatralną, która po roku połączyła się z grupą Mychajła Staryckiego. Kropywnycki objął funkcję głównego reżysera. W późniejszych latach, pomimo pogarszającego się stanu zdrowia nadal aktywnie uczestniczył w przedstawieniach teatralnych. Zmarł w drodze z Odessy, pochowany jest w Charkowie.
Upamiętnienie
[edytuj | edytuj kod]W 2016 miasto Kirowohrad (dawniej Jelizawetgrad) przemianowano na Kropywnycki.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Киричок П. Марко Кропивницький: Життя і творчість. — К. : Дніпро, 1968