G
Dr latinisch Buechstab G isch dr einzig Buechstab, wo s numen im latiinische Alphabet git. Im Etruskische gits nämlig nume ai Phoneem /k/ un kei /g/, dorum hets latinisch Alphabet zersch kei Buechstab fir s /g/ ghaa: Q, C un K sinn alli fir /k/ benutzt worde, bzw. QV für /kʷ/ (grundets /k)/. Dorum hed me s G bildet, indämm mer em C e zuesetzlige Strich gää hed.
Hit stoot G in de meischte Sprooche für /g/, so im Französische, Italiänische und Änglische. Allerdings isch /g/ i de germanische Sprooche hiffig stimmloos (=[k]); im Alemannische (un au im Isländische usserdäm i ganz Sidditschland) isch /g/ immer stimmloos. In de alemannische Dialäktortografie vo dr Dütschschwytz schtoot <g> aso gnau gnoo für [k], <gg> fir e Geminat [kː], während K für [k] bzw. [kː] stoot, hiffig aber au für aspirierts [kʰ] (im Baselditsche, Bindnerische) un fir affrizierts [k͡x]. Fir z'verditliche, dass s' /g/ stimmlos isch sich aber vum [k] unterscheidet, wird de Luut meischtens mit [g̊] transkribiert.
Gschicht vum G
[ändere | Quälltäxt bearbeite]![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
Proto-semitischer Fueß |
Phönizischs Gimel | Griechischs Gamma | Etruskischs C | Latiinischs C | Latiinischs G |
Weblink
[ändere | Quälltäxt bearbeite]![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/12px-Commons-logo.svg.png)