Arthur Schopenhauer
Este artigo contén varias ligazóns externas e/ou bibliografía ao fin da páxina, mais poucas ou ningunha referencia no corpo do texto. Por favor, mellora o artigo introducindo notas ao pé, citando as fontes. Podes ver exemplos de como se fai nestes artigos. |
Arthur Schopenhauer, nado en Gdańsk o 22 de febreiro de 1788 e finado en Frankfurt o 21 de setembro de 1860, foi un filósofo polaco-alemán.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Arthur Schopenhauer naceu preto da cidade báltica de Danzig (Polonia), fillo de Heinrich Floris Schopenhauer e Johanna Schopenhauer, unha familia mercantil de clase media de orixe holandesa. Parecía destinado á carreira comercial do seu pai, con quen fixo longas viaxes por Francia e Inglaterra. En 1793, cando a cidade foi anexionada por Prusia, a familia mudouse a Hamburgo. Morto o pai en 1805, abandonou os estudos de comercio e comezou a estudar medicina en Gotinga, que abandonou finalmente pola filosofía aconsellado por Gottlob Schulze, que lle recomendou ler a Platón, Aristóteles e Kant.
En 1811 trasladouse a Berlín, onde amosou certo interese polas disertacións de Schleiermacher e de Fichte. En 1813, tras unha breve estadía na casa familiar de Weimar, na que coñeceu a Goethe -amigo da súa nai, tamén escritora- e o orientalista Friedrich Majer, encerrouse en Rudolstadt, onde acabou de redactar a súa tese de doutoramento, Über die vierfache Wurzel des Satzes vom zureichenden Grunde (1813), que presentou para o título de doutor na universidade de Jena. Trala tese, durante os catro anos que residiu en Dresde, compuxo a súa obra principal Die Welt als Wille und Vorstellung (O mundo como vontade e representación), que non tivo o éxito que lle prevía, pero que coñeceu dúas novas edicións en vida do autor (a segunda en 1844, con 50 novos capítulos, e a terceira en 1859).
En 1820 conseguiu ser profesor da universidade de Berlín, onde leccionou criticamente sobre Hegel, sen éxito, durante seis meses. Viaxou por toda Italia visitando Florencia, Roma, Nápoles e Sicilia ata que, de volta en Berlín, decidiu retirarse a Frankfurt do Meno en 1831, onde levou unha existencia burguesa, célibe e apracible, durante case trinta anos. En 1836 publicou Über den Willen in der Natur (Sobre a vontade da natureza) e en 1851 unha colección de ensaios e aforismos, Parerga e Paralipomena, que por fin lle deron sona en vida. De carácter intransixente e pouco favorable ó contacto humano, gañou unha merecida fama de irredutible misántropo. Morreu por mor dunha pleurite.
Ideas filosóficas
[editar | editar a fonte]![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bc/Arthur_Schopenhauer_by_J_Sch%C3%A4fer%2C_1859b.jpg/200px-Arthur_Schopenhauer_by_J_Sch%C3%A4fer%2C_1859b.jpg)
Na súa obra máis famosa Die Welt als Wille und Vorstellung, Schopenhauer afirmaba a vontade como chave da razón. A súa idea de que sen vontade non hai nada é xeralmente vista como unha expresión clásica do pesimismo filosófico. É criticado por adoptar e defender unha especie de pesimismo de corte romántico que entende a vida como sufrimento.[1] Non obstante, conforme á filosofía oriental, en particular o budismo, a súa obra predica a salvación, a entrega, e a anulación do sufrimento na contemplación estética, na simpatía polos demais, e na vida ascética. Neste sentido recoñecía a superioridade do budismo e do misticismo hindú sobre a teoloxía cristiá dominante na Europa da súa época. A súa admiración por Kant corría en paralelo co desprezo polos idealistas da época. Para el, a representación é a dimensión aparencial da realidade, mais por baixo aparecerá a vontade se se trata de descubrir o que agocha, froito de intuír a vontade propia, irracional na súa propia natureza. A propia vontade non é máis ca un caso da Vontade que invade o mundo (algo así como a entropía da física) e que se manifesta dende os seres inorgánicos ata no ser humano, onde conflúen vontade e representación. A cuestión é que a vontade que busca a súa propia conservación é egoísta, por iso é necesaria a existencia do Dereito para coutala. O coñecemento da realidade posibilita superar o egoísmo e simpatizar co resto da Natureza, nunha sorte de identificación nirvánica.
Influencia da súa obra
[editar | editar a fonte]As súas ideas románticas e irracionais influenciaron os eidos da filosofía (e.g. Nietzsche, Bergson e Wittgenstein), da psicoloxía (Freud e Jung, por exemplo), da literatura (Thomas Mann, Hermann Hesse, Marcel Proust, Michel Houellebecq[1] e un longo etcétera) e a música (Wagner).
Obra
[editar | editar a fonte]- Über die vierfache Wurzel des Satzes vom zureichenden Grunde (Sobre a raíz cuádrupla do principio da razón suficiente, 1813).[2]
- Über das Sehn und die Farben (Sobre a vida e as cores, 1816)[2]
- Die Welt als Wille und Vorstellung (O mundo como vontade e representación, 1819).[2]
- Die Kunst, recht zu behalten (A arte de ter sempre razón, 1830-1831)[3].
- Über den Willen in der Natur (Sobre a vontade na natureza, 1836)[4].
- Über die Freiheit des menschlichen Willens (Ensaio sobre a libre vontade, 1839)[5]
- Über die Grundlage der Moral (Sobre os alicerces da moral, 1840)[6]
- Die beiden Grundprobleme der Ethik (Os dous problemas fundamentais da Ética,1841).[2]
- Parerga e Paralipomena, 1851.
- Aphorismen zur Lebensweisheit (Aforismos sobre a sabedoría na vida, 1886)
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ 1,0 1,1 Álex Vicente (14-1-2017). "Schopenhauer-Houellebecq: diálogo literario entre pesimistas". El País - Cultura (en castelán). Consultado o 1-4-2018.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 "Schopenhauer, Arthur (1788 - 1860)". CERL Thesaurus. Consultado o 12 abril 2018.
- ↑ Schopenhauer, Arthur (2002). El arte de tener razón : expuesto en 38 estratagemas. [Madrid]: Alianza Editorial. ISBN 84-206-7348-X.
- ↑ "Schopenhauer, Arthur (1788-1860)". SUDOC. Consultado o 12 abril 2018.
- ↑ "Sobre la libertad de la voluntad (ficha catálogo)". DNB Katalog. Consultado o 12 abril 2018.
- ↑ "Über die Grundlage der Moral". DNB katalog (en alemán). Consultado o 12 abril 2018.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]![]() |
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Arthur Schopenhauer |
![]() |
A Galicitas posúe citas sobre: Arthur Schopenhauer |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Goldaracena del Valle, Celso (2005). Schopenhauer. A Coruña: Baía Edicións. ISBN 978-84-96128-85-9.
Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- Biografía e resumo da súa filosofía
- Breve biografía
- Diccionario de filosofía contemporánea, s. v. 'Schopenhauer'
- Visión da súa vida e obra en profundidade
- Vida, obra, citas, textos e ligazóns
- Sobre o impacto da súa filosofía sobre Freud
- Schopenhauer e Freud Arquivado 30 de abril de 2006 en Wayback Machine.
- Ensaio sobre o lugar de Schopenhauer na historia da filosofía europea incluídas as súas fontes Arquivado 29 de outubro de 2008 en Wayback Machine.