Anna van Kleef (1515-1557)
Anna van Kleef | ||
---|---|---|
1515-1557 | ||
![]() | ||
Portret door Hans Holbein de Jonge
| ||
Koningin van Engeland | ||
Periode | 1540-1540 | |
Voorganger | Jane Seymour | |
Opvolger | Catherine Howard | |
Vader | Johan III van Kleef | |
Moeder | Maria van Gulik-Berg |
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/85/Kleve_anna_von_cleve.jpg/260px-Kleve_anna_von_cleve.jpg)
Anna von Kleve (Düsseldorf, 22 september 1515 — Hever Castle, 16 juli 1557) was koningin van Engeland in 1540. Zij was de vierde vrouw van Hendrik VIII.
Hendrik huwde met Anna, dochter van hertog Johan III van Kleef (de leider van de Duitse protestanten) uit politieke overwegingen op 6 januari 1540. Hij zocht een (vierde) vrouw en had voor dat doel zijn adviseur Thomas Cromwell langs de Europese hoven gestuurd. Hans Holbein maakte een fraai portret van Anna. Toen Hendrik haar in het echt zag voldeed ze niet aan zijn verwachtingen (het portret dat hij te zien kreeg is hetzelfde als hier afgebeeld is). Naar verluidt beet hij Cromwell toe dat die hem een 'Vlaamse knol' op zijn dak had gestuurd. Hendrik, die zijn laatste vrouw Jane Seymour kort na de bevalling van hun zoon Eduard had moeten begraven, kon echter niet meer onder het huwelijk uit. Het betekende de politieke ondergang van Cromwell.
De Franse ambassadeur beschreef haar als 'middelmatig mooi'.[1] Ze had brede heupen, maar noch uit haar portret, noch uit verklaringen van tijdgenoten valt op te maken dat zij lelijk was.
Zij trouwde met de Engelse koning met spijt in het hart. Het huwelijk hield niet lang stand. Hendrik liet het huwelijk al in juli van hetzelfde jaar met haar instemming nietig verklaren. Anna kreeg een riant jaargeld en beschikking over verschillende huizen: Hever Castle (de voormalige woning van Anna Boleyn), Blenchingly Castle en Richmond Castle. Ook kreeg ze de titel 'zuster van de koning' en werd ze een graag geziene gast aan het hof. Haar opvolgster was Catharina Howard.
- ↑ Ambassadeur Charles de Marillac, geciteerd in Pierre de Vaissière, Charles de Marillac, ambassadeur et homme politique sous les règnes de François Ier, Henri II et François II, Parijs, Welter, 1896.