Gruszczyński (herb baronowski)
![]() | |
Typ herbu | |
---|---|
Pierwsza wzmianka |
1809 |
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f5/POL_COA_Gruszczy%C5%84ski_Baron_alt.svg/240px-POL_COA_Gruszczy%C5%84ski_Baron_alt.svg.png)
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bd/Klecewo_Herb_Rosenberg%C3%B3w.jpg/240px-Klecewo_Herb_Rosenberg%C3%B3w.jpg)
Gruszczyński Baron (Gruszczyński von Rosenberg, Gruszczyński-Rosenberg, Poraj odmienny) – polski herb baronowski używany przez rodzinę Gruszczyńskich-Rosenbergów.
Opis herbu
[edytuj | edytuj kod]Znane są przynajmniej dwie wersje tego herbu. Według Juliusza Karola Ostrowskiego jest to zwykły Poraj ubogacony koroną baronowską. Istnieją jednak zabytki z bogatszą wersją tego herbu. Opisy zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:
Herb według Juliusza Karola Ostrowskiego: W polu czerwonym róża srebrna ze środkiem złotym i listkami zielonymi. Nad tarczą korona baronowska[1].
Herb nad wejściem do pałacu w Klecewie: W polu czerwonym róża srebrna ze środkiem złotym i listkami zielonymi. Nad tarczą korona baronowska, nad którą trzy hełmy, każdy w koronie baronowskiej gdzie: Klejnot I – Róża jak w godle; Klejnot II – Mitra biskupia; Klejnot III – Pół orła. Labry powinny być czerwone, podbite złotem. Trzymacze – rycerze trzymający w zewnętrznych rękach miecze wzniesione, wewnętrzne ręce opierający na tarczy; na hełmach para skrzydeł orlich.
Najwcześniejsze wzmianki
[edytuj | edytuj kod]Gruszczyńscy herbu Poraj byli znaną przynajmniej od XV wieku rodziną szlachecką wywodzącą się z Gruszczyc w ziemi sieradzkiej. Z rodziny tej Antoni Gruszczyński, dyrektor Towarzystwa Kredytowego w Prusach Zachodnich otrzymał w 4 września 1809 pruski tytuł baronowski z przydomkiem von Rosenberg, potwierdzony 6 czerwca 1818[2][1].
Herbowni
[edytuj | edytuj kod]Jedna rodzina herbownych:
- Gruszczyński von Rosenberg (Gruszczyński-Rosenberg).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 1. Warszawa: Główny Skład Księgarnia Antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 98.
- ↑ Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T. 15. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1931, s. 25–26.