Konstanty Koriatowicz
Konstanty Czartoryski | |
![]() Pogoń Litewska II | |
Książę na Czartorysku i Czernihowie | |
Rodzina | |
---|---|
Data urodzenia |
ok. 1335 |
Data śmierci |
1388/1392 |
Ojciec | |
Matka | |
Żona |
Anna Jarosławówna? |
Dzieci |
|
Rodzeństwo |
|
![](http://178.128.105.246/content-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Konstanty_Coins.jpg/250px-Konstanty_Coins.jpg)
Konstanty Koriatowicz[1], znany później pod nazwiskiem Czartoryski[2] (ur. ok. 1335, zm. 1388/1392) – książę Czartoryska i Czernihowa.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Uznawany jest za przodka książąt Czartoryskich[2].
Józef Wolff wywodzi Konstantego od pierwszej żony Olgierda Giedyminowicza i podaje go za jego trzeciego syna[2]. Wolff nazywa go przyrodnim bratem króla Władysława Jagajłły. Przytacza też, że z okresu życia Konstantego zachowały się o nim jedynie dwie wzmianki z lat 1383 i 1386, a w 1393 r. był nazwany nieboszczykiem. Późniejsze źródła każą mu władać Czartoryskiem i Czernihowem.
Jan Tęgowski uważał, że Konstanty był synem Koriata Giedyminowicza[3] i nieznanej z imienia i nazwiska matki. Miał braci Leona, Dymitra, Jerzego, Teodora i Aleksandra[potrzebny przypis].
Żona Konstantego pozostaje nieznana, choć według niektórych źródeł można ją identyfikować jako Hannę Witebską z rodu Rurykowiczów, czyli Annę Jarosławówną, córkę księcia witebskiego Jarosława Wasylkowicza[4]. Para doczekała trzech synów Gleba Konstantynowicza, Grzegorza Konstantynowicza i Wasyla Konstantynowicza Czartoryskiego[potrzebny przypis]. Józef Wolff wzmiankuje tylko dwóch synów Konstantego, którzy wyszli z niewiadomej żony: Hleba (Gleba) i Wasila (Wasyla)[2].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Juliusz Karol Ostrowski, Księga herbowa rodów polskich, Gł. skł.: Bolcewicz, 1906, s. 49 .
- ↑ a b c d Józef Wolff , Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku, Warszawa: Gebethner i Wolff, 1895, s. 18 .
- ↑ Jan Tęgowski. Który Konstanty – Olgierdowic czy Koriatowic – był przodkiem kniaziów Czartoryskich? „Europa Orientalis”, Toruń, 1996, s. 53-59.
- ↑ Andzrej Michalski , O pochodzeniu i początkach kariery domu książąt Czartoryskich, „Słupskie Studia Historyczne 19, 47-71”, 2013 .