Serhij Diadiusza
![]() W 1919 | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
26 września 1870 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1889–1921 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki |
2 Brygada Artylerii, 35 Brygada Artylerii, Korpus Grenadierski, 1 Dywizja Grenadierów, 2 Rostowski Pułk Grenadierów, 84 Dywizja Piechoty, 4 Korpus Armijny, 6 Armia, 1 Korpus Wołyński |
Główne wojny i bitwy | |
Późniejsza praca |
działacz emigracyjny, działacz kulturalny, działacz kombatancki |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Serhij Diadiusza, ukr. Сергій Дядюша (ur. 14 września?/26 września 1870 w Chorolu, zm. 23 maja 1933 w Kaliszu) – ukraiński wojskowy, generał major Armii Imperium Rosyjskiego, generał porucznik Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Ukończył piotrowski korpus kadetów w Połtawie, zaś w 1889 r. Pawłowską Szkołę Wojenną. Służył w 2, a następnie 35 Brygadzie Artylerii. W 1900 r. ukończył Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Został w stopniu sztabskapitana oficerem sztabowym w sztabie Warszawskiego, a następnie Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Od listopada 1904 r. był wykładowcą w junkierskiej szkole piechoty w Moskwie. W grudniu 1908 r. awansował na pułkownika. Objął funkcję oficera do specjalnych poruczeń w sztabie Korpusu Grenadierskiego. Od marca 1913 r. był szefem sztabu 1 Dywizji Grenadierów.
Brał udział w I wojnie światowej. Od października 1914 r. dowodził 2 Rostowskim Pułkiem Grenadierów. W lipcu 1915 r. został ranny. W styczniu 1916 r. objął obowiązki szefa sztabu 84 Dywizji Piechoty. W kwietniu tego roku mianowano go generałem majorem. Od stycznia 1917 r. dowodził tą dywizją. W marcu tego roku został szefem sztabu 4 Korpusu Armijnego. W styczniu 1918 r. objął funkcję szefa sztabu 6 Armii na Froncie Rumuńskim. W kwietniu tego roku wstąpił do nowo formowanej armii ukraińskiej, obejmując dowództwo Wołyńskiego Korpusu Armijnego. Od grudnia znajdował się w rozporządzeniu sztabu generalnego armii ukraińskiej. Pod koniec stycznia 1919 r. został głównym inspektorem piechoty Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. W kwietniu tego roku objął funkcję atamana-kwatermistrza Grupy Chełmskiej. Od czerwca był atamanem do specjalnych poruczeń Zarządu Głównego Sztabu Generalnego Armii Czynnej URL. Od czerwca 1920 r. pełnił obowiązki 2 generał-kwatermistrza Sztabu Generalnego.
W listopadzie 1920 r. wraz z żołnierzami Armii URL został internowany w Polsce. Od lutego do kwietnia 1921 r. pełnił obowiązki ministra wojny Ukraińskiej Republiki Ludowej. W sierpniu tego roku awansowano go na generała porucznika. Po zwolnieniu z internowania zamieszkał w Kaliszu.
Odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy z mieczami, II i III klasy, Szablą Świętego Jerzego, Orderem Świętej Anny II klasy z mieczami, Orderem Świętego Włodzimierza III klasy z mieczami i wstęgą, Krzyżem Symona Petlury.
Bibliografia, linki
[edytuj | edytuj kod]- Jarosław Tinczenko, Офицерский корпус армии Украинской Народной Республики (1917-1921), 2007
- Biogram Serhija Diadiuszy (ros.)
- Serhij Diadiusza, biogram, fotokopie rosyjskich roczników oficerskich i źródła
- Ludzie urodzeni w Chorolu
- Absolwenci Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego
- Generałowie majorowie armii Imperium Rosyjskiego
- Generałowie Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej
- Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie)
- Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie)
- Odznaczeni Orderem Świętej Anny
- Odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza
- Odznaczeni Krzyżem Symona Petlury
- Odznaczeni Bronią Złotą
- Emigracja ukraińska
- Urodzeni w 1870
- Zmarli w 1933
- Internowani w II Rzeczypospolitej
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (Ukraińska Republika Ludowa)