Jan Dąbrowski (porucznik)
Jan Dąbrowski (ur. 12 czerwca 1891 w Lublinie, zm. 16 sierpnia 1974 w Warszawie) – żołnierz Legionów Polskich, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Życiorys
edytujUrodził się w Lublinie w rodzinie Piotra i Feliksy z Winnickich. Absolwent politechniki w Wiedniu i politechniki we Lwowie[1]. W okresie studiów był członkiem Związku Strzeleckiego Od 1914 w Legionach Polskich. Ukończył szkołę oficerską w Ostrołęce. Po kryzysie przysięgowym został aresztowany. W czerwcu 1920 wstąpił jako ochotnik do odrodzonego Wojska Polskiego z przydziałem do 7 pułku ułanów. W składzie macierzystego oddziału walczył w wojnie polsko-bolszewickiej[1]. Za wielokrotnie okazywaną odwagę i bohaterstwo odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po wojnie zdemobilizowany w stopniu podporucznika. Od 1921 pracował w Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie, początkowo jako inżynier warsztatowy, później został dyrektorem Fabryki, a w latach 1934–1937 w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie. W latach 1937–1939 był dyrektorem Zakładów w Starachowicach. W okresie II wojny światowej przebywał w Wielkiej Brytanii pracując w brytyjskim przemyśle lotniczym w Coventry i w Ministerstwie Prac Kongresowych w Londynie. Po wojnie powrócił do Polski i w latach 1946–1949 pracował w Zjednoczeniu Przemysłu Motoryzacyjnego, a następnie w Biurze Projektowania Zakładów Przemysłu Metalowego i Elektrotechnicznego w Warszawie[1].
Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu w Rusinowie.
Żonaty od 1922 z Emilią Kobylańską, dzieci: Barbara (ur. 1923), Janina (ur. 1926) i Krzysztof (ur. 1928)[1].
Ordery i odznaczenia
edytuj- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 5417)[2]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[2]
- Krzyż Niepodległości[2]
- Krzyż Walecznych[2]
- Złoty Krzyż Zasługi[2]
- Srebrny Krzyż Zasługi[2]
Przypisy
edytujBibliografia
edytuj- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.