Viktor Vajda
Etoso
Viktor Vajda | |
---|---|
Persona informo | |
Naskiĝo | 1835 en ![]() |
Morto | la 7-an de julio 1916 en ![]() ![]() |
Okupo | |
Okupo | ĵurnalisto literaturhistoriisto tradukisto ![]() |
Viktor Vajda, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Vajda Viktor estis hungara kritikisto, instruisto, redaktoro.
Viktor Vajda[1] naskiĝis en 1835 en Kolozsvár (Transilvanio, Aŭstra Imperio, nuntempa Cluj en Rumanio), li mortis la 7-an de julio 1916 en Makó (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Viktor Vajda akiris juran diplomon en jura akademio en Nagyszeben, poste li estis ĉefamilia edukisto en Kölcse. Baldaŭ li estis muzikkritikisto en Pest (urbo), sed li estis ankaŭ vojaĝisto. Inter 1887-1900 li estis instruisto en Kecskemét, sed li partoprenis ankaŭ en redaktoro de la loka gazeto. Li tre ŝatis vojaĝi, precipe al Francio.
Elektitaj kontribuoj
- G. Aimard: Les gambucinos (Kincskeresők) (tradukaĵo, 1865)
- Az utolsó szerelem (romano, 1873)
- Művészet világa. Évtized Sipos Antal magán zeneakadémiájának életéből. (1885)
- Kölcsey mint moralista (1896)
- Elveszett boldogság. Regényes korrajz Erdély történetéből. (1906)
Fontoj
Referencoj
- ↑ https://opac-nevter.pim.hu/ro/record/-/record/PIM73648 hungarlingva datenaro de muzeo