Grzegorz Lato
Grzegorz Bolesław Lato (ur. 8 kwietnia 1950 w Malborku) – polski piłkarz, olimpijczyk, trener, działacz piłkarski i polityk.
![]() Grzegorz Lato (1979) | ||||||||||||||||||||||
Pełne imię i nazwisko |
Grzegorz Bolesław Lato | |||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
8 kwietnia 1950 | |||||||||||||||||||||
Wzrost |
175 cm | |||||||||||||||||||||
Pozycja | ||||||||||||||||||||||
Kariera juniorska | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska[a] | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||
|
![]() Grzegorz Lato (2001) | |
Prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej | |
Okres urzędowania |
od 30 października 2008 |
---|---|
Poprzednik | |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/Grzegorz_Lato_medal_%26_autograph.jpg/220px-Grzegorz_Lato_medal_%26_autograph.jpg)
W latach 1971–1984 reprezentant Polski w piłce nożnej, wystąpił w 100 oficjalnych spotkaniach. Członek Klubu Wybitnego Reprezentanta, jako prawy napastnik wybrany do jedenastki stulecia Polskiego Związku Piłki Nożnej. Z reprezentacją Polski trzykrotnie uczestniczył w mistrzostwach świata (1974 – 3. miejsce, król strzelców z 7 golami, 1978, 1982 – 3. miejsce), podczas których zdobył 10 bramek, co jest rekordem w historii występów reprezentacji Polski na mistrzostwach świata. Dwukrotnie wystąpił na igrzyskach olimpijskich (1972 – złoty medal, 1976 – srebrny medal).
Dwukrotny mistrz Polski ze Stalą Mielec, dla której zdobył ponad 100 goli, dwa razy sięgając po koronę króla strzelców I ligi. W 1982 trafił do belgijskiego KSC Lokeren, skąd w 1982 przeniósł się do meksykańskiego Atlante FC. W 1983 zdobył z tym klubem Puchar Mistrzów CONCACAF.
Senator V kadencji (2001–2005). W latach 2008–2012 prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej.
Życiorys
edytujMłodość
edytujUrodził się 8 kwietnia 1950. W dzieciństwie stracił ojca, a w wieku młodzieńczym matkę[1]. Ukończył szkołę średnią[1].
Kariera piłkarska
edytujGrzegorz Lato karierę piłkarską rozpoczął w 1962 w juniorach Stali Mielec. W wieku 17 lat odniósł ciężką kontuzję, po której – jak sam wspominał – powrócił do zdrowia za sprawą lekarza z Bielska o nazwisku Kazimierowicz[1]. W 1969 podpisał profesjonalny kontrakt ze Stalą Mielec. W sezonie II ligi 1969/1970 zadebiutował jesienią 1969 w barwach seniorskiego zespołu. W sumie rozegrał 23 mecze ligowe w II lidze, w których strzelił 6 goli i awansował z zespołem do ekstraklasy (ówczesnej I ligi).
Debiut w najwyższym poziomie ligowym zaliczył 9 sierpnia 1970 w wygranym 5:2 meczu u siebie z Wisłą Kraków, w którym także strzelił swoje dwie pierwsze bramki w ekstraklasie – w 56. minucie na 3:2 oraz w 87. minucie na 5:2[2]. W tym sezonie Stal Mielec stała się jedną z najlepszych drużyn w Polsce. W 1971 klub wygrał swoją grupę B w Pucharze Intertoto, a w sezonie 1972/1973 pod wodzą węgierskiego trenera Károly’ego Konthy po raz pierwszy w historii zdobyła mistrzostwo Polski. Grzegorz Lato z 13 golami został wówczas królem strzelców. Dzięki temu klub zadebiutował w europejskich pucharach w Pucharze Europy.
W sezonie 1973/1974 Stal Mielec rozgrywki ligowe zakończyła na 3. miejscu, a Grzegorz Lato w 1974 został wybrany „Piłkarzem Roku” w plebiscycie katowickiego „Sportu”, a także zajął 6. miejsce w plebiscycie „France Football” na najlepszego piłkarza Europy. W sezonie 1974/1975 klub zajął 2. miejsce, a Grzegorz Lato z 19 golami ponownie został królem strzelców. Po objęciu w 1975 stanowiska trenera przez Edmunda Zientarę klub w sezonie 1975/1976 zdobył mistrzostwo Polski, dotarł do finału Pucharu Polski oraz do ćwierćfinału Pucharu UEFA.
W I rundzie Pucharu Europy 1976/1977 rywalem Stali Mielec był hiszpański Real Madryt, z którym polska drużyna przegrała dwumecz 1:3 (1:2, 0:1). Grzegorz Lato w tym samym sezonie wygrał plebiscyt na najlepszego sportowca w południowo-wschodniej Polsce[3]. W sezonie 1977/1978 jego zespół zdobył Trofeo Colombino, a w rozgrywkach ligowych zajął 8. miejsce. W kolejnym sezonie klub zakończył rozgrywki ligowe na 3. miejscu. Ostatni mecz w ekstraklasie Grzegorz Lato rozegrał 7 czerwca 1980 w bezbramkowo zremisowanym meczu u siebie z Górnikiem Zabrze[4]. Łącznie w najwyższym polskim poziomie ligowym rozegrał 272 mecze, w których strzelił 111 goli.
W 1981 został zawodnikiem belgijskiego klubu Eerste klasse – KSC Lokeren, w którym występował do 1982 (wraz z nim grał tam Włodzimierz Lubański)[1]. Wystąpił w nim w 64 meczach ligowych, w których strzelił 12 goli. Potem wyjechał do Meksyku, gdzie podpisał kontrakt z klubem Primera División – Atlante FC, z którym w sezonie 1983 wygrał Puchar Mistrzów CONCACAF. Po sezonie 1983/1984 oraz rozegraniu 45 meczów i strzeleniu 16 goli ligowych zakończył profesjonalną piłkarską karierę. W latach 1984–1991 grał w polonijnym klubie Polonia Hamilton, występującym w amatorskich rozgrywkach prowincji Ontario.
Kariera reprezentacyjna
edytujPodczas meczu ligowego z Zagłębiem Sosnowiec w 1970 zdobył dwa gole, po czym został powołany przez obserwującego to spotkanie selekcjonera Kazimierza Górskiego do młodzieżowej kadry Polski, z którą wyjechał do Danii[1].
W reprezentacji Polski w latach 1971–1984 rozegrał 100 meczów oficjalnych oraz 4 mecze nieoficjalne, w których strzelił 45 goli. Oficjalny debiut zaliczył za kadencji selekcjonera Kazimierza Górskiego 17 listopada 1971 w Hamburgu w zremisowanym 0:0 meczu eliminacji mistrzostw Europy 1972 z reprezentacją RFN. W spotkaniu tym w 83. minucie został zmieniony przez Bronisława Bulę[5]. Ostatni mecz w reprezentacji rozegrał 17 kwietnia 1984 na Stadionie Wojska Polskiego w Warszawie w przegranym 0:1 spotkaniu towarzyskim z Belgią. W meczu tym w 85. minucie został zmieniony przez Waldemara Matysika[6]. Tym samym Grzegorz Lato rozegrał swój setny mecz w reprezentacji jako pierwszy polski piłkarz.
W 1972 znalazł się w składzie reprezentacji prowadzonej przez Kazimierza Górskiego na turniej olimpijski w Monachium, na którym Polacy wygrali w finale 2:1 z reprezentacją Węgier, zdobywając złoty medal. Grzegorz a Lato na tym turnieju rozegrał tylko 1 mecz – w pierwszym meczu drugiej grupy drugiej rundy z Danią zmienił w 46. minucie Joachima Marxa[7].
W 1974 został powołany na mistrzostwa świata w RFN. Polska reprezentacja pod wodzą Kazimierza Górskiego zajęła 3. miejsce po zwycięskiej w 76. minucie bramce Grzegorza Laty w meczu z Brazylią (1:0). Grzegorz Lato był podstawowym zawodnikiem zespołu, z 7 golami został królem strzelców turnieju.
W 1976 wziął udział w turniej olimpijskim w Montrealu. Na zawodach tych również był podstawowym zawodnikiem, zdobył 3 gole, w tym jednego w przegranym 3:1 finale z NRD. Wraz z polską drużyną zdobył srebrny medal. Rezultat ten uznano w kraju za porażkę, w konsekwencji trener Kazimierz Górski podał się następnie do dymisji.
W 1978 został powołany przez Jacka Gmocha na mistrzostwa świata w Argentynie, na których reprezentacja Polski zakończyła zmagania w drugiej rundzie. Grzegorz Lato na tym turnieju wystąpił we wszystkich 6 spotkaniach, strzelając 2 gole: w meczu z Tunezją (1:0) i z Brazylią (1:3).
W 1982 wraz z reprezentacją prowadzoną przez Antoniego Piechniczka pojechał na swoje trzecie mistrzostwa świata, które odbywały się w Hiszpanii. Polska zajęła na tym turnieju 3. miejsce, Grzegorz Lato był podstawowym zawodnikiem drużyny. Zagrał we wszystkich 7 meczach i strzelił 1 bramkę – w ostatnim meczu pierwszej grupy pierwszej rundy z Peru[8].
Kariera trenerska
edytujNa przełomie lat 80. i 90. mieszkał z żoną, synem i córką w Toronto[1]. Podczas pobytu w Kanadzie pod koniec lat 80. wspólnie z byłym zawodnikiem Wisły Kraków, Tadeuszem Polakiem, trenował zespół Rackett Toronto[1].
W 1996 ukończył Szkołę Trenerów Polskiego Związku Piłki Nożnej. Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął działalność trenerską, w której trenował kluby: North York Rockets z Kanady (1988–1990), Stal Mielec (1991–1993), Olimpię Poznań (1993–1995), Amicę Wronki (1995–1996), Stal Mielec (1996–1997), AO Kawala z Grecji (1997)[9] oraz Widzew Łódź (1999).
Pozostała działalność
edytujZ wykształcenia technik mechanik obróbki skrawaniem, technikum mechaniczne ukończył w 1969[10].
17 września 1999 uchwałą Polskiego Związku Piłki Nożnej powołano Klub Wybitnego Reprezentanta, którego Grzegorz Lato w związku z największą wówczas liczbą występów w reprezentacji Polski został przewodniczącym. Funkcję tę pełnił do 7 stycznia 2009, zastąpił go wówczas Władysław Żmuda.
W latach 2001–2005 zasiadał w Senacie Rzeczypospolitej Polskiej z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej z okręgu rzeszowskiego. Wchodził w skład Komisji Emigracji i Polaków za Granicą oraz w Komisji Nauki, Edukacji i Sportu[10]. W 2005 był członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich. W 2004 bez powodzenia kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego, a w 2005 i 2007 w wyborach parlamentarnych.
Od 2006 do 2008 był członkiem zarządu klubu piłkarskiego Stal Mielec[11][12]. 30 października 2008 został wybrany na prezesa PZPN. W tajnym głosowaniu otrzymał 57 głosów, a jego kontrkandydaci Zdzisław Kręcina i Zbigniew Boniek odpowiednio 36 i 19 głosów, 1 głos był nieważny[13]. Kadencję zakończył 26 października 2012, nie ubiegał się o reelekcję na to stanowisko[14].
Występy w reprezentacji
edytujStatystyki
edytujReprezentacja narodowa | Rok | Występy | Gole |
---|---|---|---|
Polska | |||
1971 | 2 | 0 | |
1972 | 1 | 0 | |
1973 | 6 | 3 | |
1974 | 14 | 11 | |
1975 | 10 | 8 | |
1976 | 10 | 5 | |
1977 | 12 | 5 | |
1978 | 13 | 5 | |
1979 | 10 | 3 | |
1980 | 11 | 4 | |
1981 | 3 | 0 | |
1982 | 7 | 1 | |
1984 | 1 | 0 | |
Łącznie | 100 | 45 |
Mecze w reprezentacji
edytuj- Legenda
T – mecz towarzyski; eIO – eliminacje Igrzysk Olimpijskich; IO – Igrzyska Olimpijskie; eME – eliminacje Mistrzostw Europy; eMŚ – eliminacje Mistrzostw Świata; MŚ – Mistrzostwa Świata; U-21 – mecz przeciwko reprezentacji młodzieżowej
Mecz | Data | Miejsce | Gospodarz | Gość | Wynik | Klucz | Gole |
---|---|---|---|---|---|---|---|
(nieof.) | 10 listopada 1971 | Gijón | Hiszpania | Polska | 0:2 | eIO | – |
1 | 17 listopada 1971 | Hamburg | RFN | Polska | 0:0 | eME | – |
2 | 5 grudnia 1971 | Izmir | Turcja | Polska | 1:0 | eME | – |
(nieof.) | 26 kwietnia 1972 | Szczecin | Polska | Hiszpania | 2:0 | eIO | – |
3 | 3 września 1972 | Ratyzbona | Dania | Polska | 1:1 | IO | – |
4 | 20 marca 1973 | Łódź | Polska | USA | 4:0 | T | – |
5 | 19 sierpnia 1973 | Warna | Bułgaria | Polska | 0:2 | T | 2 |
6 | 12 września 1973 | Chorzów | Polska | Walia | 3:0 | eMŚ | 1 |
7 | 10 października 1973 | Rotterdam | Holandia | Polska | 1:1 | T | – |
8 | 17 października 1973 | Londyn | Anglia | Polska | 1:1 | eMŚ | – |
9 | 21 października 1973 | Dublin | Irlandia | Polska | 1:0 | T | – |
10 | 17 kwietnia 1974 | Liège | Belgia | Polska | 1:1 | T | – |
11 | 15 maja 1974 | Warszawa | Polska | Grecja | 2:0 | T | 1 |
12 | 15 czerwca 1974 | Stuttgart | Polska | Argentyna | 3:2 | MŚ | 2 |
13 | 19 czerwca 1974 | Monachium | Polska | Haiti | 7:0 | MŚ | 2 |
14 | 23 czerwca 1974 | Stuttgart | Polska | Włochy | 2:1 | MŚ | – |
15 | 26 czerwca 1974 | Stuttgart | Polska | Szwecja | 1:0 | MŚ | 1 |
16 | 30 czerwca 1974 | Frankfurt nad Menem | Polska | Jugosławia | 2:1 | MŚ | 1 |
17 | 3 lipca 1974 | Frankfurt nad Menem | RFN | Polska | 1:0 | MŚ | – |
18 | 6 lipca 1974 | Monachium | Polska | Brazylia | 1:0 | MŚ | 1 |
19 | 1 września 1974 | Helsinki | Finlandia | Polska | 1:2 | eME | 1 |
20 | 4 września 1974 | Warszawa | Polska | NRD | 1:3 | T | 1 |
21 | 7 września 1974 | Wrocław | Polska | Francja | 0:2 | T | – |
22 | 9 października 1974 | Poznań | Polska | Finlandia | 3:0 | eME | 1 |
23 | 13 listopada 1974 | Praga | Czechosłowacja | Polska | 2:2 | T | – |
24 | 26 marca 1975 | Poznań | Polska | USA | 7:0 | T | 2 |
25 | 19 kwietnia 1975 | Rzym | Włochy | Polska | 0:0 | eME | – |
26 | 28 maja 1975 | Halle | NRD | Polska | 1:2 | T | 1 |
27 | 24 czerwca 1975 | Seattle | USA | Polska | 0:4 | T | 1 |
28 | 6 lipca 1975 | Montreal | Kanada | Polska | 1:8 | T | 3 |
29 | 9 lipca 1975 | Toronto | Kanada | Polska | 1:4 | T | – |
30 | 10 września 1975 | Chorzów | Polska | Holandia | 4:1 | eME | 1 |
31 | 8 października 1975 | Łódź | Polska | Węgry | 4:2 | T | – |
32 | 15 października 1975 | Amsterdam | Holandia | Polska | 3:0 | eME | – |
33 | 26 października 1975 | Warszawa | Polska | Włochy | 0:0 | eME | – |
34 | 24 marca 1976 | Chorzów | Polska | Argentyna | 1:2 | T | – |
35 | 24 kwietnia 1976 | Lens | Francja | Polska | 2:0 | T | – |
36 | 6 maja 1976 | Ateny | Grecja | Polska | 1:0 | T | – |
37 | 11 maja 1976 | Bazylea | Szwajcaria | Polska | 2:1 | T | – |
38 | 26 maja 1976 | Poznań | Polska | Irlandia | 0:2 | T | – |
(nieof.) | 30 czerwca 1976 | Chorzów | Polska | Brazylia | 3:0 | U-21 | – |
39 | 18 lipca 1976 | Montreal | Polska | Kuba | 0:0 | IO | – |
40 | 22 lipca 1976 | Montreal | Polska | Iran | 3:2 | IO | – |
41 | 25 lipca 1976 | Montreal | Polska | Korea Płn. | 5:0 | IO | 2 |
(nieof.) | 27 lipca 1976 | Montreal | Polska | Brazylia | 2:0 | IO | – |
42 | 31 lipca 1976 | Montreal | Polska | NRD | 1:3 | IO | 1 |
43 | 16 października 1976 | Porto | Portugalia | Polska | 0:2 | eMŚ | 2 |
44 | 13 kwietnia 1977 | Budapeszt | Węgry | Polska | 2:1 | T | – |
45 | 24 kwietnia 1977 | Dublin | Irlandia | Polska | 0:0 | T | – |
46 | 1 maja 1977 | Kopenhaga | Dania | Polska | 1:2 | eMŚ | – |
47 | 15 maja 1977 | Limassol | Cypr | Polska | 1:3 | eMŚ | 1 |
48 | 29 maja 1977 | Buenos Aires | Argentyna | Polska | 3:1 | T | 1 |
49 | 10 czerwca 1977 | Lima | Peru | Polska | 1:3 | T | – |
50 | 12 czerwca 1977 | La Paz | Boliwia | Polska | 1:2 | T | 1 |
51 | 19 czerwca 1977 | São Paulo | Brazylia | Polska | 3:1 | T | – |
52 | 24 sierpnia 1977 | Wiedeń | Austria | Polska | 2:1 | T | – |
53 | 7 września 1977 | Wołgograd | ZSRR | Polska | 4:1 | T | 1 |
54 | 21 września 1977 | Chorzów | Polska | Dania | 4:1 | eMŚ | 1 |
55 | 29 października 1977 | Chorzów | Polska | Portugalia | 1:1 | eMŚ | – |
56 | 22 marca 1978 | Luksemburg | Luksemburg | Polska | 1:3 | T | – |
57 | 5 kwietnia 1978 | Poznań | Polska | Grecja | 5:2 | T | 1 |
58 | 12 kwietnia 1978 | Łódź | Polska | Irlandia | 3:0 | T | – |
59 | 26 kwietnia 1978 | Warszawa | Polska | Bułgaria | 1:0 | T | 1 |
60 | 1 czerwca 1978 | Buenos Aires | Polska | RFN | 0:0 | MŚ | – |
61 | 6 czerwca 1978 | Rosario | Polska | Tunezja | 1:0 | MŚ | 1 |
62 | 10 czerwca 1978 | Rosario | Polska | Meksyk | 3:1 | MŚ | – |
63 | 14 czerwca 1978 | Rosario | Argentyna | Polska | 2:0 | MŚ | – |
64 | 18 czerwca 1978 | Mendoza | Polska | Peru | 1:0 | MŚ | – |
65 | 21 czerwca 1978 | Mendoza | Polska | Brazylia | 1:3 | MŚ | 1 |
66 | 6 września 1978 | Reykjavík | Islandia | Polska | 0:2 | eME | 1 |
67 | 11 października 1978 | Bukareszt | Rumunia | Polska | 1:0 | T | – |
68 | 15 sierpnia 1978 | Wrocław | Polska | Szwajcaria | 2:0 | eME | – |
69 | 18 lutego 1979 | Tunis | Tunezja | Polska | 0:2 | T | – |
70 | 21 marca 1979 | Algier | Algieria | Polska | 0:1 | T | 1 |
71 | 4 kwietnia 1979 | Chorzów | Polska | Węgry | 1:1 | T | 1 |
72 | 18 kwietnia 1979 | Lipsk | NRD | Polska | 2:1 | eME | – |
73 | 2 maja 1979 | Chorzów | Polska | Holandia | 2:0 | eME | – |
74 | 29 sierpnia 1979 | Warszawa | Polska | Rumunia | 3:0 | T | 1 |
75 | 12 września 1979 | Lozanna | Szwajcaria | Polska | 0:2 | eME | – |
76 | 26 września 1979 | Chorzów | Polska | NRD | 1:1 | eME | – |
77 | 10 października 1979 | Kraków | Polska | Islandia | 2:0 | eME | – |
78 | 17 października 1979 | Amsterdam | Holandia | Polska | 1:1 | eME | – |
79 | 26 marca 1980 | Budapeszt | Węgry | Polska | 2:1 | T | 1 |
80 | 2 kwietnia 1980 | Bruksela | Belgia | Polska | 2:1 | T | 1 |
81 | 19 kwietnia 1980 | Turyn | Włochy | Polska | 2:2 | T | – |
82 | 26 kwietnia 1980 | Borovo | Jugosławia | Polska | 2:1 | T | – |
83 | 13 maja 1980 | Frankfurt nad Menem | RFN | Polska | 3:1 | T | – |
84 | 28 maja 1980 | Poznań | Polska | Szkocja | 1:0 | T | – |
85 | 22 czerwca 1980 | Warszawa | Polska | Irak | 3:0 | T | 1 |
86 | 29 czerwca 1980 | São Paulo | Brazylia | Polska | 1:1 | T | 1 |
87 | 3 lipca 1980 | Santa Cruz | Boliwia | Polska | 0:1 | T | – |
88 | 10 lipca 1980 | Bogotá | Kolumbia | Polska | 1:4 | T | – |
89 | 24 września 1980 | Chorzów | Polska | Czechosłowacja | 1:1 | T | – |
90 | 2 maja 1981 | Chorzów | Polska | NRD | 1:0 | eMŚ | – |
91 | 10 października 1981 | Lipsk | NRD | Polska | 2:3 | eMŚ | – |
92 | 18 listopada 1981 | Łódź | Polska | Hiszpania | 2:3 | T | – |
93 | 14 czerwca 1982 | Vigo | Polska | Włochy | 0:0 | MŚ | – |
94 | 19 czerwca 1982 | A Coruña | Polska | Kamerun | 0:0 | MŚ | – |
95 | 22 czerwca 1982 | A Coruña | Polska | Peru | 5:1 | MŚ | 1 |
96 | 28 czerwca 1982 | Barcelona | Polska | Belgia | 3:0 | MŚ | – |
97 | 4 lipca 1982 | Barcelona | Polska | ZSRR | 0:0 | MŚ | – |
98 | 8 lipca 1982 | Barcelona | Polska | Włochy | 0:2 | MŚ | – |
99 | 10 lipca 1982 | Alicante | Polska | Francja | 3:2 | MŚ | – |
100 | 17 kwietnia 1984 | Warszawa | Polska | Belgia | 0:1 | T | – |
Sukcesy
edytuj- Stal Mielec
- Mistrzostwo Polski: 1973, 1976
- Wicemistrzostwo Polski: 1975
- 3. miejsce mistrzostw Polski: 1974, 1979
- Finał Pucharu Polski: 1976
- Ćwierćfinał Pucharu UEFA: 1976
- Wygrana grupa w Pucharze Intertoto: 1971
- Trofeo Colombino: 1978
- Atlante FC
- Reprezentacyjne
- 3. miejsce na mistrzostwach świata: 1974, 1982
- Złoty medal letnich igrzysk olimpijskich: 1972
- Srebrny medal letnich igrzysk olimpijskich: 1976
- Indywidualne
- Król strzelców I ligi: 1973, 1975
- Król strzelców mistrzostw świata: 1974
- Rekordy
- Najskuteczniejszy zawodnik w historii reprezentacji Polski w jednym roku kalendarzowym: 11 goli (1974)[a][15]
Odznaczenia i wyróżnienia
edytuj- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1982)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974)
- Złoty Krzyż Zasługi (1972)[16]
- Złoty Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe
- Srebrny Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe
- Brązowy Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe
- Odznaka „Zasłużony Mistrz Sportu”
- Wpis do „Księgi zasłużonych dla województwa rzeszowskiego” (1976)[17]
- Złota Odznaka PZPN (1972)[18]
- „Jedenastka 50-lecia PRL”[1]
- 6. miejsce w plebiscycie „France Football” (1974)
- Piłkarz Roku w plebiscycie katowickiego „Sportu” (1974)
- Piłkarz Roku w plebiscycie „Piłki Nożnej” (1977, 1981)
- 1. miejsce w plebiscycie dziennika „Nowiny Rzeszowskie” na najlepszego sportowca Rzeszowszczyzny (trzy razy)[1]
- Tytuł honorowego obywatela Mielca (2019)[19]
- Prawy napastnik w jedenastce stulecia PZPN (2019)[20]
Filmografia
edytuj- 1976: Jeden z dwudziestu dwóch – film dokumentalny
- 2000: Skarb sekretarza – on sam
- 2001: Świat według Kiepskich – on sam
- 2002: Jest sprawa... – on sam[21]
Uwagi
edytuj- ↑ Rekord ten dwukrotnie wyrównywał Robert Lewandowski (w 2015 i 2021).
Przypisy
edytuj- ↑ a b c d e f g h i Jan Filipowicz. Człowiek z naszej Stali. Wywiad z Grzegorzem Lato – piłkarzem. „Nowiny”. Nr 175, s. 1, 6, 29–30 lipca 1989. [dostęp 2019-10-19].
- ↑ 1970-08-09 Stal Mielec – Wisła Kraków 5–2. wikiliga.pl. [dostęp 2018-06-14].
- ↑ Piłkarz roku – Grzegorz Lato najlepszym sportowcem Polski południowo-wschodniej w sezonie 1977. „Nowiny-Stadion”. Nr 1, s. 1, 2 stycznia 1978. [dostęp 2018-06-14].
- ↑ 1980-06-07 Stal Mielec – Górnik Zabrze 0–0.
- ↑ Football MATCH: 17.11.1971 West Germany vs. Poland Euro. eu-football.info. [dostęp 2020-12-14]. (ang.).
- ↑ Football MATCH: 17.04.1984 Poland vs. Belgium. eu-football.info. [dostęp 2018-06-14]. (ang.).
- ↑ Football MATCH: 03.09.1972 Denmark vs. Poland. eu-football.info. [dostęp 2018-06-14]. (ang.).
- ↑ Football MATCH: 22.06.1982 Poland vs. Peru. eu-football.info. [dostęp 2018-06-14]. (ang.).
- ↑ Henryk Kasperczak blisko greckiej Kavali. sportowetempo.pl, 16 listopada 2010. [dostęp 2018-06-14].
- ↑ a b Biogram na stronie Senatu (V kadencja). [dostęp 2018-06-14].
- ↑ Stal Mielec nadal bez prezesa. nowiny24.pl, 24 czerwca 2008. [dostęp 2018-07-17].
- ↑ Arkadiusz Kielar, Piotr Szpak: Stal bez zarządu. echodnia.eu, 24 czerwca 2008. [dostęp 2018-07-17].
- ↑ Lato wybrany na prezesa PZPN. rp.pl, 30 października 2008. [dostęp 2024-07-10].
- ↑ Lato nie będzie szefem PZPN. rp.pl, 25 września 2012. [dostęp 2024-07-10].
- ↑ Maciej Kmita: Znów to zrobił! Lewandowski wyrównał 47-letni rekord!. wp.pl, 12 listopada 2021. [dostęp 2021-11-14].
- ↑ Odznaczenia dla olimpijczyków. „Nowiny”. Nr 264, s. 2, 23 września 1972. [dostęp 2019-03-26].
- ↑ Wpisani do „Księgi zasłużonych dla województwa rzeszowskiego”. „Nowiny”. Nr 98, s. 3, 30 kwietnia 1976. [dostęp 2020-06-07].
- ↑ Sport. 10 września – Dniem Polskiego Piłkarza. „Nowiny”. Nr 263, s. 2, 21 września 1972. [dostęp 2019-03-26].
- ↑ Rada Miasta przyznała honorowe obywatelstwo słynnym działaczom sportowym. korso.pl, 3 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-04].
- ↑ Poznaliśmy Reprezentację 100-lecia! Zobacz najlepszy zespół w historii Polski!. laczynaspilka.pl, 6 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-06].
- ↑ Grzegorz Lato w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2018-06-14].
Bibliografia
edytuj- Grzegorz Lato. olimpijski.pl. [dostęp 2018-06-14].
- Grzegorz Lato. wikiliga.pl. [dostęp 2018-06-14].
- Grzegorz Lato. orlygorskiego.pl. [dostęp 2018-06-14].
- Grzegorz Lato w bazie 90minut.pl. [dostęp 2018-06-14].
Linki zewnętrzne
edytuj- Grzegorz Lato, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [dostęp 2018-06-14] .
- Grzegorz Lato. weltfussball.de. [dostęp 2018-06-14]. (niem.).
- Grzegorz Lato. footballdatabase.eu. [dostęp 2018-06-14]. (ang.).
- Grzegorz Lato . [dostęp 2018-06-14].
- Grzegorz Lato w bazie National Football Teams (ang.). [dostęp 2018-06-14].