Cajicá
Localización | ||||
---|---|---|---|---|
| ||||
Estado | Colombia | |||
Departamentos | Cundinamarca | |||
Provincia | Central Savanna Province (en) ![]() ![]() | |||
Poboación | ||||
Poboación | 61.549 ![]() | |||
Xeografía | ||||
Superficie | 50,4 km² ![]() | |||
Bañado por | Río Bogotá ![]() | |||
Altitude | 2.558 m ![]() | |||
Creación | 22 de marzo de 1537 ![]() | |||
Páxina web | cajica-cundinamarca.gov.co ![]() |
Cajicá é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia) que se atopa na provincia de Sabana Centro, a 17 km ó norte de Bogotá. É o terceiro concello máis poboado da provincia despois de Zipaquirá e Chía. Localízase na estrada que conduce de Bogotá a Zipaquirá. Atópase a unha altitude de 2.558m e ten unha temperatura media de 14 °C. Cajicá é coñecida polos seus tecidos de la virxe de ovella, que os artesáns presentan á venda en forma de tapices e tapetes feitos en teares e anudados a man.
Toponimia
[editar | editar a fonte]O topónimo «Cajicá», en lingua muisca significa «Cercado de Pedra», «Valado de Pedra» ou «Fortaleza de Pedra», dos vocábulos muiscas "ca" (cercado, ou valado) e "hyca" (pedra, ou rocha).[1][2] Debido a que no idioma muisca a letra "h" lese como unha "j" suave, a ortografía de acordo co muysc cubun é Cahyca, pero a pronuncia é "Cajicá".
Historia
[editar | editar a fonte]O poboado dos muiscas estaba sobre o camiño de Tabio a Zipaquirá que ía polo pé do cerro Busongote, máis ou menos próximo ó sitio hoxe chamado Las Manas, fronte do cal tivo lugar o 23 de marzo de 1537 o primeiro encontro dos güechas coa vangarda de Gonzalo Jiménez de Quesada. Como resultado dela houbo múltiples perdas humanas e pánico xeneralizado pola natureza descoñecida das armas de fogo para os muiscas. Tamén mencionan os cronistas o intercambio de contas de vidro españolas e elementos de ouro.[3]
Non se precisa até cando estivo alí o poboado, que puido ser até antes da visita de Ibarra en 1593. Da descrición resultou que había 301 homes e 475 mulleres, para un total de 776. Dende os primeiros anos da conquista houbo igrexa, que era un simple bohío de bahareque, en cuxo contorno estaban os ranchos que formaban a vila.
Na visita do oidor Gabriel de Carvajal, o 29 de setembro de 1638, fíxose a descrición de 688 indios; da visita concluíuse que os indios non estaban asentados arredor da igrexa senón dispersos pola escaseza de auga. Por esta razón, ordenouse a construción da igrexa de ladrillo, tapia e teza, que fixo en 1598 o albanel Juan do Hoyo por mandado do oidor Miguel de Ibarra, e que logrou a consolidación da vila india.
Ao ano seguinte da súa construción, apareceron graves defectos e foi preciso avaliala de novo e proxectar a súa reparación. A súa deterioración medrou por un tremor a finais de xaneiro ou o 2 de febreiro de 1616. A reconstrución contratouse por escritura o 26 agosto do mesmo ano. Cando se levantaba sufriu graves danos por causa dun tremor e foi necesario recoñecelos para unha nova avaliación. O remate da igrexa quedou a cargo do cura Diego Rojas, cuxos gastos lle foron pagados en 1634.
O 28 de febreiro de 1867, o Arcebispo Antonio Sanz Lozano, na súa visita pastoral, dispuxo a reconstrución da igrexa, que quedara en mal estado dende o terremoto do 12 de xullo de 1785.
A actual igrexa, iniciada a finais do século XVI, foi rematada en 1930 baixo a dirección dos arquitectos Juan de la Cruz Guerra e Julio Atehortúa, sendo párroco José del Carmen Castro. Son patróns da parroquia San Roque e a Inmaculada Concepción.
Notas
[editar | editar a fonte]Véxase tamén
[editar | editar a fonte]![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Cajicá ![]() |
Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- Páxina oficial (en inglés)