Giovanni Papini
Este artigo contén varias ligazóns externas e/ou bibliografía ao fin da páxina, mais poucas ou ningunha referencia no corpo do texto. Por favor, mellora o artigo introducindo notas ao pé, citando as fontes. Podes ver exemplos de como se fai nestes artigos. |
![]() ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 9 de xaneiro de 1881 ![]() Florencia, Italia ![]() |
Morte | 8 de xullo de 1956 ![]() Florencia, Italia ![]() |
Causa da morte | Esclerose lateral amiotrófica ![]() |
Lugar de sepultura | Cimitero delle Porte Sante (en) ![]() ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Italia (1946–1956) Reino de Italia (1881–1946) ![]() |
Relixión | Igrexa católica ![]() |
Actividade | |
Ocupación | poeta , biógrafo , escritor de ciencia ficción , crítico literario , xornalista , escritor , filósofo ![]() |
Membro de | |
Xénero artístico | Poema en prosa ![]() |
Lingua | Lingua italiana ![]() |
Orde relixiosa | Orde Franciscana ![]() |
Premios
| |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Giovanni Papini, nado en Florencia o 9 de xaneiro de 1881 e finado ibídem o 8 de xullo de 1956, foi un escritor, poeta, xornalista e crítico literario italiano. Inicialmente ateo e escéptico, posteriormente pasou a ser un fervoroso católico.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Nado en Florencia en 1881, fillo de Luigi Papini, republicano, ateo e anticlerical, e Emilia Cardini, quen decide bautizalo sen coñecemento do seu pai. Viviu unha infancia solitaria e de privacións atopando nos libros e as bibliotecas unha fonte de inesgotable consolo e pracer. Diplomouse de mestre en 1899 e ensinou por algúns anos para posteriormente traballar como bibliotecario.
A comezos de século, en 1903, funda en Florencia xunto a Giuseppe Prezzolini e outros máis a revista Leonardo utilizando como sede o Palacio Davanzati. Ao redor de 1920, un ano antes de publicar a súa Historia de Cristo, produciuse o seu conversión ao catolicismo, non sen escándalo e sorpresa de todos.
En 1935 obtivo a cátedra de Literatura Italiana na Universidade de Boloña (a pesar de que os seus estudos só o habilitaban para ensino primario) pero que non exerceu debido a problemas na súa vista (en 1938 rexeitou a mesma cátedra pero da Universidade de Florencia); as autoridades confirmaron a "impecable reputación" de Papini a través dese nomeamento. En 1937, Papini publicou o primeiro e único volume da súa Historia da literatura italiana, dedicada "A Benito Mussolini, amigo da poesía e dos poetas", que foi de gran consideración para a academia, especialmente no estudo do Renacemento italiano.
Tamén ese mesmo ano foi nomeado membro da Real Academia de Italia, a maior institución cultural do país, e en 1939 Presidente do Centro de Estudos Nacionais sobre o Renacemento. Así mesmo, foi vicepresidente da Federación Europea de Escritores desde marzo de 1942. A mediados de 1944, refuxiándose da postrimería da segunda guerra mundial, Papini abandonou a súa casa de Bulciano (destruída logo polos bombardeos ingleses) e ingresou no convento franciscano de Verna. Morreu en 1956 no seu natal Florencia, cego, mudo e paralítico.
Algunhas obras destacadas
[editar | editar a fonte]En 1906 publica O Crepúsculo dos Filósofos, no que critica os sistemas filosóficos de Kant, Hegel, Schopenhauer, Comte etc. Ao ano seguinte publica O tráxico cotián e O piloto cego, unha "novela metafísica" e innovadora.
A crítica europea considera que a súa mellor obra é Gog, unha colección de relatos filosóficos, escritos nun estilo brillante e satírico, e até o propio Papini confesou amala sobre todas as outras. A ela seguiulle, moitos anos despois, como continuación, O libro negro, con igual estilo brillante e satírico. Con todo, Un home acabado (autobiografía) é considerada por moitos outros como a súa obra mestra.
Por outra banda, a súa obra O Diaño, unha das últimas, foi obxecto de grandes discusións e controversias. Nela explica como o amor de Deus ao ser tan grande e magnífico, ao chegar o Xuízo Final, se compadecerá de todos os sufrientes, pechará o inferno e redimirá a todos os pecadores, o cal é incompatible coa doutrina da Igrexa católica. Ademais, entre as súas obras relixiosas están Historia de Cristo, San Agustín, A escala de Jacob, Cartas do Papa Celestino VI aos homes e Xuízo Universal (póstuma).
En palabras de Jorge Luis Borges: "Se alguén neste século é equiparable ao exipcio Proteo, ese alguén é Giovanni Papini, que algunha vez asinase Gian Falco, historiador da literatura e poeta, pragmatista e romántico, ateo e despois teólogo".[1] O propio Borges di que "hai estilos que non permiten ao autor falar en voz baixa. Papini, na polémica, adoitaba ser sonoro e enfático".
Obras
[editar | editar a fonte]- Il crepuscolo dei filosofi, Firenze, Tipografia della Biblioteca di cultura liberale, 1905; Firenze, Lacerba, 1914; Firenze, Vallecchi, 1919.
- Il tragico quotidiano, Firenze, Lumachi, 1906; Firenze, Libreria della Voce, 1913.
- La coltura italiana, con Giuseppe Prezzolini, Firenze, Lumachi, 1906; Firenze, Libreria della Voce, 1913.
- Il pilota cieco, Napoli, Ricciardi, 1907.
- Le memorie d'Iddio, Firenze, La rinascita del libro, 1911.
- L'altra metà. Saggio di filosofia mefistofelica, Ancona, G. Puccini, 1911; Milán, Studio Editoriale Lombardo, 1916; Milán, Facchi, 1919; Firenze, Vallecchi, 1922.
- La vita di Nessuno, 1912
- Parole e sangue, 1912
- Un uomo finito, 1913
- Ventiquattro cervelli, 1913
- Sul Pragmatismo (saggi e ricerche) 1903-1911, 1913
- Almanacco Purgativo 1914 (con Ardengo Soffici e altri), 1913
- Buffonate, 1914
- Vecchio e nuovo nazionalismo (con Giuseppe Prezzolini), 1914
- Cento pagine di poesia, 1915
- Maschilità, 1915
- La paga del sabato, 1915
- Stroncature, 1916
- Opera prima, 1917
- Polemiche religiose, 1917
- Testimonianze, 1918
- L'uomo Carducci, 1918
- L'Europa Occidentale contro la Mittel-Europa, 1918
- Chiudiamo le scuole, 1918
- Giorni di festa, 1918
- L'esperienza futurista, 1919
- Poeti d'oggi (con Pietro Pancrazi), 1920
- Storia di Cristo, 1921
- Antologia della poesia religiosa italiana, 1923
- Dizionario dell'Omo Salvatico (con Domenico Giuliotti), 1923
- L'anno santo e le quattro paci, 1925
- Pane e vino, 1926
- Gli operai della vigna, 1929
- Sant'Agostino, 1931
- Gog, 1931
- La scala di Giacobbe, 1932
- Firenze, 1932
- Il sacco dell'orco, 1933
- Dante vivo, 1933
- Ardengo Soffici, 1933
- La pietra infernale, 1934
- Grandezze di Carducci, 1935
- La loggia dei busti. Pensieri sopra uomini di genio, d'ingegno, di cuore, Firenze, Vallecchi, 1936.
- I testimoni della Passione, 1937
- Italia mia, 1939
- Figure umane, 1940
- Medardo Rosso, 1940
- La corona d'argento, 1941
- Mostra personale, 1941
- Prose di cattolici italiani d'ogni secolo (con Giuseppe De Luca), 1941
- L'imitazione del Padre. Saggi sul Rinascimento, 1942
- Racconti di gioventù, 1943
- Cielo e Terra, 1943
- Foglie della foresta, 1946
- Lettere agli uomini del Papa Celestino VI, 1946.
- Primo Conti, 1947.
- Santi e Poeti, 1948.
- Passato remoto, 1948.
- Vita di Michelangiolo, 1949.
- Il diavolo tentato (radiodramma in tre tempi), 1950.
- Le pazzie del poeta. Fantasie, capricci, ritratti e moralità, Firenze, Vallecchi, 1950.
- Firenze. Fiore del mondo, con Ardengo Soffici, Piero Bargellini e Giovanni Spadolini, Firenze, L'arco, 1950.
- Il libro nero - Nuovo diario di Gog, Firenze, Vallecchi, 1951.
- Il diavolo. Appunti per una futura diabologia, Firenze, Vallecchi, 1953.
- Il bel viaggio. Antologia per la scuola Media, con Enzo Palmieri, Palermo, Palumbo, 1954.
- Concerto fantastico. 110 racconti, capricci, divertimenti, ritratti, Firenze, Vallecchi, 1954.
- Strane storie, Firenze, Vallecchi, 1954.
- Dichiarazione al tipografo, Firenze, Vallecchi, 1954.
- L'aurora della letteratura italiana, Firenze, Vallecchi, 1954.
- La spia del mondo. Schegge di Poesia e di esperienza, Firenze, Vallecchi, 1955.
- Le felicità dell'infelice. Le ultime schegge, Firenze, Vallecchi, 1956.
Póstumas:
- Il muro dei gelsomini. Ricordi di fanciullezza, Torino, SEI, 1957.
- Giudizio universale, Firenze, Vallecchi, 1957.
- La seconda nascita, Firenze, Vallecchi, 1958.
- Città felicità. Firenze, Firenze, Vallecchi, 1960.
- Diario, Firenze, Vallecchi, 1962.
- Schegge, Firenze, Vallecchi, 1971. [raccolta degli articoli pubblicati sul Corriere della Sera]
- Rapporto sugli uomini, Milán, Rusconi, 1977
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c7/Giovanni_Papini%27s_grave_in_Cimitero_delle_Porte_Sante_%28Florence%29.jpg/220px-Giovanni_Papini%27s_grave_in_Cimitero_delle_Porte_Sante_%28Florence%29.jpg)
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Borges, Jorge Luis. "Prólogo a Ya no quiero ser lo que soy" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 23 de setembro de 2015. Consultado o 24 de xuño de 2018.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Castelli, Eugenio - Chiappini, Julio O.: Dez ensaios sobre Giovanni Papini, Colmegna, Santa Fe, 1971.
- Castelli, Fernando: Non esquezamos a Papini, Revista Humanitas 43, 2004.
- Cervera Salinas, Vicente: O rostro agudo e nihilista de Papini: Gog, Revista Cartaphilus 1, 2007.
- Colombo, Stella Maris (2010). "Giovanni Papini : Un antecedente desprestigiado". El Cuento en red: Estudios sobre la Ficción Breve 21. ISSN 1527-2958.
- Fuente, Javier de la (1970). Una vida en busca de la verdad (en castelán). Madrid: Epesa.
- Franchini, Victorio: Papini íntimo, Nova, Buenos Aires, 1959.
- Gallud Jardiel, Enrique (2013). "Giovanni Papini y la literatura imposible" (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 24 de outubro de 2018.
- Horia, Vintila: Giovanni Papini, Escelicer, Madrid, 1965.
- Lattanzi, Lamberto: Introdución en Papini, Giovanni, Historia de Cristo, Mundo Moderno, Buenos Aires, 1923.
- Ridofi, Roberto: Vida de Giovanni Papini, Cid, Madrid, 1958.
- Valencia, María Dolores - Pena, Victoriano (2006). Las inquietudes filosóficas de Giovanni Papini en "Un uomo finito" (en castelán).