Lei de vagos e maleantes
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Manuel_Aza%C3%B1a%2C_1933.jpg/200px-Manuel_Aza%C3%B1a%2C_1933.jpg)
A Lei de vagos e maleantes foi unha lei do código penal español de 4 de agosto de 1933, referente ao tratamento de vagabundos, nómades, proxenetas e calquera outro elemento considerado antisocial. Posteriormente foi modificada para reprimir tamén a homosexualidade.[1] Tamén coñecida popularmente como a Gandula, a lei foi aprobada por consenso de todos os grupos políticos da Segunda República para o control de esmoleiros, rufiáns sen oficio coñecido e proxenetas.
Por ser unha lei que non sancionaba delitos (tentaba evitar a comisión futura dos mesmos), non incluía penas, senón medidas de afastamento, control e retención dos individuos suntuosamente perigosos ata determinarse que pasara o perigo. Así establecida podía ser utilizada arbitrariamente para a represión das persoas sen recursos.
Modificacións
[editar | editar a fonte]![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/95/Inauguraci%C3%B3n_del_INIA_por_Franco_%281954%29.jpg/200px-Inauguraci%C3%B3n_del_INIA_por_Franco_%281954%29.jpg)
A lei foi modificada polo réxime franquista para incluír a represión dos homosexuais o 15 de xullo de 1954, como segue (modificacións en grosa):[2]
«Artigo primeiro: (...) o número segundo do artigo segundo e o número segundo do artigo sexto da Lei de vagos e maleantes, de catro de agosto de mil novecentos trinta e tres, queda redactados da seguinte forma:Artigo segundo.- Número segundo.- Os homosexuais, rufiáns e proxenetas. (...).
Artigo sexto.-Número segundo.- Aos homosexuais, rufiáns e proxenetas, aos mendigos profesionais e aos que vivan da mendicidade allea, exploten menores de idade, enfermos ou lisiados, aplicaránselles para que as cumpran todas sucesivamente, as medidas seguintes:
c) Submisión á vixilancia dos delegados.»
a) Internado nun establecemento de traballo ou colonia agrícola. Os homosexuais sometidos a esta medida de seguridade deberán ser internados en institucións especiais e, en todo caso, con absoluta separación dos demais.
b) Prohibición de residir en determinado lugar ou territorio e obrigación de declarar o seu domicilio.
En 1970 foi substituída e derrogada pola Lei sobre perigo e rehabilitación social, de termos moi parecidos, pero que incluía penas de até cinco anos de internamento en cárceres ou manicomios para os homosexuais e demais individuos considerados perigosos sociais para que se rehabilitasen».[3]
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ "Ley relativa a vagos y maleantes." (PDF). Gaceta de Madrid (217): 874–877. 5 de agosto de 1933. Consultado o 21 de novembro de 2015.
- ↑ 2,0 2,1 "BOE n° 198, 17 de julio de 1954". BOE. 1954. Consultado o 30 de abril de 2007.
- ↑ "Sustitución y derogación en el Boletín oficial del estado español n. 187 de 6/8/1970.". Arquivado dende o orixinal o 11/05/2008. Consultado o 05/09/2018.