Senecio tamoides
Senecio tamoides | |||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() | |||||||||||
Clasificación científica | |||||||||||
|
Senecio tamoides é unha planta rubideira do xénero Senecio da familia Asteraceae orixinaria do sur de África.[3] Utilízase como planta ornamental polas súas rechamantes flores amarelas parecidas a margaridas a finais do outono ata o inverno.[4] [5]
Descrición
[editar | editar a fonte]![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/Senecio_tamoides10.jpg/220px-Senecio_tamoides10.jpg)
É unha rubideira perenne de crecemento rápido, [6] principalmente de folla perenne, con talos e follas semisuculentas [5] que se arrastra polo chan ou se enroscan varios metros nas árbores para chegar á copa iluminada polo sol onde pode florecer. [3] Crece ata unha altura de 2 metros a 4 metros de altura, aínda que pode chegar a medir 10 metros nas condicións axeitadas. [6] [5] [7] [8]
Raíces e follas
[editar | editar a fonte]Os seus talos son delgados, de 3 cm. a 4 cm. de diámetro, xeralmente violáceos, semisuculentos, sen pelo e cun exudado claro e pegañento. [9]
As follas son de cor verde brillante, palmadamente lobuladas con venación, con forma semellante á das hedras [8] con superficies anchas, ovaladas e carnosas, de 4 cm. de longo e 7 cm de ancho, con dentes grosos e tallos de 2 cm. a 5 cm. de longo. [5]
Flores
[editar | editar a fonte]![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/16/Senecio_tamoides_inflorescences.jpg/220px-Senecio_tamoides_inflorescences.jpg)
A súa inflorescencia é de moitas cabezas, [5] amarela brillante, [8] e a espiga florecida crece ata ter unha parte superior plana. As cabezas das flores son cilíndricas, duns 3 mm de diámetro; rodeadas por un verticilo de cinco a sete brácteas, de 6 mm a 7 mm de longo, que están rodeados de dúas a catro brácteas ou bracteolas máis pequenas. [5] As flores teñen un aroma a canela e aparecen desde mediados do outono ata o inverno. [6] [10] En Nova Gales do Sur, florece principalmente no inverno. [11] [12]
De tres a seis floretes radiais; cada lígula mide aproximadamente 1 cm de longo; de dez a doce floretes de disco, de 12 mm a 15 mm de longo. [5]
As cultivadas nos xardíns dos Museos Nacionais de Kenya, ten flores laranxas. [13]
Froitos e reprodución
[editar | editar a fonte]Aquenios duns 2 mm de longo e sen pelo; papo de 6 mm a 7 mm de longo. [5] Crece facilmente a partir de estacas do talo.[8]
Especies semellantes
[editar | editar a fonte]En Australia, o nome de Senecio tamoides aplicouse incorrectamente e normalmente adoita ser Senecio angulatus xa que as dúas especies teñen gran parecido, aínda que S. tamoides ten follas máis verdes, máis parecidas a hedra ou vide, menos brillantes e máis dentadas. [14] Ademais, Senecio tamoides ten pétalos lixeiramente máis alongados, uns 10 mm de lonxitude, en comparación cos de S. angulatus, que son de 6–9 mm de lonxitude. [15]
Delairea odorata (anteriormente Senecio mikanioides), unha rubideira emparentada da tribo Senecioneae, tamén ten un aspecto semellante, pero presenta pequenos apéndices en forma de orella na base dos talos das follas e das flores que carecen de pétalos evidentes, mentres que tanto S. angulatus como S. tamoides teñen flores parecidas a margaridas con varios pétalos. A diferenza de S. angulatus, S. tamoides e Delairea medran como rubideiras típicas que se entrelazan e adhíren aos obxectos mentres gabean.
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/79/Leaf_comparison.jpg/240px-Leaf_comparison.jpg)
Cultivo
[editar | editar a fonte]![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/Senecio_tamoides_flower.jpg/240px-Senecio_tamoides_flower.jpg)
É unha planta de xardín de crecemento rápido e bastante tolerante á seca que crece nun chan ben drenado cara a unha parede ou un cercado e pode necesitar un fertilizante vexetal regular para un crecemento robusto e unha floración abundante. Necesita un rego moderado ata que se establece ao sol e ás zonas de sombra parcial. [16] Os seus talos longos requiren apoio para subir, como nun enreixado ou nunha pérgola . Tamén se pode deixar arrastrar naturalmente por outros arbustos ou plantalo ao lado dunha árbore, deixando que ascenda por si só. As puntas de crecemento da planta deben recibir pleno sol para que as flores se desenvolvan, aínda que a base pode tolerar a sombra completa. [6]
Aínda que é naturalmente perenne, pode ser semi-caducifolia en lugares que teñen invernos xeados onde morrería e recuperaría de novo na primavera. Pódese podar de vez en cando para manter a súa propagación no xardín. Pódese cultivar a partir de sementes na primavera ou de cortes de talo no verán. [6] En Suecia coñécese como Sommarmurgröna ('hedra de verán'), nome que tamén se usa indistintamente para Delairea odorata, debido ao feito de que crece no verán e morre de novo no chan no inverno frío. [17]
Medicamente, utilizouse tradicionalmente para tratar a flatulencia e o carbuncho no gando. [16] As pragas inclúen pulgóns, araña vermella e mosca branca, e as enfermidades inclúen varios fungos. [10]
Distribución
[editar | editar a fonte]![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/Seneciotamoides.jpg/220px-Seneciotamoides.jpg)
É orixinaria do sur de África, onde se atopa dende a costa do Cabo Oriental ata o leste de Cimbabue, así como en partes dos bosques de KwaZulu-Natal e áreas ao longo da escarpa, incluída a sabana das matogueiras . [16] [18] Crece ao longo das marxes dos bosques perennes a altitudes de 300 m a 1900 m [3] e en barrancos húmidos. [5]
A planta foi introducida no sueste do Brasil, Colombia, Eritrea, Etiopía, Guatemala, Mauricio, Queensland e Reunión e outras partes de Europa. [19]
Invasividade
[editar | editar a fonte]En Australia, atópase con moderación en barrancos húmidos de Sidney, a costa norte e a costa sur de Nova Gales do Sur e o sueste de Queensland, despois de escapar dos xardíns como planta ornamental debido a que as súas sementes foron dispersadas polo vento e partes dos seus talos foron esparexidas nos residuos de xardíns.
É unha especie preocupante no sueste de Queensland, onde foi clasificada nunha lista que contén as 100 especies máis invasoras da rexión. Como tal, a planta aparece nalgunhas listas de herbas daniñas locais no sueste de QLD - É unha praga en Redland Shire, unha planta invasora en Gold Coast City, unha especie non desexada en Burnett Shire, unha planta de praga importante non declarada en Maroochy Shire, e unha especie non desexada en Caboolture Shire . [20] Porén, estes informes poden ter aplicado incorrectamente o nome de S. tamoides a Senecio angulatus, xa que as dúas son moitas veces confundidas entre si. [15] Ademais, o Atlas of Living Australia aplicou mal S. tamoides para as súas observacións de D. odorata en Australia. [21]
Galería de imaxes
[editar | editar a fonte]-
Acios de flores douradas.
-
Polinización.
-
Gabeando sobre un aramio de púas.
-
Variedade con dúas cores nas follas.
-
Vista completa da planta.
-
Medrando nun valado.
-
Como planta de xardín.
-
Flores.
-
Acios de flores de cor amarela dourado.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ "Senecio tamoides". Germplasm Resources Information Network (GRIN). Agricultural Research Service (ARS), Departamento de Agricultura dos Estados Unidos (USDA). Consultado o 2008-04-14.
- ↑ Landcare Research. "Senecio angulatus L.f. Suppl. 369 (1781)". Flora of New Zealand: Taxa. Landcare Research Allan Herbarium and New Zealand Plant Names Database. Consultado o 2008-04-01.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Hyde, Mark; Bart Wursten. "Senecio tamoides DC.". Flora of Zimbabwe: Cultivated plants. Consultado o 2008-04-14.
- ↑ Senecio tamoides (Canary creeper) by Plantinfo
- ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 National Herbarium of New South Wales. "PlantNET Senecio tamoides DC.". New South Wales FloraOnline. Royal Botanic Gardens, Sydney. Consultado o 2008-04-14.
- ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Senecio tamoides DC.
- ↑ Senecio tamoides, Betty Wood, Plants of South Eastern New South Wales, Lucid Central
- ↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 Pienaar, Kristo (2003). "Climbers". Gardening with Indigenous Plants: Easy to Grow Southern African Plants. Struik. pp. 96 páxinas. ISBN 1-86872-392-5. Consultado o 2008-04-14.
- ↑ F.A.Zich; B.P.M.Hyland; T.Whiffen; R.A.Kerrigan (2020). "Senecio tamoides". Australian Tropical Rainforest Plants Edition 8 (RFK8).
- ↑ 10,0 10,1 Senecio tamoides (Canary creeper), Shoot Gardening
- ↑ Canary Creeper, Senecio tamoides DC.
- ↑ *Senecio tamoides DC.
- ↑ Aluka. "Entry for SENECIO tamoides DC. [family COMPOSITAE]". African Plants. Ithaka Harbors, Inc. Arquivado dende o orixinal o 2013-08-01. Consultado o 2008-04-14.
- ↑ Western Australian Herbarium (2007-09-11). "Senecio angulatus L.f.". FloraBase. Government of Western Australia. Arquivado dende o orixinal o 24 de maio de 2011. Consultado o 2008-03-31.
- ↑ 15,0 15,1 Weeds of Australia (Biosecurity Queensland Edition). "Senecio angulatus L. f.". Queensland Government. Consultado o 2020-02-08.
- ↑ 16,0 16,1 16,2 Senecio tamoides The Plant Library.
- ↑ Sommarmurgröna Blomsterlandet 2020
- ↑ {{Cita web|url=http://www.plantzafrica.com/plantqrs/senectam.htm%7Cpublisher=PlantZAfrica.com[Ligazón morta] |access-date=11 de xullo de 2013 |archive-date=26 de abril de 2017 |archive-url=https://web.archive.org/web/20170426234617/http://www.plantzafrica.com/plantqrs/senectam.htm%7D
- ↑ Senecio tamoides DC.
- ↑ Senecio tamoides DC.
- ↑ Occurrence records of Senecio tamoides.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Outros artigos
[editar | editar a fonte]- Delairea odorata, unha planta semellante na mesma tribo
- Senecio angulatus