Magoeari
Magoeari IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2016) | |||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() | |||||||||||||
Taxonomische indeling | |||||||||||||
| |||||||||||||
Soort | |||||||||||||
Ciconia maguari (Gmelin, 1789) | |||||||||||||
![]() | |||||||||||||
Afbeeldingen op ![]() | |||||||||||||
Magoeari op ![]() | |||||||||||||
|
De magoeari (Ciconia maguari) is een Zuid-Amerikaanse ooievaar.
Kenmerken
[bewerken | brontekst bewerken]De magoeari is verwant aan de Europese ooievaar maar is met een hoogte van 97 tot 120 cm net wat groter. Hij heeft een massa van 3,4 tot 4,5 kg en een spanwijdte van 160 tot 180 cm. De mannetjes zijn iets groter dan de vrouwtjes. Het verenkleed van de magoeari is zwart-wit. Volwassen dieren hebben een blauwgrijze snavel, een oranje huid rond de ogen en witte irissen.
Verspreiding
[bewerken | brontekst bewerken]De magoeari komt voor in Zuid-Amerika ten oosten van de Andes, met name van oostelijk Colombia en Venezuela tot centraal Argentinië, in drasland en landbouwgebied.
Gedrag
[bewerken | brontekst bewerken]Deze ooievaar voedt zich met vissen, amfibieën, reptielen en andere kleine dieren. Hij nestelt in kolonies van vijf tot vijftien paartjes, waarbij de afstand tussen de nesten soms slechts 60 cm bedraagt. De grote nesten worden gebouwd in struiken of kleine bomen op een hoogte van één tot zes meter. Het legsel bestaat uit twee tot drie eieren, die in ongeveer 30 dagen worden uitgebroed.
Afbeeldingen
[bewerken | brontekst bewerken]- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Maguaristorch op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- BirdLife international.
- Oiseaux-birds.com. Gearchiveerd op 2 oktober 2022.
- Hancock & Kushan, Storks, Ibises and Spoonbills of the World. Princeton University Press (1992), ISBN 978-0-12-322730-0