Łukasz Biegański
![]() | |
generał dywizji | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1774–1831 |
Siły zbrojne |
Armia Księstwa Warszawskiego |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/%C5%81ukasz_Biega%C5%84ski_gr%C3%B3b.jpg/220px-%C5%81ukasz_Biega%C5%84ski_gr%C3%B3b.jpg)
Łukasz Biegański (ur. 18 października 1755 w Młynowcach k. Tarnopola, zm. 6 czerwca 1839 w Warszawie) – ziemianin tatarskiego pochodzenia, generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Od 1774 w wojsku koronnym. Służbę wojskową rozpoczął w 2 regimencie pieszym koronnym jako szeregowy. W kolejnych latach awansował na furiera, a potem na podchorążego[1]. W 1782 chorąży[2]. Na porucznika awansował 30 października 1783, na adiutanta zaś w 1785. W 1792 walczył na Litwie. Po przegranej wojnie był m.in. łącznikiem między Tadeuszem Kościuszką a gen. mjr. Józefem Wodzickim. Po wybuchu powstania został mianowany 31 marca 1794 pierwszym adiutantem Kościuszki w stopniu kapitana, a 13 kwietnia awansował na majora i komendanta batalionu strzelców[1]. Po bitwie pod Maciejowicami wraz z Kościuszką dostał się do niewoli rosyjskiej. Od 1807 przyjęty do armii Księstwa Warszawskiego w stopniu pułkownika. 27 grudnia tego roku otrzymał awans na generała brygady. W 1808 był majorem dywizji w 1 Dywizji[3]. W 1809 walczył przeciwko Austriakom jako dowódca liniowy. W 1812 był komendantem Warszawy, podczas kampanii moskiewskiej. W 1813 aresztowany po kapitulacji Warszawy.
Następnie służył w armii Królestwa Polskiego. W latach 1814–1831 dyrektor Komisariatu Ubiorczego armii Królestwa Polskiego. 3 września 1826 roku awansował na generała dywizji. W 1830 roku odznaczony Znakiem Honorowym za 35 lat służby[4]. W 1831 roku skierowany w stan spoczynku. Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Za udział w powstaniu nie był represjonowany przez Rosjan.
Był członkiem loży wolnomularskiej Bracia Zjednoczeni w trzecim stopniu rytu (Mistrz)[5].
Odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy z nadania Aleksandra I Romanowa[6], a wcześniej Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari w 1808[7].
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 26, rząd 5, grób 30)[8].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Bauer 1981 ↓, s. 167.
- ↑ Morawski i Wielecki 1996 ↓, s. 45.
- ↑ Zych 1961 ↓, s. 22.
- ↑ Przepisy o znaku honorowym niemniej Lista imienna generałów, oficerów wyższych i niższych oraz urzędnikow wojskowych, tak w służbie będących, jako też dymisjonowanych, znakiem honorowym ozdobionych w roku 1830, [b.n.s]
- ↑ Marek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, 1980, s. 62.
- ↑ Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 221.
- ↑ Tadeusz Jeziorowski: The Napoleonic Orders. Ordery Napoleońskie. Warszawa, 2018, s. 147
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: ŁUKASZ BIEGAŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-03-10] .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Krzysztof Bauer: Wojsko koronne powstania kościuszkowskiego. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1981. ISBN 83-11-06605-1.
- P. Kosk: Generalicja polska. T. 1. Pruszków : wyd. Oficyna wydawnicza "Ajaks", 1998.
- Bronisław Pawłowski: Biegański Łukasz (1755–1839). W: Polski Słownik Biograficzny. T. 2: Beyzym Jan – Brownsford Marja. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1936, s. 28–29. Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, ISBN 83-04-03291-0
- Ryszard Morawski, Henryk Wielecki: Wojsko Księstwa Warszawskiego. Generalicja i sztaby. Warszawa: Wydawnictwo Belona, 1996. ISBN 83-11-08511-0.
- Gabriel Zych: Armia Księstwa Warszawskiego 1807 – 1812. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1961.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Generałowie brygady Wojska Księstwa Warszawskiego
- Generałowie dywizji powstania listopadowego
- Generałowie dywizji Wojska Królestwa Kongresowego
- Ludzie związani z Warszawą (Królestwo Kongresowe)
- Majorowie I Rzeczypospolitej
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (Księstwo Warszawskie)
- Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława II klasy (Królestwo Kongresowe)
- Oficerowie armii koronnej
- Oficerowie powstania kościuszkowskiego
- Odznaczeni Znakiem Honorowym (35 lat służby)
- Polacy pochodzenia tatarskiego
- Polscy uczestnicy wojen napoleońskich
- Polscy wolnomularze
- Urodzeni w 1755
- Zmarli w 1839
- Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie