Bolesław Babecki
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
31 marca 1893 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
22 marca 1978 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1914–1946 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki |
I Korpus Polski w Rosji, |
Stanowiska |
kwatermistrz pułku |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1e/Boles%C5%82aw_Babecki_-_gr%C3%B3b.jpg/220px-Boles%C5%82aw_Babecki_-_gr%C3%B3b.jpg)
Bolesław Stefan Babecki (ur. 31 marca 1893 w Kluszewie, zm. 22 marca 1978 w Warszawie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Pochodził z ziemiańskiej rodziny Antoniego Walentego i Józefy z Krośnickich. Uczestnik I wojny światowej. Żołnierz I Korpusu Polskiego w Rosji. W Wojsku Polskim służył od listopada 1918. W 1919 jako podporucznik artylerii przebywał na kilkumiesięcznym kursie w Oficerskiej Szkole Artylerii w Rembertowie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej był dowódcą pociągów pancernych: „Strzelec Kresowy”, „Zagończyk” i „Pierwszy Marszałek”. Brał udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim oraz w Małopolsce Wschodniej.
Po wojnie został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Pełnił służbę w 13 pułku artylerii polowej, a następnie był dowódcą pociągu pancernego nr 1. 31 marca 1924 został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 140. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Od 1928 służył w 9 pułku artylerii polowej na stanowisku dowódcy baterii, potem dowódcy dywizjonu. 17 grudnia 1931 awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 13. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czerwcu 1933 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[1]. W 1937 był Prezesem Obwodu Powiatowego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej (LOPP) w Siedlcach[2].
Podczas kampanii wrześniowej dowodził II dywizjonem 9 pułku artylerii lekkiej. Wziął udział w obronie Warszawy. Podczas walk 21 września 1939 w rejonie Młocin został ranny. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w Oflagu XI B Braunschweig i Oflagu II C Woldenberg.
Po uwolnieniu wrócił do kraju i powrócił do armii. Był wykładowcą w Oficerskiej Szkole Artylerii nr 2 w Toruniu. Awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1944, dowodził 38 pułkiem artylerii lekkiej w Koźlu.
Zwolniony z wojska w 1946. Pracował m.in. w Spółdzielni Inwalidów we Wrocławiu i jako robotnik sezonowy w Nadleśnictwie Państwowym Oława.
Zmarł 22 marca 1978 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie (kwatera E-XI-6-1-5/6)[3].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5131 (1922)[4]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi
- Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[5]
- Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzysknej Niepodległości
- Odznaka „Znak Pancerny” nr 3 (19 marca 1933)[6]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 128.
- ↑ Kronika. Z życia L.O.P.P. „Życie Podlasia” R.IV, Nr 43 (182), Siedlce, 24 października 1937 r. s. 2.
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2020-05-04] .
- ↑ Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 112
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 marca 1933 roku, s. 73.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Z. Moszumański, Z. Kozak, Wojenne szkoły dla Oficerów Artylerii 1914–1921, Warszawa [2000], ISBN 83-88773-74-7.
- J. Izdebski, Dzieje 9 DP 1918–1939, Warszawa 2000.
- R. Rybka K. Stepan, Rocznik oficerski 1939, Kraków 2006, s.162, 728.
- Dowódcy pułków artylerii ludowego Wojska Polskiego
- Jeńcy Oflagu II C Woldenberg
- Jeńcy polscy w niewoli niemieckiej (kampania wrześniowa)
- Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej
- Obrońcy Warszawy (1939)
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie)
- Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
- Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921
- Odznaczeni odznaką „Znak Pancerny”
- Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Oficerowie 9 Pułku Artylerii Lekkiej (II RP)
- Oficerowie artylerii Wojska Polskiego 1943–1989
- Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie
- Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich
- Urodzeni w 1893
- Wykładowcy polskich uczelni i szkół wojskowych
- Załogi polskich pociągów pancernych w wojnie polsko-bolszewickiej
- Zmarli w 1978
- Żołnierze I Korpusu Polskiego w Rosji 1917–1918