CD+G
Ten artykuł od 2021-11 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
![]() | |
![]() | |
Typ nośnika | |
---|---|
Pojemność |
najczęściej 800 MB (ok. 80 minut dźwięku) |
Metoda odczytu |
laser półprzewodnikowy o długości fali ok. 780 nm |
Standard | |
Opracowany przez | |
Wykorzystanie |
zapis dźwięku, obrazu, danych |
CD+G, CD+Graphics – specjalny rodzaj płyty kompaktowej, który oprócz dźwięku zawiera dane graficzne. Dysk może być odgrywany na zwykłych odtwarzaczach CD oraz na odtwarzaczach CD+G, które mogą wyświetlać zapisane obrazy (zwykle odtwarzacz CD+G podłączony jest do zestawu telewizyjnego lub monitora komputerowego); funkcja ta jest wykorzystywana przede wszystkim do prezentowania tekstu piosenek dla wykonawców karaoke.
W każdym sektorze są 2352 bajty (24×98) danych dźwiękowych i 96 bajtów danych subkanałowych.
96 bajtów danych subkanałowych w każdym sektorze zawiera cztery pakiety po 24 bajty każdy:
- 1 bajt dla polecenia,
- 1 bajt dla instrukcji,
- 2 bajty parzystości Q,
- 16 bajtów danych,
- 4 bajty parzystości P.
Wszystkie spośród 96 bajtów danych subkanałowych można uważać za podzielone na 8 bitów, z których każdy odpowiada osobnemu strumieniowi informacji. Te strumienie nazywane są kanałami i nazwane są literami alfabetu poczynając od P:
Kanał | P | Q | R | S | T | U | V | W |
Bit | 7 | 6 | 5 | 4 | 3 | 2 | 1 | 0 |
Zarówno kanały P, jak i Q na zwykłych płytach CD są używane są do przechowywania informacji o długości ścieżek. Umożliwiają wyświetlanie w odtwarzaczach bieżącego czasu odtwarzania i numeru ścieżki. Część wolnego miejsca jest również używana do zapisu danych CD-Text.
Kana�� Q jest używany w celach kontroli bardziej zaawansowanych technicznie odtwarzaczy. Zawiera informacje takie jak MCN i ISRC. Numer ISRC jest używany w przemyśle muzycznym i zawiera dane dotyczące kraju pochodzenia nagrania, roku wydania, prawach autorskich, numerze seryjnym i kilku innych:
- Dane
- informuje odtwarzacz o tym, że zapisana ścieżka to dane (komputerowe) i można wyciszyć głośniki.
- Flaga SCMS
- używana przez Serial Copy Management System w celu uniemożliwienia kopiowania ścieżki w formie cyfrowej.
- Dźwięk czterokanałowy
- ścieżka używa dźwięku czterokanałowego (rzadko używane na płytach CD).
- Pre-emfaza
- ścieżka audio została nagrana z pre-emfazą (rzadko używane na płytach CD).
Format CD+G korzysta również z kanałów od R do W, które są nieużywane w standardowym formacie Audio-CD. Te sześć bitów przechowuje dane graficzne.
W systemie CD+G, 16-kolorowe (4-bitowe) obrazy są wyświetlane na polu rastrowym o wielkości 300×216 pikseli.
Następujące konsole gier odtwarzają format CD+G: TurboGrafx-CD (przystawka CD-ROM do TurboGrafx-16), Turbo Duo, Sega CD, 3DO, Sega Saturn, Commodore Amiga CD32 i Atari Jaguar CD (przystawka do Atari Jaguar).
Płyty wydane w formacie CD+G
[edytuj | edytuj kod]- Alphaville – The Breathtaking Blue – 1989
- Anita Baker – Rapture (1986)
- Laura Branigan – Laura Branigan – 1990
- Fleetwood Mac – Behind the Mask – 1990
- Jimi Hendrix – Smash Hits (1988)
- Information Society – Information Society (1988)
- Chris Isaak – Silvertone – 1985
- Van Dyke Parks – Tokyo Rose – 1989
- Bonnie Raitt – Green Light – 1982
- Bonnie Raitt – Nine Lives – 1986
- Lou Reed – New York – 1989
- Talking Heads – Naked – 1988
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Często zadawane pytania (FAQ) o CD+G. ncf.carleton.ca. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-11-05)]. (strona w języku angielskim)
- Lista wydawnictw CD+G (innych niż dyski karaoke, strona w języku angielskim)