Elf-D
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ | |
Załoga |
0 |
Historia | |
Data oblotu |
1979 |
Dane techniczne | |
Napęd |
silnik spalinowy |
Moc |
68 KM |
Wymiary | |
Rozpiętość |
5,86 m |
Długość |
5,4 m |
Powierzchnia nośna |
6,16 m² |
Masa | |
Startowa |
360 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
195 km/h |
Prędkość minimalna |
80 km/h |
Zasięg |
120 km |
Dane operacyjne | |
Użytkownicy | |
![]() |
Elf-D (ros. Эльф-Д) – radziecki lekki bezzałogowy samolot opracowany przez Moskiewski Instytut Lotniczy.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Moskiewski Instytut Lotniczy opracował w 1976 r. wielozadaniowy samolot bezzałogowy, który otrzymał nazwę Elf-D. Oblotu dokonano jesienią 1979 r. w Tuszyno. W 1980 r. opracowano stanowisko kontroli naziemnej, które miało formę przypominającą kokpit samolotu. Pilot dysponował obrazem telewizyjnym przesyłanym z pokładu drona w czasie rzeczywistym, kierował jego lotem za pomocą ruchów pedałów i drążka. Stanowisko naziemne i dron przeszły pomyślnie testy państwowe[1].
W 1982 r. Elf-D został zaprezentowany publicznie na wystawie Naukowo-Techniczna Twórczość Młodzieży NTTM-82 (ros. Научно-техническое творчество молодежи), gdzie został nagrodzony złotym medalem. Kilka rozwiązań zastosowanych w jego budowie zostało opatentowane[2].
Konstrukcja
[edytuj | edytuj kod]Lekki samolot bezzałogowy o konstrukcji metalowej w układzie dolnopłata. Podwozie stałe, trójpunktowe z kółkiem przednim. Silnik czterocylindrowy, dwusuwowy, chłodzony powietrzem „Nelson” o mocy 68 KM, napędzający dwułopatowe śmigło pchające. W przedniej części kadłuba umieszczono wyposażenie radarowe[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Эльф-Д. Уголок неба. [dostęp 2023-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-27)]. (ros.).
- ↑ Многоцелевой БПЛА «Эльф-Д». Авиару.рф. [dostęp 2023-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-26)]. (ros.).
- ↑ ЭЛЬФ-Д. Avia.pro. [dostęp 2023-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-26)]. (ros.).