Ferruccio Busoni
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
1 kwietnia 1866 |
---|---|
Pochodzenie | |
Data i miejsce śmierci |
27 lipca 1924 |
Przyczyna śmierci | |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Zawód | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() | |
![]() |
Ferruccio Busoni (ur. 1 kwietnia 1866 w Empoli, zm. 27 lipca 1924 w Berlinie) – włoski kompozytor, pianista, dyrygent i pedagog.[1]
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Empoli w Toskanii jako Dante Michelangelo Benvenuto Ferruccio Busoni, jako jedynak. Jego rodzice byli profesjonalnymi muzykami: matka (Włoszka) – pianistką, ojciec – klarnecistą. W czasie jego dzieciństwa często podróżowali.
Busoni zadebiutował w wieku siedmiu lat jako pianista, występując ze swymi rodzicami. Parę lat później grał niektóre własne kompozycje w Wiedniu, gdzie spotkał i usłyszał muzykę Franza Liszta, Johannesa Brahmsa i Antona Rubinsteina.
Busoni przez krótki czas uczył się w Grazu pod kierunkiem Wilhelma Mayera. Mayerowi pomagał Wilhelm Kienzl, który umożliwił 12-letniemu Busoniemu dyrygowanie swej własnej kompozycji Stabat Mater. W roku 1888 w Helsinkach, poznał swą przyszłą żonę – Gerdę Sjöstrand, córkę szwedzkiego rzeźbiarza Carla Eneasa Sjöstranda – i nawiązał przyjaźń życia z Sibeliusem. W roku 1890 w Konkursie Antona Rubinsteina zdobył I nagrodę za Konzertstück na fortepian i orkiestrę, Op. 31a.[1] W roku 1890 był nauczycielem w Moskwie. [1]Od 1891 do 1894 podróżował po USA jako pianista-wirtuoz.
W roku 1894 zamieszkał w Berlinie, dając tam serię koncertów zarówno jako pianista, jak i kompozytor. Promował głównie muzykę współczesną. Kontynuował także nauczanie w Weimarze, Wiedniu i Bazylei, jego uczniem był Egon Petri. Styl jego pianistyki i filozofia muzyki wpłynęły m.in. na Claudia Arrau.
W roku 1907 opublikował Zarys nowej estetyki muzyki[1], przepowiadając muzykę przyszłości, w której możliwe będą podziały oktawy inne niż na tradycyjne 12 półtonów, a także wykorzystanie instrumentów elektrycznych. Jego filozofia głosząca, że "Muzyka urodziła się wolna; i wygrać tę wolność to jej przeznaczenie", mocno wpłynęła na jego uczniów Luigiego Russola, Percy Graingera oraz Edgara Varèse’a, z których wszyscy odegrali zauważalne role w muzyce XX wieku.
W 1913 otrzymał francuski krzyż kawalerski Orderu Legii Honorowej[2].
W tym samym roku Busoni na krótko objął kierownictwo konserwatorium w Bolonii.[1] Podczas I wojny światowej mieszkał najpierw w USA, a później w Zurychu.[1] Odmawiał występowania w krajach biorących udział w wojnie. W 1920 roku wrócił do Berlina, gdzie prowadził zajęcia z kompozycji.[1] Miał kilku uczniów, którzy później zdobyli sławę, między innymi Kurta Weilla, Edgara Varèse’a i Stefana Wolpego.
W 1921 został odznaczony krzyżem komandorskim Orderu Korony Włoch[3].
Busoni zmarł w Berlinie na chorobę nerek. Został pochowany w Städtischer Friedhof III, Berlin-Schöneberg, Stubenrauchstraße 43-45. Zachowało się kilka rejestracji fonograficznych oraz pianolowych jego wykonań. Kompozycje Busoniego były zapomniane przez wiele lat po jego śmierci, został zapamiętany raczej jako wielki wirtuoz i autor fortepianowych aranżacji muzyki Bacha. W latach 80. XX wieku nastąpił pewien renesans zainteresowania jego kompozycjami.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Ferruccio Busoni – twórczość tego autora dostępna w bibliotece cyfrowej International Music Score Library Project
- Ferruccio Busoni w bazie AllMusic (ang.)
- Ferruccio Busoni – nuty w bibliotece Polona
- Ferruccio Busoni w Polskiej Bibliotece Muzycznej
- ISNI: 0000000123206042
- VIAF: 44484509
- LCCN: n79124601
- GND: 118518011
- NDL: 00620437
- LIBRIS: khwzspv342f7s3z
- BnF: 13892013n
- SUDOC: 030133394
- SBN: CFIV025575
- NLA: 36171981
- NKC: jn19990001245
- BNE: XX869778
- NTA: 068598920
- BIBSYS: 90248525
- CiNii: DA05648089
- Open Library: OL80334A
- PLWABN: 9810603083705606
- NUKAT: n97063236
- J9U: 987007259256005171
- PTBNP: 39349
- LNB: 000037066
- NSK: 000028836
- CONOR: 12832611
- ΕΒΕ: 194143
- BLBNB: 000622256
- KRNLK: KAC199604062
- LIH: LNB:V*33806;=BG
- RISM: people/119172