Georg Cleinow
Data i miejsce urodzenia |
27 kwietnia 1873 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
20 października 1936 |
Zawód, zajęcie |
publicysta, pisarz |
Odznaczenia | |
![]() |
Georg Cleinow, także Georg von Cleinow[1], Jerzy Cleinow[2] (ur. 27 kwietnia 1873 w Dołhobyczowie, zm. 20 października 1936 w Berlinie) – publicysta, pisarz[3], tajny radca[4].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Cleinow był synem Marcella Cleinowa – właściciela ziemskiego i geodety, i Berthy z d. Pietschmann. Cleinow był oficerem Armii Pruskiej , jednak w wyniku poniesionych ran zrezygnował kariery wojskowej. Następnie studiował ekonomię i historię Słowian w Królewcu, Berlinie, Paryżu i Genewie. W latach 1909–1920[3] był redaktorem czasopisma „Die Grenzboten ” wprowincji poznańskiej[2]. Podczas I wojny światowej był kierownikiem zarządu prasowego Ober Ost w Łodzi[3] w 1915[4] i Generalnego Gubernatorstwa w Warszawie (1915–1918). Przyczynił się do powstania i wydania „Deutsche Lodzer Zeitung” (1915–1918) oraz „Deutsche Warschauer Zeitung” (1915–1918) – oficjalnych dzienników władz niemieckich[3]. Po I wojnie światowej był przewodniczącym niemieckich Naczelnych Rad Ludowych (niem. Deutscher Volksrat) w Poznaniu i Bydgoszczy[3], a także redaktorem bydgoskiego „Deutsche Nachrichten” (1919–1923)[5]. W 1918 założył w Bydgoszczy Niemieckie Zjednoczenie Obwodu Nadnoteckiego[6], które z czasem przekształciło się w Zjednoczenie Niemieckie dla Poznania i Pomorza. Był wykładowcą na Niemieckim Uniwersytecie Politycznym w Berlinie , gdzie był kierownikiem Seminarium Eurazjatyckiego[7].
Był zwolennikiem germanizacji i kolonizacji ziem polskich, swoje poglądy publikował na łamach redagowanych przez siebie gazet[2].
Publikacje
[edytuj | edytuj kod]- „W Lage d. Hausindustrie in Tula” (1904)
- „Aus Rußlands Not u. Hoffen” (1906)
- „I. I. Witte” (1906)
- „Zukunft Polens” tom 1 (1908),
- „Zukunft Polens” tom 2 (1913),
- „Probleme d. Ukraine” (1915),
- „Die Polenfrage vor d. Entscheidung” (1918),
- „Der große Jahrmarkt v. Nishny-Nowgorod” (1925),
- „Das Recht d. Ausländer in d. U.d.S.S.R.” (1926),
- „Die Dt.-Russ. Rechts- u. Wschft.verträge” (1926),
- „Neu-Sibirien” (1928),
- „Roter Imperialismus” (1930)
- „Die rote Wschft” (1932)
- „Der Verlust d. Ostmark” (1934)
- „Turkestan” (1942)[3].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Żelazny II-klasy[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Vol’ga Autor. Volkava , Ziemie białoruskie pod niemiecką okupacją w okresie I wojny światowej, 2019, OCLC 1242241824 [dostęp 2022-11-23] .
- ↑ a b c Jerzy Krasuski , Grenzboten o sprawie polskiej (1900-1918), „Przegląd Zachodni” (6), 1958 .
- ↑ a b c d e f Otto Stolberg-Wernigerode , New German Biography, t. 3, Berlin 1957, s. 295 .
- ↑ a b c Antoni Knot , Roczniki biblioteczne, Państwowe Wydawnictwo Naukowe., 1967 [dostęp 2022-11-21] (pol.).
- ↑ Kwartalnik historyczny, Towarzystwo Historyczne, 1967 [dostęp 2022-11-21] (pol.).
- ↑ Janusz Sobczak , Hitlerowskie przediedlenia ludności niemieckiej w dobie II wojny światowej, Instytut zachodni, 1966 [dostęp 2022-11-21] (pol.).
- ↑ Studia historica Slavo-Germanica, Wyd. Naukowe im. A. Mickiewicza, 1989 [dostęp 2022-11-21] (pol.).