Harfa celtycka
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9a/Celtic_harp_dsc05425.jpg/170px-Celtic_harp_dsc05425.jpg)
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b2/Irish_harp-Maedoc.jpg)
Harfa celtycka – historyczny instrument Irlandii i Szkocji.
Harfa celtycka to typ harfy, na którym grano w Irlandii i Szkocji między X a XIX wiekiem. Jest symbolem narodowym Irlandii.
Do czasów dzisiejszych zachowało się 18 instrumentów, które miały od 29 do 45+7 metalowych strun, zrobionych z mosiężnego drutu. Na harfie takiej grano trzymając ją na lewym ramieniu i używając długich paznokci do uderzania strun i opuszków palców do wyciszania długiego wybrzmienia.
Harfa o wszelkich cechach metalowostrunowej harfy celtyckiej jest obecna na płaskorzeźbach z X wieku, zaś ostatnim odnotowanym harfiarzem był Patrick Murney, który wyjaśniał strojenie harfy Jamesowi Laverty w 1882.
Odrodzenie harfy celtyckiej zainspirowane zostało działaniami takich osób jak Alan Stivell, ale rozpoczęło się na dobre około 1970 roku dzięki Ann Heymann w USA, Gráinne Yeats w Irlandii i Allison Kinnaird w Szkocji (ok. 1980).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- http://earlygaelicharp.info - anglojęzyczna strona Simona Chadwicka o wczesnej harfie celtyckiej
- Barbara Karlik, Harfiarka. harfiarka.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-03-04)].