Informel
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/Antoni_T%C3%A0pies._Les_quatre_cr%C3%B2niques.tif/lossy-page1-220px-Antoni_T%C3%A0pies._Les_quatre_cr%C3%B2niques.tif.jpg)
Informel lub art informel (fr. art informel – sztuka bezkształtna) – termin z zakresu historii sztuki, odnoszący się do europejskiego malarstwa lat 50. XX w., równoległego wobec amerykańskiego abstrakcyjnego ekspresjonizmu i charakteryzującego się dążeniem do swobodnej ekspresji poprzez stosowanie barwnych plam, linii itp., nie poddanych rygorom kompozycyjnym, które mogłyby ograniczyć dramatyzm dzieła sztuki. Do odmian informelu należą: taszyzm, malarstwo kaligraficzne, malarstwo materii i action painting.
Przedstawicielami informelu są m.in. Wols, Hans Hartung, Jean Fautrier, Jean Dubuffet, Henri Michaux, Antoni Tàpies i Alfred Manessier, w Polsce Rajmund Ziemski[1].
Po raz pierwszy terminem informel posłużył się Georges Mathieu w 1945 roku, jednak określenie spopularyzowało się w 1951 za sprawą krytyka Michaela Tapie i wystawy zorganizowanej przez niego pod taką nazwą.
Termin bywa czasem stosowany zamiennie z terminem taszyzm.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ PIĘĆDZIESIĄT LAT PO WIELKIEJ WYSTAWIE KRĄG ARSENAŁU 1955 - 2005. docplayer.pl. [dostęp 2023-02-10]. (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Słownik terminów artystycznych i architektonicznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 22, seria: Historia Sztuki. Biblioteka Gazety Wyborczej. ISBN 978-83-62095-59-9.
- Anita. Włodarczyk-Kulak: O sztuce nowej i najnowszej. Główne kierunki artystyczne w sztuce XX i XXI wieku. Warszawa: Wydawnictwo Szkolne PWN, 2010, s. 260. ISBN 978-83-262-0526-2.