Jan Olimpiusz Kamiński
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
17 grudnia 1893 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
14 kwietnia 1986 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki |
50 Samodzielny Dywizjon Artylerii Ciężkiej |
Stanowiska |
dowódca plutonu |
Główne wojny i bitwy |
wojna polsko-bolszewicka |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/14/Jan_Olimpiusz_Kami%C5%84ski_gr%C3%B3b.jpg/220px-Jan_Olimpiusz_Kami%C5%84ski_gr%C3%B3b.jpg)
Jan Olimpiusz Kamiński (ur. 17 grudnia 1893 w Ciechanowie, zm. 14 kwietnia 1986 w Warszawie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 17 grudnia 1893 w Ciechanowie, w ówczesnej guberni płockiej, w rodzinie Karola[1] i Marii z Jełowickich[2]. Po ukończeniu gimnazjum w Ciechanowie, przeniósł się z rodzicami do Warszawy, gdzie pobierał dalsze nauki.
Po wybuchu I wojny światowej brał w niej czynny udział. 15 grudnia 1916 został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego, jako jednoroczny ochotnik i przydzielony do 50 Samodzielnego dywizjonu artylerii ciężkiej. Na froncie pełnił służbę w obsłudze działa i zwiadowcy, a od 1 sierpnia 1917, po awansie na chorążego, dowódcy plutonu. Od 10 listopada 1917 służył w I Korpusie Polskim w Rosji[3].
26 czerwca 1918 powrócił do kraju. 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika, przydzielony do 9 pułku artylerii polowej w Garwolinie i wyznaczony na stanowisko oficera łączności. 21 marca 1919 objął stanowisko oficera ogniowego 8 baterii. Uczestnik wojny z bolszewikami. 1 lipca 1919 jego macierzysty oddział został przemianowany na 3 pułk artylerii polowej Legionów. 21 czerwca 1920 objął dowództwo 7 baterii. Od 26 listopada 1920 dowodził 1 baterią pułku. 7 kwietnia 1926 został I oficerem sztabu w dowództwie 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu. 18 lutego 1928 został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 26. lokatą w korpusie oficerów artylerii[4]. Od 6 marca do 10 września 1929 był słuchaczem Kursu Dowódców Dywizjonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. 6 lipca 1929, w trakcie kursu, został mianowany dowódcą III dywizjonu 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu[5]. 23 marca 1932 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku[6][7]. 18 kwietnia 1935 został przesunięty na stanowisko dowódcy I dywizjonu 25 pułku artylerii lekkiej detaszowanego w Ostrowie Wielkopolskim[8]. Do stopnia podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów artylerii. Od 11 lutego 1936 był zastępcą dowódcy 21 pułku artylerii lekkiej w Bielsku[9].
W październiku 1938 został mianowany dowódcą 2 dywizjonu artylerii konnej w Dubnie. W pierwszych dniach listopada przybył do Dubna i w ciągu dwóch dni przejął dowództwo od podpułkownika Mariana Jasińskiego, a następnie zameldował się u dowódcy Wołyńskiej Brygady Kawalerii generała brygady Adama Korytowskiego w Równem[9].
W czasie kampanii wrześniowej dowodził 2 dywizjonem artylerii konnej. Walczył w bitwie pod Mokrą. Dowodzony przez niego pododdział został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, a on sam Krzyżem Złotym. 27 września 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł 7 listopada tego roku. 4 stycznia 1940 przedostał się na Węgry. 8 lutego 1940 dostał się do Obozu dla Artylerzystów we Francji. Od 1 kwietnia do 20 czerwca 1940 dowodził 4 pułkiem artylerii ciężkiej[3]. Od 22 czerwca 1940 dowodził 4 dywizjonem kadrowym artylerii lekkiej wchodzącym w skład 4 Brygady Kadrowej Strzelców. Od 21 września 1941 dowodził 2 Spadochronowym batalionem strzelców. 1 stycznia 1943 został awansowany do stopnia pułkownika i wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej[3]. W tym charakterze od 21 września do 15 października 1944 uczestniczył w operacji „Market Garden”. 1 marca 1945 odszedł z brygady do Inspekcji Wyszkolenia Wojska. 29 marca 1945 pełniący obowiązki Naczelnego Wodza, generał dywizji Władysław Anders mianował go dowódcą 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Od 4 czerwca do 6 listopada 1945 był słuchaczem Kursu Wyższych Dowódców, a od 7 listopada 1945 do 18 października 1946 pełnił służbę w dowództwie I Korpusu Polskiego na stanowisku zastępcy dowódcy artylerii korpusu. 1 listopada 1946 powrócił do kraju.
Autor wspomnień Od konia i armaty do spadochronu. Wspomnienia uczestnika II wojny światowej.
W 1985 wpisany do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich.
Zmarł 14 kwietnia 1986 w Warszawie[3][10]. Pochowany na Wojskowych Powązkach w Warszawie (kwatera D12-2-12)[11].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Złoty Orderu Wojskowego Virtuti Militari
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6815
- Krzyż Walecznych (trzykrotnie)
- Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1981)[12]
- Bojowy Znak Spadochronowy
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)[13]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jan Olimpiusz Kamiński [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2022-09-12] .
- ↑ Jan Olimpiusz Kamiński [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2022-09-12] .
- ↑ a b c d Bielski 1991 ↓, s. 388.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 48.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 193.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 225.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 182, 693.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 38.
- ↑ a b Kamiński 1980 ↓, s. 7.
- ↑ Spis zmarłych. Nazwiska z zakresu Kamiński » Lista zmarłych « www.nekrologi-baza.pl [online] [dostęp 2022-09-12] (pol.).
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
- ↑ 150 żołnierzy Września otrzymało medale "Za udział w wojnie obronnej 1939" /w/ Trybuna Robotnicza, nr 175, 2 września 1981, s. 2
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 239.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-11-16].
- Rocznik Oficerski 1932. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1932. [dostęp 2023-11-16].
- Jan Kamiński: Od konia i armaty do spadochronu. Wspomnienia uczestnika II wojny światowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1980. ISBN 83-211-0127-5.
- Mieczysław Bielski: Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991, s. 388. ISBN 83-11-07836-X.
- Dowódcy 2 Dywizjonu Artylerii Konnej
- Dowódcy brygad Polskich Sił Zbrojnych
- Dowódcy pułków artylerii Polskich Sił Zbrojnych
- Ludzie urodzeni w Ciechanowie
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych
- Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939”
- Oficerowie 3 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów
- Oficerowie 4 Pułku Artylerii Ciężkiej (WP we Francji)
- Oficerowie 4 Pułku Artylerii Lekkiej (WP we Francji)
- Oficerowie 25 Pułku Artylerii Lekkiej
- Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji
- Oficerowie artylerii Wojska Polskiego we Francji (1939–1940)
- Oficerowie dowództwa 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej
- Oficerowie dowództwa I Korpusu Polskiego (PSZ)
- Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
- Podpułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej
- Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego
- Polacy – uczestnicy kampanii francuskiej 1940
- Polacy – uczestnicy kampanii zachodnioeuropejskiej 1944–1945
- Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
- Pułkownicy artylerii Polskich Sił Zbrojnych
- Uczestnicy bitwy pod Mokrą (1939)
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)
- Urodzeni w 1893
- Wyróżnieni wpisem do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich (1972–1989)
- Zmarli w 1986