Ken Wharton
![]() Ken Wharton na torze Circuit Zandvoort (1952) | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
21 marca 1916 |
Data i miejsce śmierci |
12 stycznia 1957 |
Sukcesy | |
1947: Southsea Speed Trials (w klasie 850cm³) |
Ken Wharton, właśc. Kenneth Wharton (ur. 21 marca 1916 w Smethwick, zm. 12 stycznia 1957 w Ardmore) – brytyjski kierowca wyścigowy i rajdowy. W 1952 zadebiutował w Grand Prix Szwajcarii w Formule 1. Wywalczył czwarte miejsce i zdobył jedyne w swojej karierze trzy punkty w Formule 1.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W 1935 roku[1] zadebiutował w samochodzie Austin Seven w wyścigu na torze Donington Park. Wykorzystywał każdą okazję by startować w wyścigach, ścigał się w wyścigach górskich, sprintach oraz wyścigu na torze Brooklands. Wybuch II wojny światowej spowodował zastój w sportach motorowych w Wielkiej Brytanii, mimo to Wharton szybko wrócił do wyścigów i zaczął testować[2].
Wharton był inżynierem silników i sprzedawcą samochodów Forda. Zaprojektował i zbudował[3] w swoim garażu w Smethwick własne modele samochodów, opierające się na Austin Seven i wyposażone w silniki Forda lub MG[2]. We wrześniu 1947 roku wygrał Southsea Speed Trials w klasie 850 cm³[3], a także trzy rajdy Tulpenrallye, w 1949, 1950 i 1952 roku. Przed powrotem do wyścigów górskich rozpoczął starty samochodem Cooper-JAP w nowej Formule 3 o pojemności 500 cm³, gdzie osiągnął sukces wygrywając mistrzostwa[2].
W maju 1950 roku zajął piąte miejsce na torze w Goodwood Circuit[3]. 26 sierpnia tego samego roku miał wystartować w Silverstone International, jednak tak się nie stało[4]. Podczas Silverstone Daily Express Meeting na torze Silverstone Circuit był szósty, drugi w Lydstep w samochodzie Kieft[3], czwarty na torze Goodwood Circuit 30 września[3].
W marcu 1951 roku był najszybszy w Lydstep w samochodzie Kieft. 31 marca wygrał w samochodzie Cooper Mk V na torze Castle Combe Circuit. W czerwcu był drugi w Shelsley, następnie najszybszy w Bo'ness. Wharton zajął drugie miejsce w Grand Prix Wielkiej Brytanii w lipcu, następnie był najszybszy w Lydstep i Shelsley[3]. 29 września był szósty w Goodwood Trophy[5]. 8 września wystartował w ramach Formuły Libre w wyścigu Wakefield Trophy, następnie 29 sierpnia w Goodwood September, w którym zwyciężył[4].
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Tulpenralley._Snelheidsproef_op_circuit_Zandvoort._Winnaar_Ken_Wharton_met_navig%2C_Bestanddeelnr_905-0738.jpg/240px-Tulpenralley._Snelheidsproef_op_circuit_Zandvoort._Winnaar_Ken_Wharton_met_navig%2C_Bestanddeelnr_905-0738.jpg)
W 1952 roku został zgłoszony do Lavant Cup, jednak w nim nie wystartował. W tym roku wystartował również w BRDC International Trophy, Autodrome GP, Daily Mail Trophy, Scotland National Trophy, Madgwick Cup, Newcastle Journal Trophy. W Joe Fry Memorial Trophy był drugi, w Eifelrennen drugi[5]. Zwyciężył natomiast w Boreham International, był też drugi w Jersey International i National Thruxton, a także trzeci w Goodwood International oraz National Castle Combe[4].
W 1951, 1952, 1953 i 1954 roku zwyciężył w British Hill Climb Championship[1].
W wyścigach Grand Prix Formuły 1 zadebiutował w Szwajcarii w 1952 roku[2]. Startując dla zespołu Scuderia Franera w samochodzie Frazer Nash FN48 zakwalifikował się na 13. miejscu[6], jednak w wyścigu awansował na czwartą pozycję i zdobył swoje jedyne trzy punkty[7]. W Grand Prix Belgii zakwalifikował się na siódmej pozycji[8]. Podczas wyścigu spadł deszcz[9]. Na 10 okrążeniu, gdy Wharton był w pierwszej szóstce, wpadł w poślizg, niemal uderzając w drut kolczasty[10] i zakończył jazdę[11]. W Grand Prix Holandii wystartował w samochodzie Frazer Nash 421. Zakwalifikował się na siódmym miejscu[12], jednak musiał przedwcześnie zakończyć jazdę w pochmurnym i mokrym wyścigu[13], gdy na 76 okrążeniu w jego samochodzie doszło do awarii tłoka[a][14]. W Grand Prix Włoch wystartował w samochodzie Cooper T20. Zakwalifikował się na piętnastej pozycji[15], a wyścig ukończył na miejscu dziewiątym[16]. W klasyfikacji generalnej zajął 13. miejsce[17].
W 1953 roku wystartował w samochodzie Cooper T23 we własnym zespole prywatnym. W Grand Prix Holandii zakwalifikował się na przedostatnim, osiemnastym miejscu[18]. W wyścigu na 19 okrążeniu zakończył jazdę z powodu swej kondycji[19]. Podczas Grand Prix Francji zakwalifikował się na czternastym miejscu[20]; w wyścigu w jego samochodzie doszło do awarii łożyska koła, co uniemożliwiło mu dalszą jazdę[21]. W kwalifikacjach do Grand Prix Wielkiej Brytanii osiągnął jedenasty czas[22]. Wyścig, w którym pojawiły się przelotne opady deszczu, a także zachmurzenie[23] zakończył na ósmej pozycji[24]. W Grand Prix Szwajcarii zakwalifikował się na dziewiątej pozycji[25], w wyścigu awansował o dwie pozycje[26]. Do Grand Prix Włoch zakwalifikował się na miejscu dziewiętnastym[27]. W wyścigu nie został sklasyfikowany, ponieważ przejechał 57 okrążeń co nie stanowiło 75% dystansu[28]. W klasyfikacji generalnej zajął 26 pozycję[29].
W tym roku również w czasie wielkanocnego spotkania na torze Goodwood Circuit wystartował w BRM podczas Richmond Trophy, gdzie zwyciężył. W Albi Grand Prix, którego nie ukończył[5], był jednym z odznaczonych głównym klubowym trofeum mistrzowskim[3]. Wystartował również w Lavant Cup, Aston Martin Owners Club, BRDC International Trophy, Cadours Circuit, Madgwick Cup[5], Tourist Trophy i National Castle Combe[4]. Zwyciężył w Winfield JC i Newcastle Journal Trophy, w Ulster Trophy, Coronation Trophy[5] oraz British Empire Trophy zajął drugie miejsce[4]. W Joe Fry Memorial Trophy ponownie zajął trzecią pozycję[5]. Wystartował również w Grand Prix Nowej Zelandii niezaliczanym do Mistrzostw Świata Formuły 1, w którym miał katastrofalny wypadek[1]. W 24h Le Mans wystartował wspólnie z Laurence'em Mitchellem, wyścig kierowcy ukończyli na trzynastej pozycji. Wharton był zgłoszony do Crystal Palace International, jednak w nim nie wystartował, pojawił się także na liście startowej Reims 12 Hours, w którym pomimo udziału w wyścigu nie został sklasyfikowany. Nie pojawił się na starcie Mille Miglia[4].
W 1954 roku startował w samochodzie Maserati 250F zespołu Owen Racing Organisation[2]. W Grand Prix Francji zakwalifikował się na szesnastym miejscu[30]. Na 19 okrążeniu wyścigu w jego samochodzie doszło do awarii układu przeniesienia napędu[31]. W Grand Prix Wielkiej Brytanii zakwalifikował się na dziewiątym miejscu[32]. W zimnym i mokrym wyścigu[33] awansował o pozycję[34]. Podczas kwalifikacji Grand Prix Niemiec zakwalifikował się na przedostatnim, 22. miejscu[35], ale nie wystartował w wyścigu[36]. W Grand Prix Szwajcarii w kwalifikacjach osiągnął szósty czas[37]; w wyścigu, na mokrej nawierzchni[38] zachował swoją pozycję[39]. W Grand Prix Hiszpanii zakwalifikował się na czternastej pozycji[40], a wyścig ukończył na miejscu ósmym[41]. W klasyfikacji generalnej zajął 28. miejsce[42].
W tym roku wystartował również w wyścigu samochodów sportowych Reims 12 Hours, gdzie wraz z Peterem Whiteheadem zwyciężył[2]. Wspólnie z Whiteheadem wystartował również w 24h Le Mans, jednak nie ukończyli oni wyścigu. Silverstone International nie ukończył, w Tourist Trophy był szósty i w Aintree International dwunasty. Nie zakwalifikował się do British Empire Trophy[4].
W 1955 roku przeniósł się do zespołu Vandervell Products[2], gdzie startował w samochodzie Vanwall 55. Samochody Vanwalla okazały się nieco niedopracowane. Już po pierwszym wyjeździe w Grand Prix Wielkiej Brytanii rozbił się i doznał poparzeń i drobnych urazów[3]. Podczas kwalifikacji Wharton osiągnął piętnasty czas[43]. Upalny[44] wyścig kierowcy (do wyścigu Wharton został zgłoszony z Harrym Schellem) ukończyli na pozycji dziewiątej[45]. W swoim ostatnim Grand Prix Formuły 1, Grand Prix Włoch, zakwalifikował się na siedemnastej pozycji[46]. Wharton wycofał się z wyścigu po jego wystartowaniu z powodu wtrysku[47]. W klasyfikacji generalnej zajął 37 pozycję[48].
W 1955 roku w BRDC International Trophy na torze Silverstone Circuit miał wypadek. Doznał oparzenia ramion i szyi[2]. Był drugi w RedeX Trophy, Glover Trophy nie ukończył, a w International Gold Cup zajął piątą pozycję[5]. W British Empire Trophy był dwunasty, Silverstone International, 9h Goodwood, Oulton Park International i Tourist Trophy nie ukończył. Nie pojawił się na starcie Goodwood Easter[4].
W 1956 roku wziął udział w zaproponowanych mu startach[2] w samochodzie Ferrari 750 Monza[4] w Australian Tourist Trophy w Melbourne[2], mistrzostwa ukończył na trzeciej pozycji. Wystartował również w British Empire Trophy, Aintree 200 i Grand Prix Bari. W Oulton Park i 1000 km Nürburgring był trzeci. Do wyścigu Le Mans został zgłoszony z Jackem Fairmanem, kierowcy nie kończyli wyścigu. Do Reims 12 Hours został zgłoszony z Paulem Alfonsem von Metternich-Winneburgiem, Wharton i jego zmiennik nie ukończyli tego wyścigu. Wharton nie ukończył również Daily Express Silverstone, 1000 km Paris, a także nie wystartował w Grand Prix Silverstone i nie pojawił się na starcie Grand Prix Rouen[4].
W 1957 roku ponownie wystartował w samochodzie Ferrari, podczas wyścigu[1] w Ardmore, Auckland w Nowej Zelandii[2], Wharton uderzył w słupek, a jego samochód obrócił się, kierowca z niego wypadł[3], był ciężko ranny w głowę, zmarł w szpitalu[49] w wyniku doznanych obrażeń[3].
Wyniki w Formule 1
[edytuj | edytuj kod]Legenda oznaczeń w tabelach wyników Wyświetl szablon na nowej stronie | |
---|---|
Oznaczenie | Wyjaśnienie |
Złoty | Zwycięzca lub mistrzostwo |
Srebrny | 2. miejsce lub wicemistrzostwo |
Brązowy | 3. miejsce lub II wicemistrzostwo |
Zielony | Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy zdobył co najmniej jeden punkt na przestrzeni sezonu, poza trzema powyższymi opcjami) |
Niebieski | Ukończył, nie punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy nie zdobył co najmniej jednego punktu na przestrzeni sezonu) |
Czerwony | Nie zakwalifikował się (NZ) |
Nie prekwalifikował się (NPK) | |
Różowy | Nie ukończył (NU) |
Niesklasyfikowany (NS) (w klasyfikacji generalnej, gdy nie został sklasyfikowany w żadnym wyścigu sezonu) | |
Czarny | Zdyskwalifikowany (DK) |
Wykluczony (WYK/EX) | |
Biały | Nie wystartował (NW) |
Kontuzjowany (K/INJ) | |
Wyścig odwołany (OD/C) | |
Bez koloru | Został wycofany (WYC/WD) |
Nie przybył (NP/DNA) | |
Nie brał udziału w treningach (NT/DNP) | |
Nie został zgłoszony (–) | |
Pogrubienie | Start z pole position |
Kursywa | Najszybsze okrążenie wyścigu |
† | Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu. |
* | Sezon w trakcie |
1/2/3 | Punktowana pozycja w sprincie kwalifikacyjnym |
Lista systemów punktacji Formuły 1 |
Rok | Zespół | Samochód | Silnik | Wyniki w poszczególnych eliminacjach | Punkty | Pozycja | ||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
|||||||
1952 | Scuderia Franera | Frazer Nash FN48 | Bristol Cars R6 | 4 | – | NU | – | – | – | 3 | 13 | |||
Frazer Nash 421 | NU | |||||||||||||
Cooper T20 | 9 | |||||||||||||
1953 | Ken Wharton | Cooper T23 | Bristol Cars R6 | ![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
0 | 26 |
– | – | NU | – | NU | 8 | – | 7 | NS | ||||||
1954 | Owen Racing Organisation | Maserati 250F | Maserati R6 | ![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
0 | 28 |
– | – | – | NU | 8 | NW | 6 | – | 8 | ||||||
1955 | Vandervell Products | Vanwall 55 | Vanwall R4 | ![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
0 | 37 | ||
– | – | – | – | – | 9* | NU |
* – samochód współdzielony z Harrym Schellem
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jako przyczynę wycofania się z wyścigu podawana jest również awaria łożyska koła.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Martin Williamson: KEN WHARTON Great Britain. en.espnf1.com, 2009-11. [dostęp 2013-09-23]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k DRIVERS: KEN WHARTON. grandprix.com. [dostęp 2013-09-22]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j Ken Wharton. 500race.org. [dostęp 2013-09-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-13)]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j All Results of Ken Wharton. racingsportscars.com. [dostęp 2013-09-24]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g Data Search Results. chicanef1.com. [dostęp 2013-09-24]. (ang.).
- ↑ Grosser Preis der Schweiz 1952. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grosser Preis der Schweiz 1952. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grand Prix de Belgique 1952. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ 1952 Belgian GP. chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23]. (ang.).
- ↑ Martin Williamson: Ascari keeps his head in the wet of Spa. en.espnf1.com, 1952-06-22. [dostęp 2013-09-23]. (ang.).
- ↑ Grand Prix de Belgique 1952. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grote Prijs van Nederland 1952. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ 1952 Dutch GP. chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23]. (ang.).
- ↑ Grote Prijs van Nederland 1952. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Gran Premio d'Italia 1952. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Gran Premio d'Italia 1952. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ 1952 – ALL DRIVERS. formula1.com. [dostęp 2013-09-24]. (ang.).
- ↑ Grote Prijs van Nederland 1953. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grote Prijs van Nederland 1953. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grand Prix de l'Automobile Club de France 1953. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grand Prix de l'Automobile Club de France 1953. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ British Grand Prix 1953. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ 1953 British GP. chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23]. (ang.).
- ↑ British Grand Prix 1953. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grosser Preis der Schweiz 1953. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grosser Preis der Schweiz 1953. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Gran Premio d'Italia 1953. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Gran Premio d'Italia 1953. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ 1953 – ALL DRIVERS. formula1.com. [dostęp 2013-09-24]. (ang.).
- ↑ Grand Prix de l'Automobile Club de France 1954. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grand Prix de l'Automobile Club de France 1954. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ British Grand Prix 1954. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ 1954 British GP. chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23]. (ang.).
- ↑ British Grand Prix 1954. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grosser Preis von Deutschland 1954. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grosser Preis von Deutschland 1954. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Grosser Preis der Schweiz 1954. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ 1954 Swiss GP. chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23]. (ang.).
- ↑ Grosser Preis der Schweiz 1954. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Gran Premio de Espana 1954. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Gran Premio de Espana 1954. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ 1954 – ALL DRIVERS. formula1.com. [dostęp 2013-09-24]. (ang.).
- ↑ R.A.C. British Grand Prix 1955. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ 1955 British GP. chicanef1.com. [dostęp 2013-09-23]. (ang.).
- ↑ R.A.C. British Grand Prix 1955. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Gran Premio d'Italia 1955. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ Gran Premio d'Italia 1955. f1wm.pl. [dostęp 2013-09-23]. (pol.).
- ↑ 1955 – ALL DRIVERS. formula1.com. [dostęp 2013-09-24]. (ang.).
- ↑ KEN WHARTON. statsf1.com. [dostęp 2013-09-24]. (fr.).
- Dobre Artykuły
- Urodzeni w 1916
- Zmarli w 1957
- Brytyjscy kierowcy Formuły 1
- Brytyjscy kierowcy 24h Le Mans
- Brytyjscy rajdowcy
- Kierowcy BRM w Formule 1
- Kierowcy Maserati w Formule 1
- Kierowcy Coopera w Formule 1
- Kierowcy Vanwalla w Formule 1
- Brytyjscy kierowcy Niemieckiej Formuły 3
- Sportowcy zmarli w wyniku wypadków i powikłań
- Brytyjscy kierowcy Niemieckiej Formuły 2