Leon Boruński
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Instrumenty | |
Gatunki |
Leon Boruński (ur. 22 października 1909 w Petersburgu, zm. w lipcu 1942 w Otwocku[1]) – polski pianista i kompozytor żydowskiego pochodzenia.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Rosji w rodzinie polskich Żydów. W 1918 przeniósł się wraz z rodziną do Łodzi. W tym samym roku rozpoczął naukę muzyki u Feliksa Rafała Halperna. W latach 1928–1932 studiował w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 1932 wziął udział w II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, gdzie dotarł do finału i otrzymał VII nagrodę. W 1933 wziął udział w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Wiedniu, gdzie otrzymał dyplom półfinalisty.
Był także kompozytorem. Komponował koncerty fortepianowe, symfonie dziecięce, pieśni na głos z fortepianem oraz miniatury fortepianowe. Dla warszawskich teatrów rewiowych pisał muzykę ilustracyjną, rozrywkową i jazzową. Podczas II wojny światowej cała twórczość Boruńskiego przepadła, a on sam został zamordowany przez Niemców w Otwocku[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stanisław Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 72–73, ISBN 83-910515-1-X.
- Polscy kompozytorzy muzyki poważnej
- Polscy pianiści klasyczni
- Laureaci Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina
- Polscy kompozytorzy muzyki rozrywkowej
- Muzycy związani z Łodzią
- Polacy pochodzenia żydowskiego
- Polscy Żydzi zamordowani podczas Zagłady
- Ludzie urodzeni w Petersburgu
- Urodzeni w 1909
- Zmarli w 1942