Linia wiecznego śniegu
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/20/Cotopaxi_volcano_2008-06-27T1322.jpg/220px-Cotopaxi_volcano_2008-06-27T1322.jpg)
Linia wiecznego śniegu (granica wiecznego śniegu, granica wieloletniego śniegu) – wysokość, wyrażona w metrach n.p.m., powyżej której opad śniegu przewyższa jego topnienie w bilansie rocznym[1]. W sprzyjających warunkach topograficznych powyżej tej granicy mogą powstawać pola firnowe lodowców (zobacz też: linia równowagi bilansowej), w tym wypadku stanowi ona dolną granicę pola firnowego. Położenie granicy wieloletniego śniegu zależy głównie od czynników takich jak:
- klimatycznych, zwłaszcza średniej temperatury lata i ilości opadów atmosferycznych (klimatyczna granica wieloletniego śniegu),
- pogodowych (sezonowa granica wieloletniego śniegu)
- geomorfologicznych: rzeźba terenu, nachylenie, ekspozycja itp. (orograficzna granica wieloletniego śniegu).
Wysokość, na której przebiega ta granica jest zróżnicowana: na terenach polarnych sięga ok. 200–1000 m n.p.m., na Grenlandii i Antarktydzie schodzi do poziomu morza; w strefie umiarkowanej występuje na wysokości ok. 800–3200 m n.p.m., w strefie zwrotnikowej ok. 5000–6000 m n.p.m., zaś na równiku obniża się wskutek zwiększonych opadów do ok. 4500–5000 m n.p.m.
W Tatrach teoretyczna klimatyczna linia śnieżna przebiega na wysokości ok. 2500–2800 m n.p.m.[2] Na takich wysokościach warunki klimatyczne (temperatura lata i opady roczne) w Tatrach są zbliżone do tych, które występują na wysokości linii równowagi bilansowej współczesnych monitorowanych lodowców. Przebieg klimatycznej linii śnieżnej w Tatrach powyżej najwyższych szczytów dobrze tłumaczy brak lodowców w tych górach[2].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ granica wiecznego śniegu, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2020-03-27] .
- ↑ a b Jerzy Zasadni , Piotr Kłapyta , An attempt to assess the modern and the Little Ice Age climatic snowline altitude in the Tatra Mountains, „Landform Analysis”, 10, 2009, s. 115–124 [dostęp 2022-05-25] (ang.).