MIFARE
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/34/Mifare_logo_rgb.svg/220px-Mifare_logo_rgb.svg.png)
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/74/Mifare.svg/200px-Mifare.svg.png)
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Mifare_card_diagram.png/200px-Mifare_card_diagram.png)
MIFARE – bezdotykowy standard karty opracowany przez firmę Philips (aktualnie NXP Semiconductors) w 1994 (MIFARE Classic 1k). W 1997 opublikowano standard MIFARE Pro, w którym karta jest wyposażona w mikroprocesor z koprocesorem szyfrującym algorytmem 3DES. W 1999 powstała kolejna edycja: Mifare ProX, nowa karta zabezpieczona poprzez wykorzystanie PKI. W tym samym roku sprzedano 50-milionową bezdotykową kartę z interfejsem Mifare. W 2000 roku opracowano pierwszy na świecie w pełni zgodny z ISO/IEC 14443 czytnik IC (rodzina czytników RC500). Sprzedanych zostało 100 milionów kart Dual Interface MIFARE. W styczniu 2002 do sprzedaży trafiły karty MIFARE 4k. Standard ten obowiązuje do dziś.
Właściwości
[edytuj | edytuj kod]Charakterystyka interfejsu MIFARE RF:
- Transmisja danych bezdotykowa
- Zasięg optymalny od czytnika – do 100 mm
- Częstotliwość pracy 13,56 MHz
- Transfer danych na poziomie 100 kbit/s
- Mechanizmy kontroli danych:
- 16-bitowy CRC
- Bit parzystości
- Kodowanie bitów
- Zliczanie bitów
- Szybkość odczytu danych w granicach 100 ms.
Charakterystyka EEPROMu:
- 8Kbit (dla karty MIFARE Classic 1k) zorganizowany w 16 sektorach z 4 blokami każdy po 16 bajtów
- Możliwość definiowania dostępu do poszczególnych bloków
- Ważność przechowywanych danych – 10 lat
- Możliwość zapisu do 100 tysięcy cykli.
Bezpieczeństwo:
- Trzypoziomowy system uwierzytelniania (ISO/IEC DIS 9798-2)
- Kod PIN
- Dane zakodowane w czasie transmisji.
Opis schematu blokowego (Rys. 2):
- Antena spełnia dwie funkcje – jest źródłem zasilania karty oraz odpowiada za transfer danych. Karta jest zasilana poprzez antenę w wyniku działania indukcji elektromagnetycznej. Dzięki temu nie wymagane są dodatkowe zewnętrzne źródła zasilania.
- RF Interface odpowiada za poziom/jakość sygnału, główne komponenty tego bloku, to:
- Modulator/Demodulator
- Prostownik
- Zegar
- Power On Reset
- Regulator zasilania
- Anticollision – wiele kart w obszarze działania czytnika może być użytych w określonej kolejności
- Authentication – odpowiada za uwierzytelnienie w trakcie połączenia
- Control & ALU – stałe wartości zapisane w specjalnym formacie, nie mogą być powiększone, ani zmniejszone
- EEPROM-Interface
- Crypto unit – jednostka odpowiedzialna za szyfrowaną transmisję danych
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]System kart mifare obecnie używany jest do zastąpienia tradycyjnych papierowych biletów, kart magnetycznych i monet, co umożliwia zautomatyzowanie systemu biletowego. Dodatkowo karty występują również pod postacią MIFARE Ultralight, gdzie są one w formie tradycyjnego biletu papierowego, co umożliwia obniżenie kosztów produkcji. Bardziej tradycyjne formy jak na przykład MIFARE Classic, mogą zostać użyte w systemach rejestrujących czas pracy, systemach identyfikacji użytkownika (identyfikatory), systemach o chronionym dostępie, systemach mikropłatności i tym podobnych[1].
Słabości
[edytuj | edytuj kod]Na konferencji Eurocrypt 2009 w Kolonii opublikowano raport, z którego wynika, że możliwe jest zdalne skopiowanie danych z nieznanej karty tego standardu w bardzo krótkim czasie (od kilku sekund do minuty), bez znajomości żadnych sygnałów wysyłanych przez czytnik. Problem ten w różnym stopniu dotyczy wszystkich kart tego rodzaju i wynika z luki w mechanizmie szyfrującym oraz generatorze liczb pseudolosowych[2].
W 2011 roku opublikowano kolejny atak, tym razem skierowany przeciwko kartom MIFARE DESFire MF3ICD40[3].
Błąd ten może być wykorzystywany w miejskich systemach biletów elektronicznych w Polsce stosujących Mifare – m.in. w Gdańsku[4] i Warszawie[5].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Roman Lorent: Zastosowanie Kart Mifare. 2014. [dostęp 2014-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-08)].
- ↑ Roman Lorent: Karty Mifare – zastosowanie. Security Standard, 24 lipca 2014. [dostęp 2014-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (8 sierpnia 2014)].
- ↑ Scientists break card that secures homes, offices, transit. The Register, 2011.
- ↑ Luka w systemie pozwala ładować karty miejskie biletami na wiele lat i za darmo. Trojmiasto.pl, 2013.
- ↑ Warszawa naprawi Mifare?. SecurityStandard.pl, 2010. [dostęp 2013-01-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-02-15)].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Oficjalna strona standardu Mifare
- Ataki kryptograficzne na szyfr Crypto-1 stosowany w kartach Mifare Mini, 1K i 4K. ipsec.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-04-29)].