Massimo Cacciari
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
5 czerwca 1944 |
---|---|
Burmistrz Wenecji | |
Okres |
od 1993 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Burmistrz Wenecji | |
Okres |
od 2005 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca |
Massimo Cacciari (ur. 5 czerwca 1944 w Wenecji) – włoski polityk i filozof, wykładowca akademicki, eurodeputowany, burmistrz Wenecji.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Ukończył w 1967 studia z zakresu filozofii na Uniwersytecie w Padwie, po których rozpoczął działalność naukową. W 1980 został profesorem w instytucie architektury w Wenecji, w 1985 objął stanowisko profesorskie. W 2002 organizował wydział filozofii na Università Vita-Salute San Raffaele w Mediolanie, do 2005 był jego dziekanem. Opublikował szereg prac naukowych z zakresu filozofii. Został uhonorowany m.in. doktoratami honoris causa uniwersytetów w Bukareszcie i Genui.
Do 1984 działał we Włoskiej Partii Komunistycznej. Z jej ramienia w latach 1976–1983 był posłem do Izby Deputowanych VII i VIII kadencji. W 1993 powrócił do aktywnej działalności politycznej, obejmując urząd burmistrza Wenecji, który zajmował przez kolejne siedem lat.
W lipcu 1999 objął mandat posła do Parlamentu Europejskiego z ramienia partii Demokraci. Był członkiem grupy liberalnej oraz Komisji ds. Socjalnych i Zatrudnienia[1]. Z PE odszedł w maju 2000 po wyborach regionalnych, w których z ramienia Drzewa Oliwnego bez powodzenia ubiegał się o stanowisko prezydenta regionu, wchodząc jednak w skład rady regionalnej Wenecji Euganejskiej.
W 2002 wraz z demokratami przystąpił do partii Margherita, a w 2007 z tym ugrupowaniem do nowo powstałej Partii Demokratycznej. W 2005 został ponownie wybrany na urząd burmistrza Wenecji, funkcję tę pełnił do 2010.
W 2009 otrzymał honorowe obywatelstwo Sarajewa[2].
Wybrane publikacje
[edytuj | edytuj kod]- Krisis (1976)
- Pensiero negativo e razionalizzazione (1977)
- Dallo Steinhof (1980)
- Icone della legge (1985)
- L'angelo necessario (1986)
- Dell'inizio (1990)
- Della cosa ultima (2004)
- Hamletica (2009)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Massimo Cacciari [online], Parlament Europejski [dostęp 2016-08-08] .
- ↑ Ko su počasni građani Grada Sarajeva [online], Haber.ba, 3 marca 2019 [dostęp 2020-06-04] (bośn.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Cacciari Massimo, Unisr.it [zarchiwizowane 2014-08-01] (wł.).
- ISNI: 0000000121343107
- VIAF: 56748130
- ULAN: 500220227
- LCCN: n79021065
- GND: 119293803
- NDL: 00887569
- BnF: 12038336t
- SUDOC: 028575024
- SBN: CFIV010155
- NKC: xx0005112
- BNE: XX1016938
- NTA: 068942982
- BIBSYS: 90704101
- CiNii: DA07441412
- Open Library: OL75136A
- PLWABN: 9810654601405606
- NUKAT: n01039647
- J9U: 987007311287805171
- PTBNP: 259797
- CANTIC: a12109435
- LNB: 000028457
- NSK: 000062599
- ΕΒΕ: 83506
- BLBNB: 000296751
- KRNLK: KAC201421777
- LIH: LNB:V*306958;=BR
- Działacze Włoskiej Partii Komunistycznej
- Honorowi obywatele Sarajewa
- Politycy Partii Demokratycznej (Włochy)
- Politycy Margherity
- Włoscy filozofowie XXI wieku
- Włoscy parlamentarzyści (od 1946)
- Włoscy posłowie do Parlamentu Europejskiego
- Wykładowcy uczelni we Włoszech
- Urodzeni w 1944
- Ludzie urodzeni w Wenecji
- Doktorzy honoris causa uczelni w Rumunii