Poezja cyfrowa
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/33.3_QR_Code_Poem.jpg/220px-33.3_QR_Code_Poem.jpg)
Poezja cyfrowa (poezja elektroniczna, ang. digital poetry) – odmiana poezji tworzona w środowisku cyfrowym przy wykorzystaniu narzędzi i technologii dostępnych w komputerach i internecie. Dzięki zastosowaniu różnych języków programowania, w tego rodzaju poezji obok tekstu pojawiają się również grafika, dźwięk i animacja.
Pierwsza próba zdefiniowania poezji cyfrowej pojawiła się w 2004 roku w publikacji p0es1s: The Aesthetics of Digital Poetry pod redakcją Friedricha Blocha, Christiane Heibach i Karin Wenz. Niedługo później, na gruncie polskim, została sformułowana koncepcja poezji cybernetycznej. Pojawił się Manifest poezji cybernetycznej ver 1.1, w 2005 roku w internecie, a w 2006 roku opublikowany w Ricie Baum i w Pro Arte[1]. Poezja cyfrowa określona została jako projekt artystyczny posługujący się językiem opartym na komunikacji komputerowej i sieciowej[2]. Poezje cyfrową sytuuje się na pograniczu literatury i net-artu. Źródeł współczesnej poezji elektronicznej należy szukać we wczesnych (rok 1983) eksperymentach Eduardo Kaca, który na pierwszych osobistych komputerach tworzył poezję fraktalną, później technologia cyfrowa pomagała mu w wystawaniu w galeriach wierszy holograficznych[3]. Z inicjatywy Urszuli Pawlickiej i Mariusza Pisarskiego powstał projekt stworzenia ogólnodostępnego Słownika gatunków literatury cyfrowej[4], został jednak porzucony, a kontynuację badań samej już Pawlickiej stanowi wydana w 2012 r. książka (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka. Niestety nie został dotąd wypracowany jeden spójny język opisu zjawiska, czego wynikiem są różnice w zakresie terminologii stosowanej przez poszczególnych badaczy.
Polskimi przedstawicielami nurtu są m.in. Łukasz Podgórni i Urszula Pawlicka. W 2012 roku wydawnictwo Fundacji Korporacji „Ha!art” opublikowało ich cyfrową adaptację tomiku poetyckiego Zielone Oko Tytusa Czyżewskiego – pt. Cyfrowe zielone oko. Adaptacja poezji formistycznej Tytusa Czyżewskiego. Inni twórcy poezji cyfrowej to m.in. Roman Bromboszcz (animacje konceptualne i cybernetyczne teksty-protezy, np. Wariacje na kwadrat magiczny)[5], Leszek Onak (poezja algorytmu i remiksu, np. Gdzie jest Jest)[6], Piotr Puldzian Płucienniczak (poezja glitchowa, np. marsz na ROM)[7] i inni artyści zgromadzeni wokół grupy literackiej Rozdzielczość Chleba oraz grupy Perfokarta[8][9].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Szczepan Kopyt i inni, Pro Arte 23, 2006, s. 43-47 .
- ↑ Redakcja, Urszula Pawlicka – (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka [fragment] – Korporacja Ha!art [online], www.ha.art.pl [dostęp 2017-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2017-02-24] .
- ↑ Mariusz Pisarski , Poezja cyfrowa < Hipertekst < Techsty – Literatura i Nowe Media [online], techsty.art.pl [dostęp 2017-02-24] .
- ↑ Urszula Pawlicka , Mariusz Pisarski , Słownik Gatunków Literatury Cyfrowej – Korporacja Ha!art [online], www.ha.art.pl [dostęp 2017-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2017-02-24] .
- ↑ Roman Bromboszcz: od animacji konceptualnych po cybernetyczne teksty-protezy, [w:] Urszula Pawlicka , (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka, Kraków 2012 .
- ↑ Leszek Onak: poezja algorytmu i remiksu, [w:] Urszula Pawlicka , (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka, Kraków 2012 .
- ↑ Piotr Puldzian Płucienniczak: poezja glitchowa, [w:] Urszula Pawlicka , (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka, Kraków 2012 .
- ↑ Urszula Pawlicka , (Polska) poezja cybernetyczna. Konteksty i charakterystyka, Kraków: Korporacja Ha!art, 2012, s. 21, 44, 72 .
- ↑ Urszula Pawlicka , Kontekst ludyczny w polskiej poezji cybernetycznej, „Warmińsko-Mazurski Kwartalnik Naukowy”, 3, 2012, s. 31, 32 .