Rudolf Kaleński
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
17 stycznia 1886 |
---|---|
Data śmierci |
? |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska |
dowódca pułku |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2e/Delegacja_Wojska_Polskiego_wyje%C5%BCd%C5%BCaj%C4%85ca_na_%C5%9Bwi%C4%99ta_pu%C5%82k%C3%B3w_piechoty_w_Rumunii%2C_na_Dworcu_G%C5%82%C3%B3wnym_w_Warszawie.jpg/240px-Delegacja_Wojska_Polskiego_wyje%C5%BCd%C5%BCaj%C4%85ca_na_%C5%9Bwi%C4%99ta_pu%C5%82k%C3%B3w_piechoty_w_Rumunii%2C_na_Dworcu_G%C5%82%C3%B3wnym_w_Warszawie.jpg)
Rudolf Kaleński[a] (ur. 17 stycznia 1886 w Mariborze, zm. ?) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Mariborze (niem. Marburg an der Drau), w rodzinie Jana i matki z domu Perchalowna[2] . W 1905 rozpoczął zawodową służbę w cesarskiej i królewskiej Armii. Do 1918 jego oddziałem macierzystym był Galicyjski Pułk Piechoty Nr 89 w Jarosławiu[3][4][1]. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: kadeta-zastępcy oficera (starszeństwo z 1 września 1905)[5], podporucznika (1 maja 1908)[6], porucznika (1 maja 1913)[7] i kapitana (1 września 1915)[8].
27 marca 1919 został przydzielony ze stanowiska dowódcy Baonu Ziemi Gródeckiej i Stacji Etapowej w Gródku Jagiellońskim do 18 Pułku Piechoty[9]. W tym pułku służył do 1922. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[10]. W latach 1920–1921 był przydzielony z 18 pp na stanowisko dowódcy Obozu Internowanych Nr 10 w Kaliszu[10][11]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 86. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W tym samym roku został przeniesiony do 60 Pułku Piechoty w Ostrowie Wielkopolskim i 10 lipca zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu sztabowego[13][14]. W 1924, w związku z likwidacją baonu sztabowego, został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza[15]. 1 grudnia 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 23. lokatą w korpusie oficerów piechoty[16]. Następnie został przesunięty na stanowisko dowódcy I baonu[17]. W maju 1927 został przeniesiony do 29 Pułku Piechoty w Kaliszu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[18][19]. W lutym 1929 został przeniesiony do 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie na stanowisko dowódcy pułku[20][21]. 10 listopada 1930 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 4. lokatą w korpusie piechoty[22]. W maju 1931 przebywał w Rumunii, jako członek oficjalnej delegacji Wojska Polskiego[23]. Przewodniczący delegacji płk Edward Dojan-Surówka („legionista”) w sprawozdaniu złożonym 20 maja 1931 ówczesnemu szefowi Sztabu Głównego gen. dyw. Tadeuszowi Piskorowi (również „legioniście”) nie omieszkał zaznaczyć, że „niezbyt sympatyczne wrażenie na oficerów rumuńskich wywarł fakt, że płk Kaleński, dowódca 17 p.p., spotkał w osobie dowódcy 17 p.p. rumuńskiej swego kolegę z wojska austriackiego i że zbyt skwapliwie, jak na oficera armii polskiej, wracał do wspomnień ze służby austriackiej”[24]. Z dniem 31 sierpnia 1933 został przeniesiony w stan spoczynku[25].
26 września 1939 w Lublinie, jako oficer Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV dostał się do niemieckiej niewoli[2] . Początkowo przebywał Oflagu II B Arnswalde, w którym pełnił funkcję starszego obozu. 23 lutego 1941 został przeniesiony do Oflagu II E Neubrandenburg, 19 grudnia tego roku do Oflagu II A Prenzlau, a później do Oflagu VII A Murnau[2] .
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Walecznych (trzykrotnie)[26]
- Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[27][26]
- Krzyż Komandorski Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia, 9 maja 1931[28], zezwolenie na przyjęcie i noszenie otrzymał 19 maja 1932)[29]
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry)[1]
- Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry)[1]
- Krzyż Jubileuszowy Wojskowy (Austro-Węgry)[30]
- Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry)[4]
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Ranglisten 1918 ↓, s. 759.
- ↑ a b c Straty ↓.
- ↑ Schematismus 1906 ↓, s. 594.
- ↑ a b Schematismus 1914 ↓, s. 556.
- ↑ Schematismus 1906 ↓, s. 325.
- ↑ Schematismus 1909 ↓, s. 339.
- ↑ Schematismus 1914 ↓, s. 257.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 129.
- ↑ Rozkaz Dowództwa Okręgu Wojskowej Przemyśl Nr 79 z 27 marca 1919, poz. 5.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 593.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 72, 677, tu jako mjr Kaleński Filip Rudolf.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 28.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 551.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 296, 400.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 268, 344.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 272.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 45, 164.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929 roku, s. 79.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 547.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1930 roku, s. 323.
- ↑ Rezmer 2017 ↓, s. 137.
- ↑ Rezmer 2017 ↓, s. 148.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 126.
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 18.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
- ↑ Rezmer 2017 ↓, s. 142.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 4 lipca 1932 roku, s. 337.
- ↑ Schematismus 1909 ↓, s. 628.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1906. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1905. (niem.).
- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1909. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, styczeń 1909. (niem.).
- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, luty 1914. (niem.).
- Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918. (niem.).
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Waldemar Rezmer. Delegacja Wojska Polskiego w Rumunii w maju 1931 r. Z dziejów polsko-rumuńskich stosunków wojskowych. „Europa Orientalis”. 8, 2017. Toruń: Wydział Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. ISSN 2081-8742.
- Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2020-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-11)].
- Dowódcy 17 Pułku Piechoty (II RP)
- Jeńcy Oflagu II B Arnswalde
- Jeńcy Oflagu VII A Murnau
- Kwatermistrzowie 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej
- Ludzie urodzeni w Mariborze
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie)
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Oficerowie 18 Pułku Piechoty (II RP)
- Polacy odznaczeni Krzyżem Jubileuszowym Wojskowym
- Polacy odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Mobilizacji 1912–1913
- Polacy odznaczeni Krzyżem Wojskowym Karola
- Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis
- Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii
- Pułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej
- Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)
- Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska)
- Urodzeni w 1886
- Zastępcy dowódcy 29 Pułku Strzelców Kaniowskich
- Zmarli w XX wieku