Stanisława Nowicka (1905–1990)
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
24 października 1990 |
Zawód |
śpiewaczka, tancerka |
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Stanis%C5%82awa_Nowicka_gr%C3%B3b.jpg/240px-Stanis%C5%82awa_Nowicka_gr%C3%B3b.jpg)
Stanisława Nowicka (Nowicka-Chylinska), pseudonimy Sylwia Nowicka, Stanisława Sowińska, Stacha Nowicka (ur. 8 marca 1905 w Warszawie, zm. 24 października 1990 w Yorktown koło Nowego Jorku) – polska śpiewaczka i tancerka kabaretowa.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Uczyła się w Teatrze Wielkim w Warszawie, debiutowała w 1915. W 1916 tańczyła z Polą Negri w teatrze "Casino" w Łodzi. Zadebiutowała jako piosenkarka w 1920 i śpiewała w tym roku razem z Karolem Hanuszem.
W 1927 zaczęła pracować w „Nowym Perskim Oku”, potem w kabarecie Morskie Oko, a następnie w kabarecie „Wesołe oko”. W 1929 zaczęła nagrywać dla wytwórni płytowej Syrena Rekord. W 1929 zaśpiewała napisane dla niej przez Jerzego Petersburskiego przebojowe „Tango milonga”. Śpiewała także znane tanga „I tak mi ciebie żal”, „Nie odchodź ode mnie”, „Za dawno za dobrze się znamy”, a w rewii Uśmiech Warszawy (1930), popularną piosenkę „Chodź na Pragę”. Wystąpiła jako aktorka i wokalistka w przedwojennym filmie Rycerze mroku (1932). Pod koniec 1934(?)[1] wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Była tłumaczem, zajmowała się parapsychologią, napisała książkę o Houdinim, prowadziła salon wróżb. Oprócz tego była malarką, prowadziła salon artystyczny i należała do Amerykańskiego Towarzystwa Teozoficznego w Chicago, mieszkała w Nowym Jorku[2]. Mieszkała również w mieście Yorktown, w stanie Nowy Jork, w domu przy Gomer Street[3]. Swoich zdolności parapsychologicznych używała do opieki nad Janem Lechoniem[4].
W 1985 doznała paraliżu i ostatnie lata życia poruszała się na wózku inwalidzkim. Na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 51K-2-1/2) znajduje się symboliczny grób aktorki.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Stanisława Nowicka krzewi humor lwowski w Chicago. „Głos Poranny”, 1935-06-16. (pol.).
- ↑ Southampton, L.I.. „Nowy Świat”, 1943-10-16. (pol.).
- ↑ Aleksander Janta-Połczyński: Nowe odkrycie Ameryki. Libella, 1973.
- ↑ Ostatni weekend Lechonia, Życie Literackie, 1982, nr 21
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- „Tango in Poland, 1913-1939” w serwisie Todo Tango. todotango.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-01-06)]. (m.in. zawiera zdjęcie Stanisławy Nowickiej) (ang.)
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Stanisława Nowicka w bazie filmpolski.pl
- Stanisława Nowicka, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby) [dostęp 2021-04-09] .
- Stanisława Nowicka w bazie IMDb (ang.)
- Stanisława Nowicka w bazie Filmweb