Styl kerczeński
Ten artykuł od 2019-03 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/Calyx-krater_Athens_1375_Louvre_CA153.jpg/250px-Calyx-krater_Athens_1375_Louvre_CA153.jpg)
Styl kerczeński – sposób zdobienia wyrobów ceramicznych w greckim malarstwie wazowym IV wieku p.n.e.
Styl ten charakteryzowało przede wszystkim odejście od dotychczasowej różnorodności kształtów naczyń. Przeważają w nim formy łatwe i proste w wykonaniu. Zarazem w sprzeczności z prostotą kształtów waz stoi ich staranna dekoracja, nacechowana bardzo przemyślaną kompozycją. Artyści dekorowali naczynia scenami wielofigurowymi i dość swobodnie operowali wieloma planami. Postacie dzielono na pierwszoplanowe i drugoplanowe, co dodatkowo podkreślano przy pomocy barwy białej. W porównaniu z poprzednim stuleciem znacznemu pogorszeniu uległ rysunek, podobnie jak jakość wykonania waz. Dekoracyjny pokost zatracił swą czerń i stał się rozrzedzony, brunatny, co usiłowano zastąpić przesadną kolorystyką przedstawień. Okres ten (ok. 380-320 rok p.n.e.) był ostatnim wzlotem attyckiej sztuki ceramicznej.
Pierwszym znanym artystą tworzącym w tej stylistyce był Malarz Heleny, którego oprócz dobrej kompozycji cechowało poprawne przedstawienie ruchu[potrzebny przypis]. Do przedstawicieli tego stylu należy też Malarz Pompe, wyróżniający się nadmiernym stosowaniem barwy białej (na trzy postacie dwie są pobielone). Przykład twórczości Malarza Amazonki znajduje się w posiadaniu Muzeum Narodowego w Warszawie: na obustronnie dekorowanej pelike jedno pole przedstawia Amazonkę, a drugie Grypomachię.
Z końcem IV stulecia p.n.e. działalność warsztatów attyckich dekorujących malarsko naczynia ustała niemal całkowicie, a ich wyrób przeniósł się do kolonizowanych ośrodków greckich w Italii, które wytworzyły odrębne cechy stylistyczne.