Taara
Klasa | |
---|---|
Historia | |
Stocznia | |
Wodowanie |
1913 |
![]() | |
Nazwa |
Cesariewicz Aleksiej |
Wejście do służby |
1913 |
![]() | |
Nazwa |
Riespublikaniec (Республиканец) |
Wejście do służby |
1917 |
![]() | |
Nazwa |
Narodnik (Народник) |
![]() | |
Nazwa |
Taara |
Wejście do służby |
1919 |
![]() | |
Nazwa |
Neptun |
Los okrętu |
zezłomowany |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
160 ton |
Długość |
całkowita: 37 m |
Szerokość |
6 m |
Zanurzenie |
1,5–1,8 m |
Napęd | |
2-cylindrowa maszyna parowa (250 KM) | |
Prędkość |
10 węzłów |
Zasięg |
200 mil morskich przy 9 węzłach |
Uzbrojenie | |
2 lub 3 × działo 75 mm L/50 2 × km | |
Załoga |
3 oficerów, 22–29 marynarzy |
Taara – statek pasażersko-towarowy oraz okręt służący w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego (jako Cesariewicz Aleksiej, Riespublikaniec i Narodnik) oraz w Eesti merejõud. Brał udział w wojnie estońsko-bolszewickiej, działając na jeziorze Pejpus. W okresie międzywojennym rozbrojony, pływał pod nazwą Neptun. Zezłomowany po II wojnie światowej.
Budowa i opis techniczny
[edytuj | edytuj kod]Parowiec został wybudowany w 1913 roku przez stocznię A. Ahlström w Warkaus jako statek pasażersko-towarowy „Cesariewicz Aleksiej” (ros. Цесаревич Алексей. Prawdopodobnie nazwa ta odnosiła się do Aleksego Romanowa). Wykorzystywany był przez firmę Gromow, Abramow & Co, której był własnością[1][2].
„Cesariewicz Aleksiej” miał wyporność 160 ton. Miał 37 metrów długości i 6 metrów szerokości. Jego zanurzenie wynosiło 1,5[2] lub 1,8 metra[1].
Napęd stanowiła sprzężona maszyna parowa o dwóch cylindrach oraz jeden kocioł zasilany drewnem, którego zapas wynosił 45 m³. Moc siłowni wynosiła 250 KM, co pozwalało na rozpędzenie jednostki do 10 węzłów. Przy 9 węzłach mogła ona pokonać 200 mil morskich[1].
Po wcieleniu w skład marynarki wojennej zamontowano na nim dwa działa 75 mm L/50 oraz 2 karabiny maszynowe (lub 3 działa kalibru 75 mm[2])[1].
W skład załogi w czasie wojny wchodziło 3 oficerów i 22–29 marynarzy[2][1].
Służba
[edytuj | edytuj kod]Statek zarekwirowano na rzecz Marynarki Wojennej Imperium Rosyjskiego w 1917 roku. Został uzbrojony i włączony w skład Czudzkiej Flotylli Wojennej. Po rewolucji lutowej lub październikowej dwukrotnie zmienił nazwę, najpierw na „Riespublikaniec” (ros. Республиканец), a następnie na „Narodnik” (ros. Народник)[2][1].
Został zajęty przez wojska estońskie na zamarzniętej rzece Emajõgi w Tartu 14 stycznia 1919 roku. Włączony w skład Dywizjonu Kanonierek Jeziora Pejpus pod nazwą „Taara” – jest to imię głównego boga w mitologii estońskiej[3]. Po zakończeniu wojny o niepodległość Estonii został rozbrojony i oddany Ministerstwu Handlu i Przemysłu. Sprzedany prywatnej firmie i przemianowany na „Neptun”. W czasie II wojny światowej nie był wykorzystywany przez walczące strony. Został pocięty na złom pod koniec lat czterdziestych[2][1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Hartmut Ehlers. Marynarka Wojenna i Paramilitarne Siły Morskie Estonii 1918-1940. „Okręty Wojenne”, s. 51–58, 2012. Tarnowskie Góry: Wydawnictwo „Okręty Wojenne”. ISSN 1231-014X. 2/2012 (112). (pol.).
- Arvo Lennart Vercamer. Pole bitwy: jezioro Pejpus od 5000 lat przed naszą erą do 1945 roku. „Okręty Wojenne”, 2014. Tarnowskie Góry: Wydawnictwo „Okręty Wojenne”. ISSN 1231-014X. 1/2014 (123). (pol.).
- Tadeusz Zubiński: Mitologia estońska i liwska. Sandomierz: Armoryka, 2011. ISBN 978-83-62661-11-4. (pol.).