Tadeusz Machalski (1881–1943)
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
16 października 1881 |
---|---|
Data śmierci |
1943 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
16 Pułk Piechoty Ziemi Tarnowskiej |
Stanowiska |
dowódca korpusów kadetów |
Główne wojny i bitwy | |
Późniejsza praca |
nauczyciel |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Tadeusz Adam Machalski[1] (ur. 16 października 1881 w Tarnowie, zm. 1943) – major piechoty Wojska Polskiego, nauczyciel.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 16 października 1861[2] w Tarnowie, w rodzinie Stanisława i Julii z Czajkowskich. Ukończył w 1902 gimnazjum w Tarnowie. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim i uniwersytecie w Monachium, które ukończył w 1907. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel w seminarium nauczycielskim w Tarnowie[3] oraz działał w skautingu i pełnił funkcję komendanta Polskich Drużyn Strzeleckich w Tarnowie[2]. Był oficerem rezerwy piechoty c. i k. Armii. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1913. W 1914 jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 57 w Tarnowie[4]. Podczas I wojny światowej ciężko ranny dostał się do niewoli rosyjskie, następnie w 5 Dywizji Syberyjskiej, z którą powrócił do kraju i do 1923 służył w Wojsku Polskim. Został awansowany do stopnia majora rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5][6]. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Jego oddziałem macierzystym był 16 pułk piechoty w garnizonie Tarnów. 24 marca 1921 roku Minister Spraw Wojskowych, generał porucznik Kazimierz Sosnkowski mianował T. Machalskiego[7] z Oddziału III Naukowo-Szkolnego Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych dowódcą Korpusu Kadetów Nr 3 w Wielkopolsce i powierzył mu jego organizację. Po zorganizowaniu korpusu miał on przejść do miejsca przeznaczenia, które nie zostało określone[8]. W październiku 1921 major Machalski został dowódcą Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie[9] i pełnił tę funkcję do 1923. W tym samym roku został przydzielony do Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[10]. 15 marca 1924 został przeniesiony do 29 pułku piechoty w Kaliszu na stanowisko komendanta Kadry Batalionu Zapasowego[11]. W tym samym roku został przeniesiony do rezerwy[12]. W 1934 roku, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnów. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „reklamowany na 12 miesięcy”[13].
Pełnił funkcję dyrektora III Gimnazjum w Tarnowie[2] od 1934 do 1939. Pracował także w II Gimnazjum w Tarnowie.
Od 1909 był mężem Eleonory Piorunowskiej[3].
Zmarł podczas II wojny światowej w 1943[2]. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Tarnowie[2].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[14]
- Krzyż Walecznych[3]
- Medal Niepodległości (18 października 1932)[15]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[3]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[3]
- Srebrny Medal za Długoletnią Służbę[3]
- Medal Zwycięstwa (Médaille Interalliée)[3]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1705. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Tadeusz I Machalski” w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie: Tadeusza II Machalskiego.
- ↑ a b c d e Spis osób pochowanych na Starym Cmentarzu w Tarnowie. starycmentarz.pl. [dostęp 2015-09-11].
- ↑ a b c d e f g Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 186. [dostęp 2021-08-12].
- ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1914 ↓, s. 321, 493.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 400.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 410.
- ↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 66, 750.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 16 kwietnia 1921 roku, poz. 539.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 38 z 8 października 1921 roku, s. 1437.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 200.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 26 lutego 1924 roku, s. 86.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 195.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 251, 931.
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 26.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 245, poz. 270 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1914. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, luty 1914.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich
- Ludzie urodzeni w Tarnowie
- Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej
- Nauczyciele II Rzeczypospolitej
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych
- Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaczeni Medalem Niepodległości
- Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921
- Odznaczeni Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita)
- Oficerowie 16 Pułku Piechoty Ziemi Tarnowskiej
- Oficerowie 29 Pułku Strzelców Kaniowskich
- Pochowani na Starym Cmentarzu w Tarnowie
- Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej
- Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej
- Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa
- Polscy nauczyciele
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)
- Urodzeni w 1881
- Wykładowcy uczelni i szkół wojskowych II Rzeczypospolitej
- Zmarli w 1943