Trening autogenny
Ten artykuł należy dopracować |
Trening autogenny Schultza (gr. auto – sam i genesis – powstanie) to popularna nazwa techniki relaksacji neuromięśniowej[1], polegającej na wywołaniu poprzez autosugestię doznań podobnych do stanu hipnozy oraz wewnętrznej medytacji.
System ćwiczeń opracował i opublikował w 1932 Johannes Schultz[2], korzystając z metod stosowanych w jodze oraz medytacji zen[1], bez ich mistyczno-religijnego aspektu. Uczeń Schultza i kontynuator jego badań nad terapią autogenną, Dr. Wolfgang Luthe, rozpowszechnił metodę w USA oraz Kanadzie. Terapeutyczne oddziaływanie TA badał także twórca Katedry Psychoterapii Collegium Medicum UJ, Jerzy Aleksandrowicz. W autogenii człowiek znajduje się pod wpływem własnego oddziaływania[potrzebny przypis].
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]Trening autogenny ma zastosowanie w leczeniu wspomagającym przy nerwicach i zaburzeniach psychosomatycznych, dolegliwościach hormonalnych, w zaburzeniach neurologicznych, foniatrycznych, położnictwie, stomatologii i przy drobnych zabiegach chirurgicznych. Elementy TA są wykorzystywane w pracy z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo w przedszkolach[3].
Elementy treningu autogennego
[edytuj | edytuj kod]Trening autogenny składa się z sześciu (sugerowanych) elementów, które następują po sobie:[potrzebny przypis]
- uczucie ciężaru,
- uczucie ciepła,
- regulacja pracy serca,
- regulacja swobodnego oddychania,
- uczucie ciepła w splocie słonecznym (brzuchu),
- uczucie chłodu na czole.
Początkowo ćwiczenia nie powinny być długie (3-5 minut – tylko uczucie ciężaru, później do 10 minut – uczucie ciężaru i ciepła, finalnie 15-20 – wszystkie elementy).
Relaksacja autosugestywna obejmuje grupy reakcji: umiejętność przyjęcia odpowiedniej postawy – stan bierności, koncentracji na organizmie i sterowania organizmem.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Paweł Zieliński , Wielokulturowe źródła metod i technik relaksacyjnych stosowanych w edukacji, [w:] Kazimierz Rędziński, Iwona Wagner (red.), Wielokulturowość w przestrzeni edukacyjnej, 2007 .
- ↑ Johannes Heinrich Schultz: Das Autogene Training (inf. na books.google.pl). Entwicklung der Psychiatrie. [dostęp 2017-01-06]. (niem.).
- ↑ Techniki relaksacyjne w pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi [online], Pedagogika Specjalna - portal dla nauczycieli, 14 listopada 2020 [dostęp 2023-01-27] (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Gerhard Leibold , Hipnoza i autosugestia, Elżbieta Kaźmierczak (tłum.), Witold Leder (tłum.), Warszawa: J&BF, 1997, ISBN 83-907369-3-4, OCLC 830128018 .
- Claus Derra , Trening autogenny dla każdego, Paweł Wieczorek (tłum.), Warszawa: Amber, 2005, ISBN 83-241-2295-8, OCLC 749838789 .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona Brytyjskiego Towarzystwa Autogenicznego. autogenic-therapy.org.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-01)].(ang.)