Władimir Diemichow
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
31 lipca 1916 |
Data i miejsce śmierci |
22 listopada 1998 |
doktor nauk biologicznych | |
Specjalność: transplantologia | |
Alma Mater | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://178.128.105.246/cars-http-upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/00/Bundesarchiv_Bild_183-61478-0004%2C_Kopftransplantation_durch_Physiologen_Demichow.jpg/220px-Bundesarchiv_Bild_183-61478-0004%2C_Kopftransplantation_durch_Physiologen_Demichow.jpg)
Władimir Pietrowicz Diemichow, ros. Владимир Петрович Демихов (ur. 18 lipca?/31 lipca 1916 w stanicy Jaryżenskaja w Obwodzie Wojska Dońśkiego, zm. 22 listopada 1998 w Moskwie) – radziecki i rosyjski biolog, który przeprowadził pierwszy przeszczep w obrębie klatki piersiowej i pierwszą operację wszczepienia bajpasów, jednak najbardziej jest znany z przeszczepienia psu drugiej głowy.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 18 lipca 1916 r. w chłopskiej rodzinie w guberni woroneskiej jako jedno z trójki dzieci. Ojciec Diemichowa zginął w wojnie domowej. Wychowywał się z matką, która starała się zapewnić dobrą edukację dzieciom, pomimo bardzo niskiego własnego wykształcenia. Od 1934 r. studiował biologię na Uniwersytecie w Moskwie. Trzy lata później skonstruował pierwsze urządzenie wspomagające pracę komór serca, które było jednak za duże jak na rozmiary klatki piersiowej psa, a dodatkowo mogło pracować tylko przez 5 godzin. Był to pierwszy na świecie eksperyment, w którym krążenie było podtrzymywane u zwierzęcia, którego serce zostało usunięte. Po ukończeniu studiów w 1940 r. zaczął pracować na uczelni jako asystent na Wydziale Fizjologii. Wkrótce przeprowadził eksperyment, w którym wszczepił psu serce w rejonie pachwinowym. W wyniku kolejnych eksperymentów uznał, że jedynie wszczepienie serca w klatce piersiowej pozwala mu podjąć normalną pracę w utrzymywaniu obiegu krwi[1].
Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej został powołany do Armii Czerwonej w stopniu porucznika i służył jako patolog w szpitalu polowym. Po latach przyznał, że w tym okresie starał się zatuszować przypadki, gdy żołnierze postrzelili się, by uniknąć w ten sposób walki na froncie, gdyż taki postępek był karany rozstrzelaniem. Kapitulacja Niemiec zastała go w Berlinie, a po wypowiedzeniu wojny Japonii został przeniesiony do Harbinu w Chinach. Dopiero pod koniec roku wrócił do Moskwy[1].
W 1946 r. przeprowadził na psach przeszczepy serca, płuc oraz jednoczesne przeszczepy serca i płuc. Były to pierwsze udane przeszczepy doklatkowe u ssaków. Diemichow nie stosował zewnętrznego płucoserca ani hipotermii, polegając na szybkości zabiegu. Od 1947 do 1955 r. kontynuował eksperymenty w Instytucie Chirurgii w Moskwie. W latach 1950. komisja Ministerstwa Zdrowia uznała te eksperymenty za nieetyczne i nakazała ich przerwanie, jednak dyrektor Instytutu Aleksandr Wiszniewski jako naczelny chirurg sił zbrojnych mógł pozwolić sobie na zignorowanie nakazu i zapewnienie Diemichowowi warunków do dalszej pracy. 29 lipca 1953 r. Diemichow przeprowadził pierwszą operację wszczepienia bajpasów, a cztery psy przeżyły ponad 2 lata, a potem badał możliwości zastosowania klinicznego tej techniki na zwłokach oraz pawianach. Jednocześnie technikę tę uznano powszechnie za niemożliwą do szerokiego stosowania u ludzi, a wyjątkiem była klinika Wasilija Kolesowa w Leningradzie, która w latach 1964–1967 jako jedyna na świecie stosowała bajpasowanie[1].
W 1954 r. Diemichow przeprowadzał przeszczepy głowy u psa, a najdłużej żyjący pies przeżył 29 dni po zabiegu. Wiadomość o tym eksperymencie została rozpowszechniona znacznie szybciej niż wyniki jego wcześniejszych eksperymentów i przyniosła mu największą rozpoznawalność. Christiaan Barnard zdecydował o przeprowadzeniu takiej samej próby jeszcze tego samego dnia, którego się o niej dowiedział. W 1960 r. Diemichow wydał monografię nt. swoich badań, która została przetłumaczona i wydana m.in. po angielsku, niemiecku i hiszpańsku. Rok po wydaniu wersji angielskiej James Hardy przeprowadził pierwszy przeszczep płuca u człowieka. Pomimo dużego zainteresowania, niewielka liczba zachodnich chirurgów mogła spotkać się z Diemichowem w ZSRR, a jednym z nich był Christiaan Barnard[1].
W 1989 r. Międzynarodowe Towarzystwo Transplantacji Płuc i Serca wyróżniło go nagrodą za pionierskie prace w dziedzinie przeszczepów doklatkowych i stosowania sztucznych zamienników narządów[1]. Był także laureatem Nagrody Państwowej ZSRR (1988)[2].
W ostatnich latach życia cierpiał z powodu zaników pamięci i skutków udaru. W 1998 był hospitalizowany z powodu kolejnego udaru, doznał paraliżu i zapadł na zapalenie płuc. Po kilku miesiącach hospitalizacji został wypisany do domu, jednak pozostawał przykuty do łóżka. Zmarł 22 listopada 1998 w swoim podmoskiewskim mieszkaniu[1].
Od 1946 żonaty z Liją, miał z nią córkę Olgę (ur. 1947 r.)[1]. Pochowany na Cmentarzu Wagańkowskim w Moskwie[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g Igor E. Konstantinov , At the Cutting Edge of the Impossible, „Texas Heart Institute Journal”, 36 (5), 2009, s. 453–458, ISSN 0730-2347, PMID: 19876428, PMCID: PMC2763473 [dostęp 2020-03-19] .
- ↑ Могилы знаменитостей. Демихов Владимир Петрович (1916-1998) [online], m-necropol.ru [dostęp 2024-04-26] .
- ↑ Могилы знаменитостей. Московский некрополь. ДЕМИХОВ Владимир Петрович (1916 – 1998)
- Laureaci Nagrody Państwowej ZSRR
- Pochowani na Cmentarzu Wagańkowskim w Moskwie
- Radzieccy biolodzy
- Radzieccy lekarze wojskowi
- Rosyjscy biolodzy
- Radzieccy żołnierze II wojny światowej
- Odznaczeni Orderem „Za zasługi dla Ojczyzny”
- Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej II klasy
- Odznaczeni Medalem „Za zasługi bojowe”
- Urodzeni w 1916
- Zmarli w 1998